زندگی هر چقدر که هر جا باهام نامهربون بوده، در مورد دوستام شانس‌های زیادی بهم داده. تنها غمم اینه که از صمیمی‌ترین دوستام فاصله‌ی فیزیکی زیادی دارم. سه شب پیش که داشتم به خاطر دل‌شکستگی‌م به پهنای صورت اشک می‌ریختم، دلا و ماهی برام عکس کیکای تولدشون رو فرستادن که روش شمع‌ ستاره‌ای گذاشتن و فوت کردن؛ شمع‌هایی که من از این‌جا براشون فرستاده بودم. :) حالا دیگه احساس می‌کنم روز تولدشون خودم کنارشون بودم و بغلشون کردم.
دوستام واقعاً ستاره‌های زندگی‌من و نمی‌دونم اگه نبودن باید با این شب تار چی‌کار می‌کردم.

She called me ارغوانی‌ترین دختر دنیا.
:((💘💘💘

وای. دیوانه‌‌ی ادبیات هستم.

«کششی که عشق دارد، نگذاردت بدین سان
به جنازه گر نیایی، به مزار خواهی آمد...»
ای داد بی‌داد. ای خدای بزرگ.

ادبیات یک روز من رو خواهد کشت.

«سیب». و «آب».
دو تا چیز مورد علاقه‌ی جدیدم هستن.

«یه بخش‌هایی از وجودم رو نشونم دادی که می‌تونم باهاشون پرواز کنم.»

دهم تیرماه سه سال پیش، دقیقاً یک چنین وقتی، کنسرت علیرضا قربانی بودم. :)))

قلبم از شوق گریه می‌کرد اون شب.

چقدر جالب. یادم افتاد که سهراب سپهری هم توی نامه‌ای خطاب به «نازی» می‌گه: «نازی، تو از آب بهتری. تو از سیب بهتری. تو از ابر بهتری. تو به سپيده‌دم خواهی رسيد. مبادا بلغزی. من دوست توام و دست تو را می‌گيرم.»
پس به نظر سهراب هم «آب» و «سیب» چیزهای زیبایی هستن.

اینو روی میز مطالعه‌م هم نوشته‌م. :)

خدا در لحظه‌ی زایشِ شکوفه‌های بادومه؛ در باور به معجزه.

امروز داشتم به اون دیالوگ سریال لحظه‌ی گرگ و میش فکر می‌کردم. وقتی حامد از اسارت برگشت و فهمید که یاسمن ازدواج کرده عملاً نابود شد. بعد شوهرخواهرش داشت باهاش حرف می‌زد که قانعش کنه یاسمن حق داشته که نخواد همه‌ی عمر منتظر بمونه. یه جا گفت: «زنده‌ها زندگی می‌کنن.» امروز همه‌ش به این دیالوگ فکر کردم و به جاری بودن زندگی. به تصمیم‌های عجیبی که آدم می‌گیره تا فقط زندگی رو ادامه بده. به این زندگیِ لعنتی که همیشه ارزشش رو داره.

آخ. دلم برای لحظه‌ی گرگ و میش هم تنگ شد. برای آخرین باری که دیدمش. برای اون جمعی که کنار هم دیدیم.
خدا جون واقعاً «بُوَد آیا که درِ می‌کده‌ها بگشایند»؟

می‌گه: «مادرِ این بوسه‌های چون مسیحایی؛ ولی/ مرده خیلی زنده کردی؛ پاک‌دامن نیستی!!!» =))))
عجب طعنه‌ای! چقدر خلاقانه و حساب‌شده واقعاً!

بعد آخه واقعاً از کجا به ذهنت رسید چنین تشبیهی؟ چقدر قشنگ واژه‌های «مادر»، «مسیحا» و «پاک‌دامن» رو کنار هم گذاشته تا تلمیح و مراعات نظیر داشته باشه به داستان حضرت عیسی.
واقعاً نابغه هستی آقای بهمنی!

تو هم بالأخره مُردی! چنان حریص چسبیده بودی به صندلی قدرت که کم‌کم داشت باورمون می‌شد نامیرایی. ولی قاعده‌ی زندگی بهمون یادآوری کرد که همه یه روزی می‌میرن، حتی کسی که ادعای خدایی و پیغمبری داره. دلت می‌خواست قبل مرگت همه‌ی ما رو می‌کشتی. ولی نشد؛ نتونستی. ما از تو زنده‌تر بودیم! و حالا هر کاری می‌کنم نمی‌تونم خوش‌حالی‌م رو بابت مرگت پنهون کنم. آب اجل بر حلق و بر دهان تو هم گذشت ضحاک!

شیفته‌ی میزم هستم.💘💘💘

ایشون وایساد تا چند تا عکس خوشگل ازش بگیرم.☝️🐈

با دایی قهوه خوردیم و داریوش گوش کردیم.🍻