‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کاری موجب پشیمانی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
مسیر اشتباه که نباید رفته می‌شد

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
انجام کاری بدون فکر کردن به نتیجه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
تفکر بی نقص بودن ، بی‌نیازی از شنیدن کلام دیگران ،به حق بودن در هر موضوعی

به مناسبت ساعت ۱۰:۰۱
به یادت گریستم.

تو کلمه‌ای بودی که من هرگز نتوانستم در جملاتم بگنجانم.

در تمام طول تاریکی.
بانگ زد
ماه. ای ماه!
مرا کردی فراموش؟ آنی که زیر مهتاب تو اشک ریخت؟
ماه. ای ماه!
راندی مرا به سردی از آغوش؟ جانی که
سرنوشت شومش دست تو بود؟
ماه من. روشن بمان تسلیم نشو. خاک من گلی میشود بر نور تو.

“راوی”

ای‌کاش جای شرقی غمگین، غربی غمگین بودم.

نیازمند deep conversation

هرچه هوا تیره و تار‌تر، احوال من روبه‌راه‌تر.

داشت می‌گفت
تو، از غم قوی‌تری.

شب بود و چه سود؟
غم بود و من بودم و تو؟ راز بودی؛ چه سود؟
شب مِی ناب و رقص با تاب بود و ما؟ گم بودیم؛ چه سود؟
خواب بر نور و اشک در گور و من؟ مطرد بودم؛ چه سود؟

“راوی”

گم شدم بین کلمات
اما
من بوسیدم؛
جای خالی‌ات را به تکرار.

تنهایی و غربت در جانش چنگ انداخت، غربتی که در میان شهر آشنا گریبانش را گرفته بود. چقدر انسان تنهاست؛ مثل پر کاه در هوای طوفانی!