«علّت چیزی است که به چیزی دیگر وجود می‌دهد و آن چیز را به وجود می‌آورد؛ یعنی تا علت نباشد، آن چیز هم پدید نمی‌آید. معلول نیز چیزی است که وجودش را از چیزی دیگر _که همان علت است_ می‌گیرد؛ یعنی در وجود خود، نیازمند به دیگری است.»

«وین تعلّل بهر ترکش دافعِ صد علت است
چون بشد علت ز تو پس نقل منزل منزل است»
_مولانا

«ز دانه سیب اگر نوشد، بروید برگ سیب از وی
ز دانه تمر اگر نوشد، بروید بر سرش خرما»

در فلسفه به این حرف مولانا می‌گن «اصل سنخیّت علت و معلول». یعنی آدم از هر چیزی انتظار آثار متناسب با همون چیز رو داره. همون «گندم از گندم بروید، جو ز جو» و این حرفا.

استاد گفت: «خداباوران حتماً باید نفی معنای سوم اتفاق (نفی سنخیت) رو داشته باشن؛ چون معتقدن که خداوندی هست که قبل از خلق جهان، جهان رو بر اساس اهدافی تبیین کرده.»
شما یادِ «وقتی گریبانِ عدم با دستِ خلقت می‌درید» از دکتر یداللهی نیفتادید؟

یه مبحث بین رشته‌ای هست به اسم «فلسفه‌ی ادبیات». احساس می‌کنم جدی‌تر باید بهش فکر کنم.

سقراط رو به وسیله‌ی نوشیدن جام شوکران به قتل رسوندن. عجب مرگ شکوهمند و شاعرانه‌ای!

«بزن بیرون بدون عقل و منطق
یه کم دیوونگی خوبه همیشه
تموم زندگی قد یه لحظه‌ست
نگو فردا و پس‌فردا چی می‌شه»

امروز به حرف آقای قمیشی گوش کردم.

«او (فارابی) لباس‌های محلی خود را می‌پوشیده و به طبیعت و مظاهر آن عشق می‌ورزیده و اغلب مجالس درس خود را کنار جویبارها و در زیر درخت‌ها تشکیل می‌داد.»
«او حتی مخارج خود و خانواده را از راه کار و تلاش روزانه به دست می‌آورد. رنج و مشقت زندگی هرگز فارابی را از تحصیل باز نداشت. او بعضی از شب‌ها زیر نور چراغ پاسبانان شهر درس می‌خواند و اغلب تا صبح بیدار بود.»
«فارابی هرگز مشاغل سیاسی را نپذیرفت و با اهل سیاست معاشرت نداشت. با وجود این، در سیاست بسیار اندیشید و آثاری در این زمینه نوشت.»

می‌خوام بزرگ که شدم فارابی بشم.☝️

گفته بودم چقدر شیفته‌ی شازده کوچولو هستم؟