و من حالا به پشیمونی فکر می‌کنم و تنهایی و عشق و دل‌تنگی و باز هم عشق و به هیچی به تعلیق به سکوت به تنهایی به هیچ و هیچِ مطلق به ندانستن به مرگ به زندگی و به پوچی و سرما و بی‌حسی و باز هم به هیچ‌

چقدر علیرضا قربانی رو دوست دارم. وای وای وای.

ایشون زیباترین مرد جهانه برای واقعی.

گاهی احساس می‌کنم چقدر بچگانه راجع به این آدم صحبت می‌کنم. ولی واقعاً همینه. من با این مرد بزرگ شدم؛ از سال‌های میانیِ نوجوونی تا حالا که دیگه بزرگ‌سال به حساب میام. علیرضا قربانی برای من الگوی تمام صفات خوبیه که باید باشم: نجابتش، شرافتش، متانتش و هنرش.
دوست داشتنش چیزهای زیادی رو بهم یاد داد و شاید اولی‌ش اخلاق باشه و تواضع در عین بزرگی. براش آرزو می‌کنم همین‌طور عزیز و روشن بمونه؛ و چقدر بهش افتخار می‌کنم که نذاشته ناپاکیِ این دنیا روح و قلبش رو آلوده کنه. خدا حفظت کنه آقا! بمانی و بخوانی. :)
«صحبت از این شریف‌تر؟ صورت از این لطیف‌تر؟
دامن از این نظیف‌تر؟ وصف تو چون کند کسی؟»
_سعدی علیهم الرحمه.

ببینید چی خوندم.
«یک دست جام باده و یک دست زلف یار»
این گونه بود ها! که بغل اختراع شد
=))))))))
وای. حامد عسکریِ بامزه‌ی گوگولی.

زندگی هر چقدر که هر جا باهام نامهربون بوده، در مورد دوستام شانس‌های زیادی بهم داده. تنها غمم اینه که از صمیمی‌ترین دوستام فاصله‌ی فیزیکی زیادی دارم. سه شب پیش که داشتم به خاطر دل‌شکستگی‌م به پهنای صورت اشک می‌ریختم، دلا و ماهی برام عکس کیکای تولدشون رو فرستادن که روش شمع‌ ستاره‌ای گذاشتن و فوت کردن؛ شمع‌هایی که من از این‌جا براشون فرستاده بودم. :) حالا دیگه احساس می‌کنم روز تولدشون خودم کنارشون بودم و بغلشون کردم.
دوستام واقعاً ستاره‌های زندگی‌من و نمی‌دونم اگه نبودن باید با این شب تار چی‌کار می‌کردم.

She called me ارغوانی‌ترین دختر دنیا.
:((💘💘💘

وای. دیوانه‌‌ی ادبیات هستم.

«کششی که عشق دارد، نگذاردت بدین سان
به جنازه گر نیایی، به مزار خواهی آمد...»
ای داد بی‌داد. ای خدای بزرگ.

ادبیات یک روز من رو خواهد کشت.

«سیب». و «آب».
دو تا چیز مورد علاقه‌ی جدیدم هستن.

«یه بخش‌هایی از وجودم رو نشونم دادی که می‌تونم باهاشون پرواز کنم.»

دهم تیرماه سه سال پیش، دقیقاً یک چنین وقتی، کنسرت علیرضا قربانی بودم. :)))

قلبم از شوق گریه می‌کرد اون شب.

چقدر جالب. یادم افتاد که سهراب سپهری هم توی نامه‌ای خطاب به «نازی» می‌گه: «نازی، تو از آب بهتری. تو از سیب بهتری. تو از ابر بهتری. تو به سپيده‌دم خواهی رسيد. مبادا بلغزی. من دوست توام و دست تو را می‌گيرم.»
پس به نظر سهراب هم «آب» و «سیب» چیزهای زیبایی هستن.

اینو روی میز مطالعه‌م هم نوشته‌م. :)

خدا در لحظه‌ی زایشِ شکوفه‌های بادومه؛ در باور به معجزه.