🔹ظریف: «مردم» اصل وفاق هستند

🔸معاون راهبردی رئیس جمهور با تاکید بر این که مردم اصل وفاق هستند، گفت: وفاق شرکت سهامی و دولت ائتلافی نیست، معنای شنیدن از مخالفان داخلی در دولت است اما مهم‌تر از آن شنیدن از ولی نعمتان یعنی مردم ایران است.

🔸️محمدجواد ظریف در نشست پایانی همایش «گفت‌وگوی ملی درباره وفاق ملی» در سالن همایش‌های کتابخانه ملی که با حضور رئیس‌جمهور آغاز به کار کرد و در ادامه با برگزاری ۱۰ پنل تخصصی به بررسی ابعاد مختلف «وفاق» از مفهوم سنجی گرفته تا سیاست‌گذاری و تجربیات جهانی پرداخته شد، به سخنرانی پرداخت.

🔸️معاون راهبردی رئیس جمهور گفت: در همایش وفاق بسیار آموختم اما یادگرفتن به معنی توافق و موافقت با آنچه می‌شنویم نیست، ما می‌شنویم، شنیدن این امکان را می‌دهد که بهترین‌ها را انتخاب کنیم، شنیدن لازمه تعقل است. باید آماده باشیم که بشنویم، صحبت‌هایی شنیدیم که با آن موافق نیستیم اما باید اجازه دهیم مخالفان ما هم سخن بگویند.

🔸ظریف با اشاره به جنایات رژیم صهیونیستی در فلسطین گفت: آنچه اتفاق می‌افتد پست‌تر از آن چیزی است که حیوان انجام می‌دهد، این به این دلیل است که آنها خود را به دروغ قوم برتر می‌دانند.

🔸وی افزود: اگر اجازه دهید صدای یک نفر خاموش شود، نهایتا صدای خودتان شنیده نخواهد شد. در بازی حذفی آنکه حذف می‌شود، ما هستیم، چه در داخل و چه در دنیا. اگر در داخل به دنبال بازی حذفی برویم، حذف خواهیم شد و اگر در دنیا به دنبال بازی حذفی برویم، در نهایت حذف خواهیم شد.

📌ظریف تاکید کرد: وفاق به این معنی نیست که همه مثل هم فکر کنیم، وفاق به این معنا نیست که به یکدیگر علاقه وافر داشته باشیم. اگر با زبان خوش با یکدیگر گفت وگو نکنیم پراکنده خواهیم شد، زبان خوش ضروری است اما دلیل ندارد هر حرفی که می‌زنیم را بپذیریم. داشتن دیدگاه‌های متفاوت موجب بالندگی است، جامعه تک صدایی جامعه‌ای مرده است، دنیای تک صدایی هم دنیایی مرده است. عده‌ای در دنیا به زور اسلحه می‌خواهند تک صدایی را حاکم کند، بپذیریم که آمریکا هم نتوانست در جامعه بین المللی صداهای مخالف را ساکت کند، ما هنوز با وجود همه فشارها هستیم.

🔸️معاون راهبردی رئیس جمهور با تاکید بر اینکه وفاق یعنی پذیرفتن اختلافات و تفاوت‌ها است، گفت: وفاق یعنی آمادگی برای شنیدن و آمادگی برای کنار گذاشتن پیش فرض‌ها. اگر ما نتوانیم همه پیش فرض‌ها را کنار بگذاریم حداقل باید پیش فرض‌هایمان را برای خودمان شفاف کنیم چرا که پیش فرض موجب گمراهی می‌شود.

🔸️وی مشکلات ادراکی را پایه همه مشکلات دانست و گفت: وفاق یعنی تلاش کنیم بفهمیم مشکل چیست و لذا وفاق مساله محور مهم است، باید مساله را بشناسیم، این مساله را بیش از همه مردم می‌فهمند و بدون مشارکت مردم توسعه امکانپذیر نیست.

🔸️معاون راهبردی رئیس جمهور نبودن مردم و نشنیدن از مردم را ایستادگی بر راه غلط دانست و تاکید کرد: مردم اصل وفاق هستند،وفاق شرکت سهامی و دولت ائتلافی نیست، بلکه به معنای شنیدن از مخالفان داخلی در دولت است اما مهم‌تر شنیدن از ولی نعمتان ما یعنی مردم ایران است، ما هر چه داریم از مردم داریم، اگر مردم نبودند جنگ را باخته بودیم، برای منافع کوتاه مدت این اصل بازدارنگی ایران که مردم هستند را نباید از دست بدهیم. باید با مردم گفتگو کنیم، مردم مشکلات را می‌دانند و خیلی اوقات این مردم هستند که راه حل‌ها را می‌دانند.

📌وی در پایان تاکید کرد: ایران بسیار قدرتمند و ثروتمند است و بزرگترین ثروت ایران مردم ایران هستند.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident

🔹معاون زنان و خانواده رییس‌جمهور: خلق آینده با داشته‌ها یعنی وفاق

🔸زهرا بهروز آذر معاون زنان و خانواده رییس‌جمهور با بیان اینکه امروز بهترین روز زندگی من بود و بسیار یاد گرفتم، تاکید کرد: به نظرم خلق آینده با داشته‌ها یعنی وفاق. باید یکدیگر را دوست بداریم. وفاق یک روحیه و یک نگرش است و این مهمترین درسی بود که امروز گرفتم.
🔸وی گفت: جنس وفاق، اتفاق‌سازی است. ما برای دو آینده، وفاق می‌کنیم؛"۹۹«0۸ یکی آینده پیش فرض و دیگری آینده خلق شده است و ما در بحث وفاق به دنبا«آینده خلق شده» هستیم.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident

🔹الیاس حضرتی در همایش گفت‌وگوی ملی درباره وفاق ملی: مسئله وفاق ملی و آثار و برکات آن اهمیت ویژه‌ای دارد

🔸رئیس شورای  اطلاع رسانی دولت در نشست پایانی همایش گفت‌وگوی ملی درباره وفاق ملی، تاکید کرد:در چهار یا پنج ماه گذشته، با وجود اختلافات شدیدی که در دوران‌های قبلی وجود داشت، امکان‌هایی فراهم شد که در گذشته ممکن نبود. اما هنوز هم مشکلاتی در برخی حوزه‌ها داریم.
🔸الیاس حضرتی ادامه داد: اگر سه مسئله عمده در جامعه ایرانی وجود داشته باشد، مهم‌ترین آنها موضوعات اقتصادی است. جامعه به اصلاحات اقتصادی و حتی جراحی اقتصادی نیاز دارد. اما برای اینکه مسائل اقتصادی حل شود، باید ابتدا مسائل بین‌المللی را حل کنیم. تحریم‌ها و روابط خارجی کلیدی هستند. با این حال، مهم‌ترین نکته، همبستگی اجتماعی است. با همبستگی اجتماعی می‌توانیم مشکلات را حل کنیم و امید بی‌افزاییم.
🔸وی تصریح کرد: برای پیشرفت ایران، باید همه اقوام و گروه‌ها در قدرت سهیم باشند؛ از اهل سنت، کردها، بلوچ‌ها، ترک‌ها، عرب‌ها، گیلک‌ها و لرها. اگر این اتفاق بیافتد، استان‌ها به پیشرفت خوبی دست خواهند یافت.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident

🔹محمد فاضلی: توافق و وفاق؛ ابزار ضروری برای عبور از بحران‌های ایران هستند

🔸محمد فاضلی استاد جامعه شناسی دانشگاه در نشست پایانی همایش گفتگوی ملی درباره وفاق ملی گفت: ما در شرایطی قرار داریم که شبیه نشستن دو طرف در یک کشتی است. به عنوان مثال، در هواپیماهای ۷۴۷ که دو طبقه هستند، وقتی هواپیما در حال پرواز است، ممکن است اهمیت داشته باشد که چه کسی در طبقه بالا نشسته و چه کسی در طبقه پایین. اما اگر هواپیما در حال سقوط باشد، دیگر فرقی نمی‌کند. امروز بحران‌ها، از اقتصاد سیاسی شروع می‌شوند و ما نیازمند شیوه‌ای متفاوت برای توزیع منافع هستیم.

🔸وی افزود: جوهره توافق، تواضع است و توافق بر سر شیوه جدیدی از توزیع منافع شکل می‌گیرد. نمی‌شود که همه منافع متعلق به گروه‌های خاصی باشد و هزینه‌ها را دیگران بپردازند. نمی‌شود که منویات گروه‌های خاصی همیشه برتر باشد و خواسته‌های مردم نادیده گرفته شود.

🔸فاضلی تأکید کرد: ما به یک مدل جدید از تقسیم منابع و منافع بین فرادستان و فرودستان نیاز داریم. فرادستانی که در چند دهه گذشته بسیار برخوردار بوده‌اند، باید در اصلاحات سهم بیشتری از هزینه‌ها را بپردازند. حداقل هزینه‌های اصلاح باید بر عهده کسانی باشد که بیشتر برخوردار بوده‌اند. توافق، ضرورت ایجاد یک قصه و روایت جدید برای ایران است؛ روایتی که بر اقتصاد جدید، جانمایی ایران در دنیای جدید، روابط متفاوت بین حکومت و مردم، و تقسیم قدرت تمرکز دارد. این روایت، باید قصه‌ای متفاوت از اقشار، زنان، جوانان، تولید، بروکراسی و مدیریت باشد.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident

🔹سخنان دکتر محمد فاضلی، جامعه‌شناس، در پنل وفاق و توسعه در همایش گفتگوی ملی درباره وفاق ملی:

🔻تحولات توسعه‌ای کشورها در بستر:
🔗یک. ترکیبی از ساختارها و میراث بازمانده از گذشته؛
🔗دو. اقتضائات تاریخی که لحظه به لحظه در محیط درونی و پیرامونی رخ می‌دهند؛ و
🔗سه. کنشگری‌های آدم‌هایی که در لحظات تاریخی مشخصی قصد داشته‌اند کشور را در مسیری خاص هدایت کنند؛
شکل می‌گیرد.

🔸کره جنوبی میراثی از بازمانده گذشته استعماری ژاپن در این کشور داشت؛ اقتضائات تاریخی ناشی از همسایه‌ای کمونیست و مهاجم در شمال، و در میانه تقابل آمریکا و شوروی؛ و در میانه اقتضائات امنیتی و اقتصادی رقابت‌ها در شرق و شمال شرق آسیا بر این کشور تحمیل می‌شد؛ و شاهد کنشگری ترکیبی از نظامیان و بوروکرات‌هایی بود که فرایند توسعه را صورت‌بندی و اجرا کردند.
میراث گذشته و اقتضائات تاریخی، تا اندازه بسیار زیادی در اختیار توسعه‌خواهان نیستند؛ اما داشتن روایتی از میراث گذشته، و اقتضائات تاریخی که بر سر آن بین نخبگان فرادست، و اکثریت فرودستان اجماع نسبی باشد، ضروری است تا بتوان بر مبنای آن کنشگری برای صورت‌بندی سیاست و برنامه‌های توسعه را سامان داد.

🔸وفاق تابع منطق قدرت هم هست؛ تابع ساختار توزیع منافع هم هست؛ توافق بر سر حل مسأله و بسط دادن ظرفیت حل مسأله هم هست؛ اما وفاق، رسیدن به روایتی اجماعی از میراث گذشته، اقتضائات تاریخی، وضع موجود، بایسته‌های وضع مطلوب، و ابزارهای دست یافتن به آن هم هست. این روایتی است که کنشگران به دنبال افزایش ظرفیت حل مسأله، یا شکل دادن به توافقات مولد سازمان‌دهی تولید بزرگ‌مقیاس، یا بازار شومپیتری می‌سازند.

🔻گام اول وفاق، داشتن روایتی اجماعی است که:
🔗چشم‌اندازهای مشترک ایجاد کند. نمی‌شود جامعه‌ای خود را در حضیض ببیند و حاکمان همان جامعه را بر فراز بدانند.
🔗مشوق همبستگی اجتماعی باشد. جامعه‌ای می‌تواند بستر وفاق باشد که روایتی انسجام‌بخش و مولد همبستگی اجتماعی از خود داشته باشد.
🔗سیاست‌ها را مشروعیت ببخشد. سیاست‌های فاقد مشروعیت که جامعه از آن‌ها پشتیبانی نکند، باعث توسعه نمی‌شوند. سیاست‌ها در بستر جامعه‌ای انباشته از ناکارآمد و نابرابری، حتماً هزینه دارند و بدون روایتی اجماعی، اجرای آن‌ها ممکن نیست.
🔗جامعه بین‌المللی را متأثر سازد. توسعه بر بستر همکاری بین‌المللی امکان‌پذیر است و روایت هر کشور از خودش باید ادراک دیگر کشورها را تحت تأثیر مثبت قرار دهد.

🔸ایران امروز بی‌تردید فاقد چنین روایتی است. فاصله روایت اکثریت مردم و صاحبان قدرت مؤثر از ایران و وضعیتش، زمین تا آسمان است. همین فاصله، ظرفیت خلق همبستگی اجتماعی را کاهش داده و سرمایه اجتماعی لازم برای اجرای هر گونه سیاست دارای هزینه را تضعیف یا نابود می‌کند. ذهن، برنامه، عمل و واکنش‌های سیاست‌گذاران هم‌چون قایقی بر دریایی طوفانی که در از هر سوی آن باد روایتی می‌وزد، در تلاطم است.
ایران امروز، سیاست‌های سیاست‌مدارانش، و زندگی مردمانش، بر عرشه کشتی‌ای حاضرند که باد هیچ روایت و قصه انسجام‌بخش و قانع‌کننده‌ای در بادبان آن نمی‌وزد.

🔸وفاق از جنس اقتصاد سیاسی است، از جنس نوع سازمان‌دهی است، از جنس خط‌مشی است، از جنس توافق بر سر به‌کارگماری آدم‌هاست؛ اما رسیدن به همه وفاق‌هایی از این جنس، مستلزم داشتن قصه و روایتی است که فرادستان و فرودستان، باور کنند و بر سر آن اجماع نمایند. وفاق نهادی است، حتی می‌تواند سخت‌افزاری هم باشد، اما بر فراز همه این‌ها قصه‌ای است که ذهن‌ها را قانع می‌کند، سیاست‌ها را مشروعیت می‌بخشد، همبستگی اجتماعی را قوام می‌دهد و هم‌راستایی در مسیر خیر جمعی را محقق می‌کند. وظیفه کنشگران توسعه‌خواه، ساختن این روایت و قصه است.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident

🔹سخنان دکتر محسن یزدان پناه اقتصاددان و عضو هیات علمی دانشگاه در پنل وفاق و توسعه در همایش گفتگوی ملی درباره وفاق ملی:

🔻مقدماتی در معنای توافق و توسعه

🔸اگر بخواهیم یک مبنای نظری برای «توافق و توسعه» را مورد ارجاع قرار دهیم، یک خط نظری مطرح خواهد شد که از مفاهیمی چون استقرار سیاسی (political settlement) و تا توافق و توسعه (deals and development) را مورد بحث قرار داده‌اند. این خط نظری در مقابل خط نظری «نهادگرایی لیبرال» یا «حکمرانی خوب» قرار می‌گیرد که وجود قواعد غیرشخصی شده را (impersonal rules) را زیرساخت علی تحول، تغییر و توسعه می‌بیند. به بیان دیگر، از نگاه خط اول (رویکرد استقرار سیاسی و توافق) تثبیت و شکل گیری و شمول تام قواعد غیرشخصی شده عمدتاً محصول فرآیند توسعه است تا علت آن. در اینجاست که توافق و بازتنظیم استقرار سیاسی با عاملیت مؤثر اشخاص یا گروه‌ها معطوف به یک بسته‌ اقدام سیاسی-سیاستی موضوعیت می‌یابد. از نظر پریجت و همکاران فضای توافق (deal space) فضایی است که متغیرهای اصلی تعیین کننده یعنی (۱) استقرار سیاسی و (۲) فضای رانت را به خروجی‌ رشد اقتصادی متصل می‌کند. فضای توافق با دو خصیصه شناخته می‌شود: بسته/باز (open/closed) یا پایدار/ناپایدار (ordered/disorder). مسیر بهبود زمانی رخ می‌دهد که حرکت به سمت توافقات باز و یا پایدار باشد. حتی توافقات بسته و پایدار می‌تواند یک گام رو به جلو باشد بخصوص اگر این امکان را فراهم کند که در کنار آن توافقات باز و پایدار شکل گیرد.

🔸در ادبیات توافق و توسعه یک مؤلفه پایه‌ای مناسبات قدرت است (استقرار سیاسی)، ‌ توافقات حاصل منطق قدرت است. قدرت هم ناظر به تمنای شخصی، ایده، آرمان و ایدئولوژی و توانایی بسیج کردن نیروهاست و هم ناظر به ابزارهای مختلف از ابزار سخت نظامی، اعتراض و شورش جمعی و تسلط بر منابع مالی و اقتصادی. وقتی توافق تابع مولفه‌های قدرت است به این معنای است که قرارست چشم اندازی جدید در نتیجه توافق محقق شود که در آن طرفینی در همگرایی قرارگیرند چرا که از تحقق این چشم انداز جدید بهره برده یا نقش و کارکردی نوظهور برای آنها تعریف می‌شود. از این منظر توافق‌گرایی شبیه به کارسازی کاتالیزورهایی است که یک بازی شبیه به معمای زندانی را تبدیل به یک بازی همکارانه می‌کند.

🔸در واکاوی سوال «توافق بر چه؟»، توجه به یک خط نظری دیگر راهگشاست. خط نظری که هر نوع توانمندی تولیدی را وابسته به نوعی خاص از آرایش/سازماندهی کنش‌گران اقتصادی از کارآفرینان تا نیروی ماهر می‌داند. آن آرایش یا سازماندهی چیست؟ رقابت و ساختار بازار شومپیتری. تکمیل این توضیح از سازماندهی با توضیح وبر از بروکراسی سرمایه‌داری به این نتیجه ختم می‌شود که مهم‌ترین کارکرد طبقه متوسط ماهر، وجود چنین آرایشی از سازماندهی شرکتی با مقیاس بزرگ شونده و منطق رقابت شومپیتری است. این توضیح به ما یک فضای جدید از چرایی و چگونگی یک توافق معطوف به رشد می‌دهد: اگر توافق شکل گیرد که در نتیجه آن تعهدات پایدار (در ترکیب با نوعی خاص از سیاست صنعتی) شکل‌گیرد به نحوی که منظق رقابت شومپیتری در آن حاصل شود، دو عامل ذی‌نفع نوظهور در اقتصاد ایران در فضای نوظهور ناشی از توافق نقش آفرینی خواهند کرد: (۱) کارآفرینان یا آنترپرنرها، (۲) طبقه متوسط ماهر و تحصیل کرده.

🆔 https://t.me/css_govir
🆔 instagram.com/css.ir
🆔 https://eitaa.com/psvpresident