سر جلسه‌ی امتحان ریاضی موقع جواب دادن به سوالای پیشامد و احتمال، به این بیت از کاظم بهمنی فکر می‌کردم:
«حال اگر هیچ نذری عهده‌دارِ وصل نیست
یک زمان پیشامدی بودم که امکان داشتم...»

دیالوگ‌های کلاس ریاضی دیروز که تو ذهنم موند:
«بدو. به جای این‌که درد و دل کنی پنج صفحه واسه من تایپ کنی راجع به وضعیت روحی‌ت، تست بزن. تست بزن وضعیت روحی‌ت خوب می‌شه.»
«دنباله‌ای که منفی یک به توان n-1 نداشته باشه کنسله‌.»
«با آغوش باز باید بگی ریاضی بیا!»
«مثال، قلبِ ریاضیه.»
«بریم ببینیم که صفحه‌ی بعد چه قصه‌ای داره.»

امسال که برای اولین بار چند تا بازی رو دیدم و با هیجان فوتبال آشنا شدم، تازه کم‌کم دارم متوجه می‌شم این‌همه شور و شوق از کجا میاد و آدم‌ها چرا فوتبالی می‌شن. گر چه خودم هنوز خیلی علاقه‌مند نشدم، ولی دارم فکر می‌کنم فوتبال چیزیه که طیف وسیعی از آدم‌ها با سلیقه‌ها و ملیت‌های مختلف رو دور هم جمع می‌کنه تا کنار هم یک علاقه‌ی مشترک رو دنبال کنن؛ و هر چیزی توانایی ایجاد این هم‌دلی رو نداره.

این جام جهانی هم تموم شد و دلمون برای همه‌ی چیزای جالبش تنگ می‌شه. برای داداش کوچولوی یامال، بازگشت‌های افسانه‌ای مسی، گریه‌های رونالدو، حضور عجیب شکیرا و مدونا و بی‌تی‌اس و بیژن مرتضوی کنار هم (حتی دیدن اسمشونم کنار هم عجیبه)، آدرین برودی، تد لاسو و جاستین بیبر، آفسایدهای اعصاب‌خرد‌کن، تا نصفه‌شب بیدار موندن و صبح زود بیدار شدن برای دیدن بازی، ترشح آدرنالین با هر بار نزدیک شدن توپ به هر دروازه، تا آخرین لحظه تلاش کردن و ناامید نشدن؛ و همه‌ی چیزهای دیگه‌ای که «زندگی» رو یادمون انداخت.

خانم راننده‌ی خوش‌سلیقه.💘

نکنه ستاره‌ای بیاد، یاد تو رو نیاره؟

همین مطالبی که باید برای امتحان بخونیم رو اگه خودم به عنوان مطالعه آزاد می‌خوندم خط به خط نکته برمی‌داشتم و هایلایت می‌کردم حالا که شده منبع درسی و اجبار بهش اضافه شده بعد هر صفحه باید ده دور، دور خونه بچرخم، یخچالو باز‌ و بسته کنم و چای و قهوه بخورم بلکه تموم شه.

امشب دل‌گیر و دل‌تنگم. و چقدر غمگینم؛ چقدر.

در یکی از شعرهای منسوب به حضرت حافظ اومده که: «به تابوتی از چوب تاکم کنید». هر توضیحی که راجع بهش بدم اضافه‌گوییه. حیرت‌انگیزه‌. زیباست. شاهکاره. زیباترین وصیت‌نامه‌ی ممکن.

آخ آخ. می‌گه «به آب خرابات غسلم دهید» و بعدش «مریزید بر گور من جز شراب». چقدر باید عاشق و دیوانه باشی که چنین وصیت کنی؟

واقعاً «شعر» عجب پدیده‌ایه. اصلاً از کجا اومد؟ چی شد که آدم‌ها به ذهنشون رسید شعر بگن؟

حق با شماست آقای صالحی. شاید واقعاً «اشتباه از ما بود».