همیشه زخم بر زخمم، همیشه رنج بر رنجم
‏به خون آغشته‌ام،
آشفته‌ام
ایرانم‌ انگاری.

سرنوشت مرا در سنی غمگین کرد
که مردم در آن سن آرزو برآورده میکنند.

گفتی به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی‌توان کرد حتی به روزگاران!

قصه چه خوانم به من آن کرد دوست
که دشمن انگشت به دندان گرفت!

اما گاهی اوقات زندگی کردن
از شلیک به خود شهامت بیشتری می‌طلبد.

پشت هم شعر نوشتم که بخوانی،خواندی؟

بغض کردم که ببینی و بمانی،ماندی؟

بخدا شعرترین شعرِ منی،می‌فهمی؟

هوس‌انگیزترین حس منی،می‌فهمی؟

-محمود درویش📙

و وقتی تمام تنم می‌گریست،کسی بر چشمم اشکی ندید.

غمت،
غلیظ‌ترین کام است.

آدمی دوام می‌اورد؛ورایِ حد تصور..

.22_11_2025.

پایانِ دژم.