«بزن بیرون بدون عقل و منطق
یه کم دیوونگی خوبه همیشه
تموم زندگی قد یه لحظه‌ست
نگو فردا و پس‌فردا چی می‌شه»

امروز به حرف آقای قمیشی گوش کردم.

«او (فارابی) لباس‌های محلی خود را می‌پوشیده و به طبیعت و مظاهر آن عشق می‌ورزیده و اغلب مجالس درس خود را کنار جویبارها و در زیر درخت‌ها تشکیل می‌داد.»
«او حتی مخارج خود و خانواده را از راه کار و تلاش روزانه به دست می‌آورد. رنج و مشقت زندگی هرگز فارابی را از تحصیل باز نداشت. او بعضی از شب‌ها زیر نور چراغ پاسبانان شهر درس می‌خواند و اغلب تا صبح بیدار بود.»
«فارابی هرگز مشاغل سیاسی را نپذیرفت و با اهل سیاست معاشرت نداشت. با وجود این، در سیاست بسیار اندیشید و آثاری در این زمینه نوشت.»

می‌خوام بزرگ که شدم فارابی بشم.☝️

گفته بودم چقدر شیفته‌ی شازده کوچولو هستم؟

به نظر شما «یک سینی انگور قرمز» خیلی شاعرانه نیست؟

می‌تونه زبان ابراز عشق باشه. مثلاً: «بیا برات یه سینی انگور قرمز آوردم🍇».

لیموناد دومین نوشیدنی مورد علاقه‌م در جهانه. اولی‌ش هم که معرف حضور هست.

عصبی و بی‌حوصله‌ام، سرم درد می‌کنه و مدام خوابم میاد و خوابم نمی‌بره. از من جنازه‌ای باقی مونده که به سختی در حال تلاش و جون کندنه تا چند تا امتحان باقی‌مونده رو پاس کنه.

دیگه به هر حال «باغبان گر پنج‌ روزی صحبت گل بایدش؛ بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش».

نه به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده.
نه به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده.
نه به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده.
نه به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده.

«به سایه نمی‌نگرم
مبادا ببینم کسی نام مرا به دوش می‌کشد
و در پی‌ام افتاده.
می‌گوید: «نامت را پس بگیر
و نقره‌های سپیدارها را به من بده.»
به پیرامون نمی‌نگرم مبادا
به یاد آورم که از این زمین گذشتم.
زمینی نیست.
در این زمین که تا به حال من بوده؛ زخمی گلوله‌افشانی بوده.
عاشقی نبودم که مومن باشد آب‌ها آینه‌اند.»

آخ؛ آقای محمود درویشِ عزیزم.
چقدر تو زیبایی. چقدر چقدر چقدر زیبایی.

بچه‌ها اینا واقعاً رها رو کشتن. شما باورتون می‌شه؟

«آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود؟
آیا دوباره من از پله‌های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت
تا به خدای خوب، که در پشت بام خانه قدم می‌زند سلام بگویم؟»

نمی‌دونم خانم فروغ. واقعاً آیا آره؟