"دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد
وه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت
آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد
اشک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار
طالع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد!

و هربار کسی مرا دوست داشت،
دوست نداشتن تو را به یاد اوردم
و گریستم.

و حالا دیگر احساس میکنم
بر لبه پرتگاه این دنیا ایستاده‌ام
یک لایه دیگر غم روی من بنشیند
سقوط خواهم کرد.

یا تمام شاعران تو را دوست داشته‌اند
یا من در هر مصرع تو را می‌بینم.

همیشه زخم بر زخمم، همیشه رنج بر رنجم
‏به خون آغشته‌ام،
آشفته‌ام
ایرانم‌ انگاری.

سرنوشت مرا در سنی غمگین کرد
که مردم در آن سن آرزو برآورده میکنند.

گفتی به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی‌توان کرد حتی به روزگاران!

قصه چه خوانم به من آن کرد دوست
که دشمن انگشت به دندان گرفت!

اما گاهی اوقات زندگی کردن
از شلیک به خود شهامت بیشتری می‌طلبد.

پشت هم شعر نوشتم که بخوانی،خواندی؟

بغض کردم که ببینی و بمانی،ماندی؟

بخدا شعرترین شعرِ منی،می‌فهمی؟

هوس‌انگیزترین حس منی،می‌فهمی؟

-محمود درویش📙

و وقتی تمام تنم می‌گریست،کسی بر چشمم اشکی ندید.

غمت،
غلیظ‌ترین کام است.

آدمی دوام می‌اورد؛ورایِ حد تصور..

.22_11_2025.

پایانِ دژم.