دارم «شب‌زده»ی ابی گوش می‌کنم و جدی عقلم رو از دست می‌دم. عجب شاهکاری؛ خدایا عجب شاهکاری! می‌گه: «تو این ولایت، ای بااصالت/ تو مونده بودی؛ تو هم شکستی». چه حسرتی در این واژه‌ها هست. تو تنها امیدم بودی؛ تنها وارث اصالت در این سرزمینِ بی‌هم‌نفس. و «تو هم شکستی». حتی تو.

«خدا به همراه؛ ای خسته از شب
اما سفر نیست، علاج این درد»

«کدوم خزون خوش‌آواز تو رو صدا کرد ای عاشق؟»

خوابم نمی‌بره و دارم دیوانه می‌شم بچه‌ها جون.

کسی که خواب را به تعویق بیندازد عاشق است. کسی که نبض طبیعت را بشنود عاشق است. کسی که راه برود عاشق است.

— نام تمام مردگان یحیاست، عباس معروفی

سلام، کانالت حس زندگی و شور و شوق داشت.
قطعه‌ای که پر از حس زنده بودن و ایرانه، تقدیم تو.

برای @dancingechoes

@ka_zh_eh

:)))) آخ قلبم.

چقدر جالبه که فروغ از لفظ «زیبا» برای توصیف پدیده‌ای مثل «زوال» استفاده کرده. داشتم فکر می‌کردم زوال پیدا کردن یک چیز نشونه‌ای از زنده بودن اونه. یعنی اون موجود مدتی رو زیسته و اثر خودش رو گذاشته و حالا داره آماده می‌شه تا پرده‌ی پایانی نقش شکوهمندش روی صحنه‌ی دنیا رو بازی کنه. وقتی چیزی به سمت «نابودی» می‌ره، یعنی یک زمان «بوده»؛ و همین مهمه.

سر جلسه‌ی امتحان ریاضی موقع جواب دادن به سوالای پیشامد و احتمال، به این بیت از کاظم بهمنی فکر می‌کردم:
«حال اگر هیچ نذری عهده‌دارِ وصل نیست
یک زمان پیشامدی بودم که امکان داشتم...»

دیالوگ‌های کلاس ریاضی دیروز که تو ذهنم موند:
«بدو. به جای این‌که درد و دل کنی پنج صفحه واسه من تایپ کنی راجع به وضعیت روحی‌ت، تست بزن. تست بزن وضعیت روحی‌ت خوب می‌شه.»
«دنباله‌ای که منفی یک به توان n-1 نداشته باشه کنسله‌.»
«با آغوش باز باید بگی ریاضی بیا!»
«مثال، قلبِ ریاضیه.»
«بریم ببینیم که صفحه‌ی بعد چه قصه‌ای داره.»

امسال که برای اولین بار چند تا بازی رو دیدم و با هیجان فوتبال آشنا شدم، تازه کم‌کم دارم متوجه می‌شم این‌همه شور و شوق از کجا میاد و آدم‌ها چرا فوتبالی می‌شن. گر چه خودم هنوز خیلی علاقه‌مند نشدم، ولی دارم فکر می‌کنم فوتبال چیزیه که طیف وسیعی از آدم‌ها با سلیقه‌ها و ملیت‌های مختلف رو دور هم جمع می‌کنه تا کنار هم یک علاقه‌ی مشترک رو دنبال کنن؛ و هر چیزی توانایی ایجاد این هم‌دلی رو نداره.

این جام جهانی هم تموم شد و دلمون برای همه‌ی چیزای جالبش تنگ می‌شه. برای داداش کوچولوی یامال، بازگشت‌های افسانه‌ای مسی، گریه‌های رونالدو، حضور عجیب شکیرا و مدونا و بی‌تی‌اس و بیژن مرتضوی کنار هم (حتی دیدن اسمشونم کنار هم عجیبه)، آدرین برودی، تد لاسو و جاستین بیبر، آفسایدهای اعصاب‌خرد‌کن، تا نصفه‌شب بیدار موندن و صبح زود بیدار شدن برای دیدن بازی، ترشح آدرنالین با هر بار نزدیک شدن توپ به هر دروازه، تا آخرین لحظه تلاش کردن و ناامید نشدن؛ و همه‌ی چیزهای دیگه‌ای که «زندگی» رو یادمون انداخت.