بعد از حجم زیادی دینی خوندن اومدم کمی دراز بکشم و ذهنم رو آروم کنم. الآن این دقیقاً زاویه‌ی دیدمه که دوستش دارم. واقعاً هم خسته هستم.

بچه‌ها جون اگه این پیام رو می‌بینید لطفاً برای ما که نهایی و کنکور داریم دعا/ آرزوی موفقیت کنید.
برای همه‌تون/همه‌مون آرزو می‌کنم که این ماه رو به سلامتی بگذرونیم و خوب درس بخونیم و اون نتیجه‌ای که باید رو بگیریم.
از دور همه‌تون رو بغل می‌کنم طفلکی‌های مضطربم.🫠🫂

یکی از چیزای ساده و شاید مسخره‌ای که همیشه دلم می‌خواست تجربه کنم، داشتن یه سفارشِ «همون همیشگی» توی کافه‌ها بود. حالا باریستای این کافه‌ای که اکثراً قهوه‌هامو ازش می‌گیرم کاملاً به چیزی که می‌خوام و خرده‌فرمایش‌هام عادت داره. هر وقت از در می‌رم تو سریع می‌گه «آیس‌لته‌ی کوکی ۵۰/۵۰ با یخ کم‌تر و سیروپ بیش‌تر؟» و منم این طوری ام که آره مثل همیشه.👯‍♀🧋💞 (عکس‌ها برای امروز نیستن.)

عاشق شعر عربی‌ام. وای؛ عاشقش هستم.

دارم به خاطر دوستانم در جنوب گریه می‌کنم. واقعاً گریه می‌کنم.

نزار قبانی در این شعر مدام تکرار می‌کنه: «سَمّیتُکَ الجَنوب»؛ «تو را جنوب نامیدم.» و چقدر زیباست؛ چقدر شاعرانه‌ست. سَمّیتُکَ الجَنوب.

نتیجه‌ی فال فروغم. :)✨