داشت می‌گفت
تو، از غم قوی‌تری.

شب بود و چه سود؟
غم بود و من بودم و تو؟ راز بودی؛ چه سود؟
شب مِی ناب و رقص با تاب بود و ما؟ گم بودیم؛ چه سود؟
خواب بر نور و اشک در گور و من؟ مطرد بودم؛ چه سود؟

“راوی”

گم شدم بین کلمات
اما
من بوسیدم؛
جای خالی‌ات را به تکرار.

تنهایی و غربت در جانش چنگ انداخت، غربتی که در میان شهر آشنا گریبانش را گرفته بود. چقدر انسان تنهاست؛ مثل پر کاه در هوای طوفانی!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
نقاش مورد علاقت؟

zdzisław beksiński

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
امشب بنویس.

چیزی ندارم بنویسم. خالی‌ترینم. از چی بنویسم؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ما بگیم؟

بگید.
اینبار کلمه نگید. یک محیط با حالتی رو توصیف کنید.

کمی قبل باران امان نمی‌داد. انگار به قصد حمله به ارتش مردگان می‌بارید.
گفتی کمی بنشین. آسوده باش. این باران بر تن و جانت چنگ می‌اندازد، گویی غربت و تنهایی تو را در بر گرفته‌اند.
حال بگذار این پتو گریبانت را بگیرد. این قهوه را نیز گرم گرم، مثل تنت، بنوش. جانی خواهی گرفت.
به خواب رفتم. مانند پر کاهی در هوای طوفانی. قهوه سرد شد. بیدار شدم. رفته بودی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
روی چهارپایه قدیمی کنار یه دیوار و افتابی که روی پوستت میرقصه

کسی باهاش رفیق نبود،
تنها نشسته بود روی چهار‌پایه، زیر سایه.
زیر سایه درختِ همیشه غمگین.
زمانی که نور از بین شاخه‌ها رد شده بود و لا‌به‌لای ذرات ظلمت جنگل میرقصید.