شب‌هایی که فرداش کار مهمی دارم و بابتش مضطربم، این آهنگ رو گوش می‌کنم. مثل آغوشه برای دل‌شوره‌هام. «کنار تو هستم» با صدای مهربونِ علیرضا قربانی و شعر دکتر یداللهیِ عزیزم، به نظرم مجموع کلماتیه که هر کسی نیاز داره اون‌ها رو بشنوه:

«نترس از سفرها؛ كه یار تو هستم
نترس‌ از خطرها؛ كنار تو هستم
نترس از زمانه؛ كه بی‌اعتبار است
كه هر لحظه من اعتبار تو هستم
كنار تو هستم؛ كه یار تو هستم
كه بیش از خودت، بی‌قرار تو هستم»

من بالأخره کنکور دادم!!!
We survived!!

وقتی دیگه دفترچه‌ی دوم تموم شد، اون موقع که باورم نمی‌شد زنده موندم، به صندلی تکیه دادم و به همین فکر کردم. شاید هزار بار تو ذهنم تکرار شد: «من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم!/ باور نمی‌کنید؟ همین شعر شاهد است... من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم...»
من حتی اگه زنده هم نباشم غزل فکر می‌کنم. وجود من وابسته به عشقه؛ و عشق در من همیشه به شکل ادبیات نمود پیدا می‌کنه. به قول ماهده، ادبیات در من جاریه. جاری، جاری و زنده!

علیرضا قربانی معیار من برای دوست داشتن آدم‌هاست. یعنی واقعاً گاهی مقدار علاقه‌م به دیگران رو، میزانِ نزدیکی‌ شخصیتشون به ویژگی‌های این آدم مشخص می‌کنه.

چقدر زیبا و شگفت‌انگیزه که آدمی‌زاد می‌تونه عشق و زندگی و دوستی رو تجربه کنه!

خونه موندن واقعاً عقلم رو زایل می‌کنه. من نیاز به بیرون دارم، نیاز به نور، هوای تازه، انسان‌ها!
از این در و دیوارها مـــــــتـــــــنــــــــفـــــــرم.