«ولی من دوستت دارم؛ اگرچه بی‌وفایی تو» عزیزم.

واقعاً شیفته‌ی دوست‌هامم؛ به معنای واقعی کلمه. فکر نکنم هرگز کسی بتونه عشقی رو که دوستام بهم می‌دن تو وجودش داشته باشه. همه‌جا و همه‌وقت؛ بی‌چشم‌داشت، سخاوت‌مند، بی‌دریغ.

بعد از حجم زیادی دینی خوندن اومدم کمی دراز بکشم و ذهنم رو آروم کنم. الآن این دقیقاً زاویه‌ی دیدمه که دوستش دارم. واقعاً هم خسته هستم.

بچه‌ها جون اگه این پیام رو می‌بینید لطفاً برای ما که نهایی و کنکور داریم دعا/ آرزوی موفقیت کنید.
برای همه‌تون/همه‌مون آرزو می‌کنم که این ماه رو به سلامتی بگذرونیم و خوب درس بخونیم و اون نتیجه‌ای که باید رو بگیریم.
از دور همه‌تون رو بغل می‌کنم طفلکی‌های مضطربم.🫠🫂

یکی از چیزای ساده و شاید مسخره‌ای که همیشه دلم می‌خواست تجربه کنم، داشتن یه سفارشِ «همون همیشگی» توی کافه‌ها بود. حالا باریستای این کافه‌ای که اکثراً قهوه‌هامو ازش می‌گیرم کاملاً به چیزی که می‌خوام و خرده‌فرمایش‌هام عادت داره. هر وقت از در می‌رم تو سریع می‌گه «آیس‌لته‌ی کوکی ۵۰/۵۰ با یخ کم‌تر و سیروپ بیش‌تر؟» و منم این طوری ام که آره مثل همیشه.👯‍♀🧋💞 (عکس‌ها برای امروز نیستن.)

عاشق شعر عربی‌ام. وای؛ عاشقش هستم.

دارم به خاطر دوستانم در جنوب گریه می‌کنم. واقعاً گریه می‌کنم.

نزار قبانی در این شعر مدام تکرار می‌کنه: «سَمّیتُکَ الجَنوب»؛ «تو را جنوب نامیدم.» و چقدر زیباست؛ چقدر شاعرانه‌ست. سَمّیتُکَ الجَنوب.

نتیجه‌ی فال فروغم. :)✨