بهش گفتم یکی هم با شخصیتای کتابا برام درست کنه. نتیجه رو. :)))

بهم گفت «شاعرمسلک».😭😭😭

الآن اتفاقی یک شعر از فیض کاشانی خوندم که یکی از بیت‌هاش می‌گه:
«گفتم به کام وصلت خواهم رسید روزی
گفتا که نیک بنگر؛ شاید رسیده باشی!»

به فکر فرو رفتم.

«گفتم ز خود بریدم، آن باده تا چشیدم
گفتا چه زان چشیدی، از خود بریده باشی»
...

چقدر، چقدر علیرضا قربانی رو دوست دارم.

حسین غیاثی یه جایی توی ترانه‌ی معروف «شروع ناگهان» می‌گه: «من غمِ پنهانِ توام.»
امشب به طور خاص به این بخش دقت کردم و فکر کردم که چه زیباست غم پنهان کسی بودن.

01:10

سهراب سپهری «کفش» رو این طور تعریف می‌کنه: «ته‌مانده‌ی تلاش آدم در راه انکار هبوط.»
خدای من. چطور به ذهنش رسید؟

«ولی من دوستت دارم؛ اگرچه بی‌وفایی تو» عزیزم.

واقعاً شیفته‌ی دوست‌هامم؛ به معنای واقعی کلمه. فکر نکنم هرگز کسی بتونه عشقی رو که دوستام بهم می‌دن تو وجودش داشته باشه. همه‌جا و همه‌وقت؛ بی‌چشم‌داشت، سخاوت‌مند، بی‌دریغ.

بعد از حجم زیادی دینی خوندن اومدم کمی دراز بکشم و ذهنم رو آروم کنم. الآن این دقیقاً زاویه‌ی دیدمه که دوستش دارم. واقعاً هم خسته هستم.

بچه‌ها جون اگه این پیام رو می‌بینید لطفاً برای ما که نهایی و کنکور داریم دعا/ آرزوی موفقیت کنید.
برای همه‌تون/همه‌مون آرزو می‌کنم که این ماه رو به سلامتی بگذرونیم و خوب درس بخونیم و اون نتیجه‌ای که باید رو بگیریم.
از دور همه‌تون رو بغل می‌کنم طفلکی‌های مضطربم.🫠🫂

یکی از چیزای ساده و شاید مسخره‌ای که همیشه دلم می‌خواست تجربه کنم، داشتن یه سفارشِ «همون همیشگی» توی کافه‌ها بود. حالا باریستای این کافه‌ای که اکثراً قهوه‌هامو ازش می‌گیرم کاملاً به چیزی که می‌خوام و خرده‌فرمایش‌هام عادت داره. هر وقت از در می‌رم تو سریع می‌گه «آیس‌لته‌ی کوکی ۵۰/۵۰ با یخ کم‌تر و سیروپ بیش‌تر؟» و منم این طوری ام که آره مثل همیشه.👯‍♀🧋💞 (عکس‌ها برای امروز نیستن.)

عاشق شعر عربی‌ام. وای؛ عاشقش هستم.