شـب آرامـے بـود… هـوا بوی یـاس مـی‌داد.
او روبه‌روی مـن ایستاده بـود، نگـاهش سـرد امـا چشمانش پُر از حرف‌هـای ناگفتـه…
یـک قـدم بـه او نزدیک شدم، قلـبم تند تند می‌زد…
خواسـتـم بـگـم، امّـا صـدایـم نـمی‌آمد.
لبخنـدی زد و گفت:
«چـرا هـمـیشه سـکوت می‌کنی؟»

سـرَم را پایـین انداخـتـم و در دل گفتم:
(مَـن هـمـیـشـه عاشقـت بـودم… چـرا نذاشـتـے بـهـت بـگـم؟)

او رفت…
و آن جمله‌ی نگفته، هـنـوز هـر شـب در گوشـم تکرار می‌شـود…
مثل یک آواز غم‌انگیز در دل مـاه
.

ونـیـز 01:43
مـے گـویـنـد بـعـضـے آدم هـا شـبـیـه مـاه
هـسـتـنـد.
هـمـیـشـه دࢪ‌‌ آسـمـان زنـدگـے حـضـوࢪ‌‌ داࢪ‌‌نـد، امـا هـیـچ دسـتـے بـہ آنـهـا نـمـے ࢪ‌‌سـد.
امـشـب نـیـز مـاه بـالاے سـࢪ‌‌ آب هـاے سـاکـت شـهـࢪ‌‌ ایـسـتـاده بـود و نـوࢪ‌‌ کـم جـانـش ࢪ‌‌وے امـواج مـے لـغـزیـد.

زیـبـا بـود.

آنـقـدࢪ‌‌ زیـبـا ڪـہ مـے شـد سـاعـت هـا تـمـاشـایـش ڪـࢪ‌‌د.
امـا هـیـچ ڪـس نـمـے تـوانـسـت آن را از آن خـود ڪـنـد.
شـایـد عـشـق نـیـز هـمـیـن بـاشـد.
خـیـࢪ‌‌ه شـدن بـہ چـیـزے ڪـہ جـهـان آن را بـࢪ‌‌اے تـو نـیـافـࢪ‌‌یـده اسـت.
هـࢪ‌‌ شـب از ڪـنـاࢪ‌‌ش گـذشـتـن.
هـࢪ‌‌ شـب بـا او حـࢪ‌‌ف زدن.
و هـࢪ‌‌ شـب دانـسـتـن ایـن حـقـیـقـت ڪـہ صـبـح، هـمـه چـیـز را از تـو پـس خـواهـد گـࢪ‌‌فـت.
بـاد آرام از مـیـان ڪـوچـه هـا عـبـوࢪ‌‌ مـے ڪـࢪ‌‌د و آب، تـصـویـࢪ‌‌ مـاه را تـڪـه تـڪـه مـے سـاخـت.
انـگـاࢪ‌‌ سـࢪ‌‌نـوشـت نـیـز اصرار داشـت یـادآوࢪ‌‌ے ڪـنـد:
بـعـضـے دوسـت داشـتـن هـا بـࢪ‌‌اے وصـال نـیـسـتـنـد.
بـࢪ‌‌اے ایـنـنـد ڪـہ انـسـان تـا آخـࢪ‌‌ عـمـࢪ‌‌، دࢪ‌‌ حـسـࢪ‌‌ت یـک نـگـاه زنـده بـمـانـد.