جوری که مهرناز تشویقم می‌کنه به صبوری (۱۰/۱۰):

اگر از من بپرسید «عاشقِ چه چیزی در شعر هستی» یکی از چیزهایی که نام می‌برم قطعاً همینه. همین «نگاهِ شاعرانه». واقعاً چه کسی به غیر از یک شاعر به ذهنش می‌رسه که در مورد موجودی مثل کرم‌ ابریشم هم صحبت کنه؟ کیه که با دقت و لطافت به کرم‌های ابریشم نگاه کنه، طوری که بتونه احساسش رو با چنین ظرافتی به قالب کلمات دربیاره؟
از نگاه حسین منزوی، حتی این موجودات سبز کوچک هم برای خودشون جهانی دارن و رویایی و امیدی و سرنوشتی. سرنوشت‌هایِ غم‌انگیزِ ابریشمی.

فروغ می‌گه «همه ذرات جسم خاکی من».
جسمِ خاکی. زمینی بودن رو بهم یادآوری می‌کنه. یاد خاک می‌افتم و سیب‌‌ها. یاد هبوط. یاد اشتباهِ انسان؛ یاد اشتباه و انسان.

این «آدم است و سیب خوردن؛ آدم است و اشتباه» هم واقعاً مانیفست زندگی‌مه. تقریباً روزی نیست که یادش نیفتم.

صائب تبریزی می‌گه:
«چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای
هر سوخته‌جانی که عقیق تو مکیده‌ست»
«سوخته‌جان». عجب صفتی. شاید هیچ لفظی نتونه حالم رو در این دوران بهتر از این توصیف کنه. بسیار سوخته‌جان هستم.

«شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن
این قطره‌ی خون از سر تیغ که چکیده‌ست؟»

«عمری‌ست خبر از دل و دل‌دار ندارم
با شیشه پری‌زاد من از دست پریده‌ست!»
:))))

«ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود» واقعاً.

سید علی موسوی گرمارودی یه مجموعه شعر داره به نام «خواب ارغوانی». به‌به. :)))

یک نفر این‌جا از حوزه‌ی آخرین امتحانش زنده بیرون اومد!👯‍♀

«علیرضا زادبر» _دکترای تاریخ از دانشگاه امام صادق =)))_ یه ویدئو ضبط کرده که توش داره به «حسین جنتی» _شاعر معاصر مطرح_ می‌تازه.
چند روز پیش هم دیدم که یه نفر استوری گذاشته: «بی‌چاره شعر و ادبیات که آلوده به حضور این گونه جانوریه.»
به حسین جنتی گفت جانور چون نرفته تو خیابون پرچم تکون بده. =)))
خدایا مجازی برای همیشه کافیه.

بی‌چاره شعر. بی‌چاره ادبیات. بی‌چاره ادیب و شاعر و نویسنده. بی‌چاره ایران؛ بی‌چاره ما.