یکی از چیزای ساده و شاید مسخره‌ای که همیشه دلم می‌خواست تجربه کنم، داشتن یه سفارشِ «همون همیشگی» توی کافه‌ها بود. حالا باریستای این کافه‌ای که اکثراً قهوه‌هامو ازش می‌گیرم کاملاً به چیزی که می‌خوام و خرده‌فرمایش‌هام عادت داره. هر وقت از در می‌رم تو سریع می‌گه «آیس‌لته‌ی کوکی ۵۰/۵۰ با یخ کم‌تر و سیروپ بیش‌تر؟» و منم این طوری ام که آره مثل همیشه.👯‍♀🧋💞 (عکس‌ها برای امروز نیستن.)

عاشق شعر عربی‌ام. وای؛ عاشقش هستم.

دارم به خاطر دوستانم در جنوب گریه می‌کنم. واقعاً گریه می‌کنم.

نزار قبانی در این شعر مدام تکرار می‌کنه: «سَمّیتُکَ الجَنوب»؛ «تو را جنوب نامیدم.» و چقدر زیباست؛ چقدر شاعرانه‌ست. سَمّیتُکَ الجَنوب.

نتیجه‌ی فال فروغم. :)✨

امشب یاد حرف یکی از دوست‌هام درباره‌ی سعدی افتادم که قبلاً خونده بودم. در مورد اون بیت مشهور «در کوی تو معروفم و از روی تو محروم/ گرگِ دهن‌آلوده‌ی یوسف‌ندریده»؛ و زاویه‌ی متفاوتی که سعدی از دریچه‌ی اون به قصه نگاه کرده.
واقعاً شگفت‌انگیزه. هر کسی که در مورد داستان حضرت یوسف صحبت کرده، یا از عشق و رسوایی زلیخا گفته، یا دل‌تنگی و حزن یعقوب، و یا دوری یوسف از پدرش و خیانت برادرهاش. فقط سعدی بوده که به ذهنش رسیده می‌شه این قصه رو از دیدگاه گرگی روایت کرد که به ناحق بهش تهمت دریدن یوسف رو زدن! آخ سعدی! بی‌راه نیست که بهت می‌گن فرمان‌روای ملک سخن!

امشب به زندگی فکر می‌کنم، به عشق، به زیبایی، به جاودانگی، به زوال.