این روزها مدام صدای فروغ توی سرم تکرار می‌شه که: «من عریانم؛ عریانم؛ عریانم. مثل سکوت‌های میان کلام‌های محبت عریانم. و زخم‌های من همه از عشق است. از عشق؛ عشق؛ عشق.»
منم همین‌طور فروغ عزیزم. منم همه‌ش «عشق، عشق، عشق». هر چی می‌کشیم زیر سر همینه.

عاشقش شدم.‌ وای واقعاً عاشقش شدم. دلم می‌خواد بذارمش روی بیوی اکانتم. دلم می‌خواد همه‌جا بنویسم «و تابوت یوسف کوچک است و نارنجستان کنعان خونین». اینا در حالیه که هنوز دارم بهش فکر می‌کنم و هنوز دقیق نفهمیدم که یعنی چی. ولی خیلی خیلی زیباست. آخ ادبیات. چقدر تو به خودیِ خود زیبایی. جدا از همه‌چیز زیبایی. حتی جدا از معنا زیبایی. فراتر از زیبا؛ تو همه‌چیزی ادبیات. زندگی‌م برای توست. قربونت بشم.

امروز تولد آیداست.
«دخترم دکتر بود.»

اگر «عشق» رو نقطه‌ی پایان ماجرای زندگی بدونم، این شعر فروغ من رو به پایان میرسونه و هربار که تموم بشه، از نو آغاز میشم.

«نگاه کن؛ من از ستاره سوختم.»

این ساعتای صبح عقلم رو از دست می‌دم. می‌خوام عروج کنم.

جوری که مهرناز تشویقم می‌کنه به صبوری (۱۰/۱۰):

اگر از من بپرسید «عاشقِ چه چیزی در شعر هستی» یکی از چیزهایی که نام می‌برم قطعاً همینه. همین «نگاهِ شاعرانه». واقعاً چه کسی به غیر از یک شاعر به ذهنش می‌رسه که در مورد موجودی مثل کرم‌ ابریشم هم صحبت کنه؟ کیه که با دقت و لطافت به کرم‌های ابریشم نگاه کنه، طوری که بتونه احساسش رو با چنین ظرافتی به قالب کلمات دربیاره؟
از نگاه حسین منزوی، حتی این موجودات سبز کوچک هم برای خودشون جهانی دارن و رویایی و امیدی و سرنوشتی. سرنوشت‌هایِ غم‌انگیزِ ابریشمی.

فروغ می‌گه «همه ذرات جسم خاکی من».
جسمِ خاکی. زمینی بودن رو بهم یادآوری می‌کنه. یاد خاک می‌افتم و سیب‌‌ها. یاد هبوط. یاد اشتباهِ انسان؛ یاد اشتباه و انسان.

این «آدم است و سیب خوردن؛ آدم است و اشتباه» هم واقعاً مانیفست زندگی‌مه. تقریباً روزی نیست که یادش نیفتم.

صائب تبریزی می‌گه:
«چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای
هر سوخته‌جانی که عقیق تو مکیده‌ست»
«سوخته‌جان». عجب صفتی. شاید هیچ لفظی نتونه حالم رو در این دوران بهتر از این توصیف کنه. بسیار سوخته‌جان هستم.

«شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن
این قطره‌ی خون از سر تیغ که چکیده‌ست؟»

«عمری‌ست خبر از دل و دل‌دار ندارم
با شیشه پری‌زاد من از دست پریده‌ست!»
:))))