به یاد دارم که

می‌دانستم

شرمسار گفتم

نظری کردی

اما حداقل

و من در این تکرار، راه رفتن را از فرسودگی آموختم،
نه به‌سوی نجات، که به عمق زخم.
روزها مثل جنازه‌هایی دقیق از بر من می‌گذرند
برای احترام، کلاه از سر برمی‌دارم.

اگر بیداری باشد، شبیه تب است؛
لرزی کوتاه پیش از فراموشیِ دوباره.
دیگر دنبال معنا نمی‌گردم،
گر معنایی بود، مرا این‌قدر زنده نمی‌خورد.

پس می‌مانم؛
نه برای فردا،
بلکه برای این‌که جهان بداند
همه‌ی بلعیده‌ها، هضم نمی‌شوند.

راوی

باد گذشت
و من، هرچند دگرگون،
ایستاده‌ام.
راهی برای بازگشت نیست.
دنبال آن نیستم.
همین شکلِ تازه
برای نفس کشیدن کافی‌ست.

عکس قدی

و قسم به عطر شعرهایت.

گوشی موبایل مامان مونده بود بالا.
با خودم گفتم "چرا حواسش نیست؟ بابا زنگ بزنه نگران میشه که.
رفتم پایین.

مواظبم باش. نذار بمیره فردا. کنار من باش. بشین کنار دردام.

گریه عزیز کمی بهم مرخصی بده
این چشم‌ها توانش رو ندارن

رو کاغذ نوشته

رخداد:فوت

آدمی همیشه تنهاست.

من خیلی وقته که دور خودمو خط کشیدم عزیزم. خیلی وقته که از دایره ی زندگی همه ی آدمایی که برام ارزشمند بودن رفتم بیرون. من حتی خودمم فراموش کردم. اما هنوز که هنوزه، نتونستم دور تو رو خط بکشم. نتونستم از فکرم بیرونت کنم. نتونستم فراموشت کنم. کاش قبل از رفتنت فکر و خیالتم جمع میکردی و با خودت میبردی.

اولین پاییز بی‌تو تمام و اولین زمستان بی‌تو آغاز شد.