عکس همایش امروز رو این‌جا گذاشتم تا بگم چقدر بی‌نظیری و چقدر دوستت دارم معین کرمی.❤️‍🔥

استاد ریاضی توضیح می‌ده: «اگه دو خط با هم موازی باشن، شیب‌هاشون با هم برابره.»
و من یاد حسین منزوی میفتم که می‌گفت:
«من و تو آن دو خطیم؛ آری؛ موازیان به ناچاری
که هر دو باورمان زآغاز، به یک‌دگر نرسیدن بود...»

از پنجره صدای یه خانمی از همسایه‌ها میاد که بشکن می‌زنه و «امشب شب مهتابه» می‌خونه.
«امشب شب مهتابه؛ حبیبم رو می‌خوام...
حبیبم اگر خوابه، طبیبم رو می‌خوام...»
به‌به. یه لحظه ته قلبم روشن شد و لبخند زدم. از اون لبخندای «آخیش»‌دار.

کوکی‌هایی که این کافه کنار قهوه‌هاش می‌ذاره شکل پنجولن. :((🐾
عکس برای فروردین‌ماهه؛ روزای روشنی که با صاینا قهوه می‌گرفتیم و درس می‌خوندیم. آه و اندوه فراوان. دلم تنگ شد.

حتی جغرافی خوندنم با این بچه خوش می‌گذشت.

«فهمیدم که بعضی وقتا برای تاب آوردن شرایط خیلی سخت، کتاب و نوشتن و موسیقی کافی نیست. ما گاهی نیاز به «انسان‌ها» داریم. یه سری انسان دیگه که مثل خودمون «زنده» و «پیچیده» هستن و مثل خودمون احساس می‌کنن و می‌تونن حرف ما رو بشنون. فکر می‌کنم این مهم‌ترین چیزه: بودنِ انسان‌ها. حتماً متوجه می‌شی که چی می‌گم.»

فئودور داستایفسکی در «شب‌های روشن» می‌نویسه: «وای؛ ناستنکا؛ ما از مردم تشکر می‌کنیم برای این‌که در کنار ما زندگی می‌کنند! من هم از شما تشکر می‌کنم که خدا شما را سر راهم گذاشت و حالا تا آخر عمر شما را فراموش نخواهم کرد.»

وای یه عطر سفارش دادم که بوی سیب می‌ده. =)))
انقدر شاعرانه‌ست که فکر کنم از ذوقش به زودی خودمو از یه جا پرت کنم پایین.

صفت مورد علاقه‌م «شاعرانه»ست. هر چیزی به نظرم خیلی زیبا و لطیف بیاد می‌گم چقدر شاعرانه! چون‌که به قول کیارستمی: «شعر، پایان یا نهایتِ غایی هر چیزیه».

.

برای زمستون امسال یه شال قرمز گنده می‌خوام که گردنم رو بغل کنه!

قشنگ مشخصه از استرس دارم ریزریز می‌شم نه؟ هی میام این‌جا یه چیزی می‌گم شاید یه کم حواسم پرت بشه.

کلی از دوستا و آدم‌های نزدیکم تو این چند روز بهم یادآوری کردن که فارغ از نتیجه و رتبه‌ی کنکور، آدم ارزشمندی هستم و دوستم دارن. نمی‌دونید چقدر احساس ثروت‌مندی می‌کنم.
دوستتون دارم. خیلی دوستتون دارم.🫂

فرامرز اصلانی از زیباترین مردهای دنیاست. «زیبا» به معنای واقعی کلمه. زیبا زیبا زیبا. می‌خواستم بگم خدا رحمتت کنه؛ روم نشد. تو خودِ نور بودی آقا!

شب‌هایی که فرداش کار مهمی دارم و بابتش مضطربم، این آهنگ رو گوش می‌کنم. مثل آغوشه برای دل‌شوره‌هام. «کنار تو هستم» با صدای مهربونِ علیرضا قربانی و شعر دکتر یداللهیِ عزیزم، به نظرم مجموع کلماتیه که هر کسی نیاز داره اون‌ها رو بشنوه:

«نترس از سفرها؛ كه یار تو هستم
نترس‌ از خطرها؛ كنار تو هستم
نترس از زمانه؛ كه بی‌اعتبار است
كه هر لحظه من اعتبار تو هستم
كنار تو هستم؛ كه یار تو هستم
كه بیش از خودت، بی‌قرار تو هستم»

من بالأخره کنکور دادم!!!
We survived!!

وقتی دیگه دفترچه‌ی دوم تموم شد، اون موقع که باورم نمی‌شد زنده موندم، به صندلی تکیه دادم و به همین فکر کردم. شاید هزار بار تو ذهنم تکرار شد: «من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم!/ باور نمی‌کنید؟ همین شعر شاهد است... من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم...»
من حتی اگه زنده هم نباشم غزل فکر می‌کنم. وجود من وابسته به عشقه؛ و عشق در من همیشه به شکل ادبیات نمود پیدا می‌کنه. به قول ماهده، ادبیات در من جاریه. جاری، جاری و زنده!