از این کافه آیس‌لته‌های مختلفش رو امتحان کردم و هیچ‌کدوم به اندازه‌ی آیس‌کارامل ماکیاتو به دلم ننشست. می‌دونم خیلی ربطی نداره ولی یاد این شعر مولانا افتادم: «آزمودم دل خود را به هزاران شیوه/ هیچ چیزش به جز از وصل تو خوشنود نکرد». (با عرض پوزش از جناب مولوی، می‌تونید «وصل» رو با «آیس‌کارامل ماکیاتو» جای‌گزین کنید.)

وای ببینید تو رو خدا. مولانا در ادامه‌ی این غزل می‌گه:
«نمک و حُسن جمال تو که رشک چمن است
در جهان جز جگر بنده نمک‌سود نکرد»

«نمک» رو برای بیان زیبایی و دل‌نشینی و تعریف کردن از کسی استفاده می‌کنن. «ملیح» که به کار می‌بریم هم به همون معنای بانمک/ شوره. حالا این‌جا مولانا داره می‌گه که نمک (زیبایی) تو جیگر من رو نمک‌سود کرده.
دهخدا در تعریف «نمک‌سود» می‌گه: گوشت که شرحه‌شرحه کنند و بر آن نمک و ابازیر پاشند». و مولانا می‌گه زیباییِ تو همین بلا رو به سر من میاره. دلم رو خون می‌کنه؛ جیگرم رو می‌سوزونه. :))

دیگه حتی نمی‌تونم آرایه‌‌ی ادبی‌ش رو تشخیص بدم. فقط دارم حیرت می‌کنم.

خب فکر کنم فهمیدم. نمک الآن استعاره از زیبایی و دل‌پذیریه. بعد ایهام هم داره چون هم می‌شه معنای استعاری‌ش رو ازش برداشت کرد، هم معنای حقیقی رو؛ یعنی نمک واقعی.

دارم «شب‌زده»ی ابی گوش می‌کنم و جدی عقلم رو از دست می‌دم. عجب شاهکاری؛ خدایا عجب شاهکاری! می‌گه: «تو این ولایت، ای بااصالت/ تو مونده بودی؛ تو هم شکستی». چه حسرتی در این واژه‌ها هست. تو تنها امیدم بودی؛ تنها وارث اصالت در این سرزمینِ بی‌هم‌نفس. و «تو هم شکستی». حتی تو.

«خدا به همراه؛ ای خسته از شب
اما سفر نیست، علاج این درد»

«کدوم خزون خوش‌آواز تو رو صدا کرد ای عاشق؟»

خوابم نمی‌بره و دارم دیوانه می‌شم بچه‌ها جون.

کسی که خواب را به تعویق بیندازد عاشق است. کسی که نبض طبیعت را بشنود عاشق است. کسی که راه برود عاشق است.

— نام تمام مردگان یحیاست، عباس معروفی

سلام، کانالت حس زندگی و شور و شوق داشت.
قطعه‌ای که پر از حس زنده بودن و ایرانه، تقدیم تو.

برای @dancingechoes

@ka_zh_eh

:)))) آخ قلبم.