🔹ویدئوی کامل با زیرنویس فارسی از گفتگوی دکتر محمدجواد ظریف معاون راهبردی رییس جمهور با فرید زکریا در پنل «گفتگوی ویژه درباره ایران» اجلاس داووس

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident
🆔https://www.aparat.com/P.S.VPresident
🆔https://youtube.com/@p.s.vpresident

ظریف در داووس درباره سیاست داخلی چه گفت؟


🔹 ایران یک جامعه تک‌صدایی نیست. ما صداها و دیدگاه‌های مختلفی داریم و نمی‌توانیم آن‌ها را سرکوب کنیم.
صداهایی که طرفدار سیاست‌های بازتر هستند، بسیار فعالند. صداهایی که مخالف ما هستند، نیز بسیار فعالند. آنها در انتخابات می‌بازند، در انتخابات می‌برند. در آخرین انتخابات ما باختیم. در این انتخابات ما برنده شدیم، با تمام وجودم احساس کردم که این یک رقابت سخت بود. یک رقابت واقعی، با یک انتخاب واقعی. اگر امروز به جای رئیس‌جمهور پزشکیان، رئیس‌جمهور جلیلی داشتید، ممکن بود یک جنگ در منطقه داشته باشید. بنابراین، در ایران تکثر وجود دارد، تفاوت دیدگاه‌ها در ایران وجود دارد. من به این دیدگاه‌های مختلف احترام می‌گذارم. من نمی‌خواهم افرادی که کمپین‌های تخریبی علیه من راه می‌اندازند توسط دولت ساکت شوند. زیرا اگر ما این کار را با آنها بکنیم، فردا آنها این کار را با ما خواهند کرد. بنابراین فکر می‌کنم خوب است که آن‌ها مرا به دادگاه می‌کشند. اگر دادگاه تصمیم بگیرد که باید بروم، خب می‌روم!

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir

🔻بازدید چهارساعته دکتر ظریف از نمایشگاه «پیشگامان پیشرفت»

🔹دکتر محمدجواد ظریف، معاون راهبردی رئیس جمهور، پیش از ظهر امروز شنبه (۶ بهمن ۱۴۰۳) با حضور در حسینیه امام خمینی(ره)، به مدت چهار ساعت از نمایشگاه «پیشگامان پیشرفت» که به معرفی برخی از دستاوردها و توانمندی‌های بخش خصوصی اختصاص دارد، بازدید کرد.

دکتر ظریف در جریان این بازدید ضمن گفت‌وگو با نمایندگان و فعالان بخش خصوصی در جریان ظرفیت‌ها، پیشرفت‌ها، و مشکلات بخش خصوصی کشور قرار گرفت.

@css_govir

🔹برش‌هایی از کند و کاو دربارهٔ وفاق ملی، در حاشیهٔ «گفتگوی ملی دربارهٔ وفاق ملی»

@css_govir

⭕️ تأمل در معنای وفاق: تحلیل گفتمان تا پدیدارشناسی

سخنان دکتر مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس و عضو هیئات علمی مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی، در پنل جریان‌های اجتماعی و وفاق در همایش «گفتگوی ملی دربارهٔ وفاق ملی»:

نیاز به آن هست که از وفاق آشنایی‌زدایی بشود.

نخست. گفتمان وفاق و فورماسیون قدرت
می‌توانیم به تحلیل تبارشناسی وفاق بپردازیم. وفاق از کجای این جامعه برخاسته است؟ وفاق نه از ارادۀ این یا آن مقام و از قیام وقعودهای درون حکومت بلکه از تحرک اجتماعی و از پویایی‌شناسی درون جامعه ایران برخاسته است. در مناسبات میان جامعه و دولت، طی روندی اجتناب‌ناپذیر در چند دهه اخیر قدرت جامعه بیشتر شده است و صفات جمعیتی‌اش تغییر یافته است. موتاسیون‌های جمعیتی سبب شده است که دیگر قابل تصور نیست الگوهای چند دهه پیش حکمرانی در ایران یتواند در همان صورت تداوم داشته باشد. وفاق پاسخی به این بحران بود. با نشانه‌شناسی آخرین انتخابات مجلس و میزان مشارکت‌های بسیار پایین در آن و در انتخابات اخیر ریاست جمهوری در چرخش سال ۱۴۰۲ به ۱۴۰۳، گفتمان وفاق تولید شد که حاصل بحران در فورماسیون قدرت است.

دو. معناداری وفاق برای جامعه
یک پرسش دیگر هست. این فضای سخن(ژانر) تازه‌ای که به او وفاق می‌گویند و دولت آن را نمایندگی اجرایی می‌کند، تا چه حدی حاوی معناست؟ چگونه می‌تواند برای شهروندان معنادار بشود؟ کمترین لوازمی که می‌تواند شرایط امکان معناداری نسبی وفاق و اثرگذاری و پایایی وفاق را فراهم بیاورد این است که وفاق به معنای توافق شرکای قدرت در یک شرایط چندسالار الیگارشیک نباشد. به جای وفاق چندسالار، وفاق باید مردم‌سالار باشد یعنی وفاق بخشی از حاکمیت با مرکز آن و بخش‌های دیگر برای وفاق اصولی کل حاکمیت با جامعه از طریق پاسخگویی مؤثر به مطالبات فروخورده آنها باشد. تعارف‌آمیز نباشد و به شعور عمومی حرمت بنهد و مردم واقعا ببینند که در الگوی حکمرانی تغییراتی رضایتبخش در جریان است.

زندگی عمومی در شرایط کنونی کشورمان سرشت جدلی پیدا کرده است و دیگر وفاق تعارف‌آمیز اصلا جوابگو نیست. مردم برای یک زندگی معمولی حاضرند اگر از طریق وفاق نتوانستند از در دیگر وارد شوند. ولی ما مطمئنا نیاز به وفاق صلح‌آمیز داریم چون شرایط کشورمان در منطقه و جهان بگونه‌ای‌است که اگر هوشمندی به خرج ندهیم مکانی برای بازی بازیگران جهانی و منطقه‌ای خواهیم شد. اما این وفاق صلح‌آمیز به هیچ وجه دیگر نمی‌تواند تعارف‌آمیز و تناقض‌آلود باشد. تنها یک برنامه قوی و مؤثری از وفاق است که می‌تواند مردم و دولت و سرزمین‌مان را از این گذرگاه پرمخاطره بسلامت عبور بدهد.

سه. پدیدارشناسی وفاق
وفاق از کدام تجربه زندگی در اینجا برخاسته است؟ پشت تجربه وفاق نوعی حس استیصال و اضطرار اجتماعی و آرزوهای فروخورده‌ و آلام اجتماعی نهفته است که نیاز به تفهم دارد. وفاق نشانه‌ای از خواست زندگی صلح‌آمیز و نبوغ بقا در این سرزمین است. در وفاق نوعی جستجوی امید در نومیدی است. ذخیره پنهانی از دانش ضمنی تاریخی در پشت این وفاق هست و باید به آشکارگی آن کمک کرد. مردم ناراضی‌اند ولی می‌خواهند به نحو صلح‌آمیز برای کاهش محنت‌هایشان راهی کم‌هزینه پیدا بکنند. نوعی حس بی‌درکجایی می‌کنند. به هر مکانی برای ادامه زندکی متوسل می‌شوند و دولت را نیز در این میان بخشی از مکان ملی تلقی می‌کنند. در اینجا یک روایت اجتماعی از وفاق پنهان شده است و اسیر و در‌به‌در است. روایتی که صلح را مهم‌تر از حقیقت می‌داند برای ادامه زندگی در این سرزمین. و به جای جنگ بی‌پایان بر سر حقایق، صلح برای حقوق و برای خیر عمومی و پایداری یک سرزمین را ترجیح می‌دهد.

در مقالهٔ تفصیلی راه‌های اصلاح فورماسیون قدرت در میان جامعه و حکومت برای تولید یک وفاق پایدار، ساز و کارهای معنابخشی عمومی به وفاق صلح‌آمیز و در عین حال جدی، و احیای اجتماعی برنامه وفاق، مورد بحث قرار می‌گیرد.
@css_govir

‍ ⭕️ دولت وفاق: امید آخر یا مسیری برای آینده؟

سخنان حسین نورانی‌نژاد، قائم‌مقام حزب اتحاد ملت، در پنل «جریان‌های سیاسی و وفاق ملی» در همایش «گفتگوی ملی دربارهٔ وفاق ملی»:
 
🔹مساله اکثریت بزرگ جامعه «وفاق» نیست. وفاق یک ضرورت حاکمیتی و سیاسی در شرایط امروز هست اما مساله جامعه، یک زندگی عادی، امن، آزاد، باثبات، به دور از گرانی و مداخله در مسائل شخصی و داشتن آموزش و بهداشت خوب و ... است.
 
🔹در واقع وفاق روشی است (و نه هدف) برای حل مسائل کشور از طریق میانجی‌گری سیاسی بین جامعه و حاکمیت و نیز بین گروه‌های سیاسی مختلف در شرایطی که نزاع بین آنها اوج گرفته بود (دعوا نکنیم). وفاق طبعا نباید به نفی تکثر و اختلاف و رقابت برسد، بلکه اولا برای تفاهم تلاش کند و در گام بعد، قاعده رقابت منصفانه را بنا سازد.
 
🔹البته تلاش‌های مشابهی در گذشته انجام شده بود. گفتمان آقای خاتمی و دولتش قرابت زیادی با این رویکرد داشت هرچند دولت تقریبا اصلاح‌طلب شکل گرفت و در مواردی نزاع هم رخ داد. اما درباره خود آقای خاتمی که تردیدی در شیوه تعاملی او نیست هم وفاق پایدار شکل نگرفت.
 
🔹موج دوم، با کاندیداتوری مهندس موسوی شکل گرفت. زمانی که شکاف بین حاکمیت و اصلاح‌طلبان شدت گرفته بود، میرحسین موسوی در میانه اصلاح‌طلبی و اصولگرایی ایستاد و رویکرد اجماعی و وفاق‌گونه را دنبال می‌کرد. تلاشی که نهایتش را همه می‌دانیم.
 
🔹موج سوم، در گفتمان اعتدال و «نه به افراط» آقای روحانی بود با دولتی شبیه دولت آقای پزشکیان از جهت حضور افرادی از هر دو طیف. آن هم جواب نداد.
 
🔹اما به موج چهارم با تکیه بر تجارب پیشین می‌توان امید بیشتری داشت چون این بار حاکمیت برخلاف گذشته همسویی دارد. اگرچه توازن قوا در داخل و خارج، انبوه مسائل تلنبار شده، کاهش مشارکت معنادار مردم و ... باعث این رویکرد شده، اما سلوک و گفتار آقای پزشکیان هم به این مساله کمک ویژه‌ای کرده است. ضمن این که همه فهمیده‌اند «دیگری» قابل حذف نیست. در این شرایط بود که «دعوا نکنیم» پزشکیان گرفت.
 
جریان های سیاسی و دولت وفاق
🔹امروز به جز براندازان و خودبراندازان، بخش قابل توجهی از سایر جریان‌ها با همه اختلافات و موافقت یا مخالفت‌هایی که با روش وفاق دارند، بر سر اصل «ضرورت توفیق دولت پزشکیان» برای فرار از وضعیت بی‌دولتی و فروپاشی توافق دارند. این جبهه بخشی از گذارطلبان تا افرادی چون تاجزاده و همه اصلاح‌طلبان و بخش قابل توجهی از اصولگرایان را در بر می‌گیرد. چه، شاید دولت پزشکیان با یک مشارکت پایین و رای لرزان و نارضایتی‌های گسترده و ناترازی‌های فراوان و بحران‌های داخلی و بین‌المللی، آخرین شانس از جنس اصلاح امن و از بالا، یا پیش‌گیری از فروپاشی باشد که راه بر هر تغییر مثبتی را تا مدتها ببندد.
 
شرط توفیق وفاق
🔹شرط توفیق و استمرار وفاق، دستاورد است. دعوا نکردن به خودی خود هدف نیست، بلکه این روش باید به تامین حقوق و مطالبات مردم و تاثیر ملموس در زندگی و میزان رضایت آنها و توسعه همه جانبه بینجامد.
 
چگونه؟
🔹این به تصمیمی حاکمیتی و فرادولتی وابسته است. پیش از آنکه جامعه در معرض تصمیمات سخت قرار گیرد، خود حاکمیت باید تجدیدنظرهای سخت در برخی سیاست‌های خود داشته باشد.
 
🔹مهم‌ترین و ریشه‌ای‌ترین این تصمیمات، پذیرش دولت – ملت با همه تبعات آن و عبور از امت‌گرایی است. به تبع چنین رویکردی، هم مفهوم شهروند معنا پیدا می‌کند و هم مساله دولت مدرن حل خواهد شد، ضرورتی که فاقد آن هستیم. یک مملکت یک دولت، شعار ساده اما بسیار هوشمندانه و مهم مردم در زمان اصلاحات بود که امروزه موضوعیت بیشتری هم دارد. اگر این طور نبود، دولت برای رفع فیلترینگ از چند پلتفرم نباید معطل رای شورایی بماند که نه شانیت آن روشن است و نه مکانیسم شکل‌گیری آن، شفاف.
 
🔹بعلاوه، این رویکرد می‌تواند کلید حل سایر مسائل حتی در سطح سیاست خارجی و تحریم‌ها باشد، چون حق حاکمیت ملی از جانب اراده ملت را تقویت می‌کند و تجربه نشان داده که در مجموع میانگین نظرات ملت، از صلاحیت و مصلحت‌سنجی و تدبیر بالاتری برخوردار است.
 
🔹حتا اجتماع نظرات متناقض بخش‌های مختلف ملت، نهایتا تصویر زیبا و قابل اتکا و اعتنایی می‌سازد، مانند مجموع آراء داده شده و داده نشده در آخرین انتخابات که همچون یک سمفونی، در کنار هم دقیق‌ترین و شیواترین پیام ممکن را همنوایی کردند.
 
🔹این فرایند، نه فقط تصمیمات ملی را دقیق‌تر و ملی‌تر می‌کند، که به قدرت ملی می‌انجامد که در تعامل با دیگر کشورها کارت برنده ایران خواهد بود. مانند تجربه‌ای که در دوم خرداد 76 رقم خورد.
 
سرریز وفاق از حاکمیت به جامعه
🔹به گمان من، جامعه رنجیده، شاکی، نجیب، باتجربه و عملگرای ایران همچنان اگر نشانه‌ای ببیند، به اصلاح شانس دوباره‌ای می‌دهد. و حاکمیت اگرچه نمی‌تواند اعتقاد مردم را عوض کند اما می‌تواند اعتماد آنها را برگرداند.
@css_govir