شـب هـاے مـن؛
او هـمـیـشـه مـی‌گـفـت:
❝ وقـتـے لَبـخـنـد مـےزنـے، تـاریکـی هـای دلـم محـو مـےشـه ❞

امـا پُشـت آن لَبـخـنـد، قَلـبـے بـود ڪـه هـر روز سَنگین‌تـر مـےشُـد…
هـیـچ وقـت جُـرأت نڪـرد بگـه: «دوستـت دارم»؛ هـمـیـشـه از دسـت دادنـش مـی‌تـرسـیـد.

یڪ شـب نـگـاهـش را بـه آسـمـان دوخـت و آهسـتـه گفـت:
❝ اگـر یـه روز نـبـاشـم، قَول بـده باز هـم بخنـدی ❞

امـا فـردا شـب، بـی خُـداحـافـظـی رفـت…
فـقـط یڪ بـرگـه جـا گـذاشـت:
❝ تـو هـمـیـشـه نـور مَـن بـودی… پس نـذار ایـن نـور خاموش بـشـه ❞

او سـاعـت‌هـا هـمـانجـا نِشـسـت، اشڪـهـایـش بـر بـرگـه مـےچڪـیـدن…
و بـالاخره بـا صـدایـے لـرزون زمـزمـه ڪـرد:
– مَـن هـمـیـشـه عاشقـت بـودم… چـرا نذاشـتـے بـهـت بـگـم؟

از آن شـب بـہ بـعـد، لَبـخـنـدش دیگـه هـمـون نـبـود…
هـمـه مـےدیـدن ڪـه هـنـوز مـے‌خنـده،
امـا فـقـط خـودش مـےدانـسـت نـور واقـعـی بـا او رفـتـه بـود

شـب آرامـے بـود… هـوا بوی یـاس مـی‌داد.
او روبه‌روی مـن ایستاده بـود، نگـاهش سـرد امـا چشمانش پُر از حرف‌هـای ناگفتـه…
یـک قـدم بـه او نزدیک شدم، قلـبم تند تند می‌زد…
خواسـتـم بـگـم، امّـا صـدایـم نـمی‌آمد.
لبخنـدی زد و گفت:
«چـرا هـمـیشه سـکوت می‌کنی؟»

سـرَم را پایـین انداخـتـم و در دل گفتم:
(مَـن هـمـیـشـه عاشقـت بـودم… چـرا نذاشـتـے بـهـت بـگـم؟)

او رفت…
و آن جمله‌ی نگفته، هـنـوز هـر شـب در گوشـم تکرار می‌شـود…
مثل یک آواز غم‌انگیز در دل مـاه
.