علیرضا قربانی، کاخ سعدآباد، امیلی، گل یاس.

زندگی رو احساس می‌کنم.

امروز رفته بودم به یه کارگاه یه‌روزه‌ی سفال‌گری و وای خدای من؛ عجب کار بامزه‌ای!

روی لباسم وال (نهنگ) داشتم و یه لیوان با طرح نهنگ هم درست کردم!🐳🍺

امروز پیش خودم زمزمه می‌کردم: «آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند؛ آیا بُوَد که گوشه‌ی چشمی به ما کنند؟» راستش مصرع دوم رو بعید می‌دونم؛ اما من امروز به چشم دیدم که خاک کیمیا شد؛ مثل جادو.

اسم لیوانم رو گذاشتم «ماریانا». اول می‌خواستم اسمش رو بذارم «موبی دیک»؛ ولی احساس کردم به اندازه‌ی کافی خلاقانه نیست و باهاش ارتباط نمی‌گیرم.
درازگودال ماریانا اسم یه نقطه تو اقیانوس آرامه؛ جایی که عمیق‌ترین نقطه‌ی دنیاست. دوستش دارم.

دوست داشتم شب‌ها به خونه‌ برنمی‌گشتم و متعلق به جایی غیر از دریا نبودم. دلم می‌خواست خونه‌م اونجا باشه، آخرین جایی که همیشه بهش برمی‌گردم دریا باشه. در طول روز، دریا رو با بقیه آدم‌ها تنها می‌ذاشتم تا شب برسه. نیمه‌‌شب، وقتی که همه رفتن خونه، وقتی که دریا رنگ شب می‌پوشید، برمی‌گشتم پیشش و مقابل اون حجم عظیم موّاج می‌ایستادم و به صداش گوش می‌دادم.

ای بابا؛ کدوم روز آزادی آقای نظری؟ کدوم امید؛ کدوم صبوری؟ ما فقط تازیانه خوردیم.

مولانا در این باره یک رباعی داره که به معنای واقعی کلمه عاشقشم:
«دل در برِ من زنده برای غم توست
بی‌گانه‌ی خلق و آشنای غم توست
لطفی‌ست که می‌کند غمت با دلِ من
ور نه دلِ تنگِ من چه جای غم توست؟»

یک روز از شدت زیبایی این شعر جون می‌دم. آخه دل در برِ من زنده برای غم توست!

بین همه‌ی چیزهایی که این مدت خوندم، این متن، نزدیک‌ترین به نظر منه. نه که عقیده‌ی من اهمیتی داشته باشه؛ ولی شما اگه دوست داشتید، بخونید. خالی از لطف نیست.🌷