به قامت سایه‌ام مینگرم
که در نهانی
چه سخت می‌گرید.

“راوی”

احساس غم مبهمی می‌کنم
که علتش را نمی‌دانم،
غمی که همواره از یاد مبهم شخصی‌ست
که به یاد ندارمش
ای که ندانم کجا و کیستی
به تضرع می‌گویم
که مرا به حال خود رها کنی
چو قاصدکی همیشه در باد
همواره سرگردان و تنها.

“راوی”

#برداشت یک

انسان

در نظر من. موجودی دست و پا شکسته و نیازمند تکیه‌گاه. در حال حاضر ضعیف‌تر و تشنه‌تر برای گرفتمن زندگی دیگران. در برخی موارد خوی وحشی‌تر از حیوانات و به دنبال اثبات خود برای کسی که وجود ندارد.

مفهوم درد کشیدن.

متشکل از تنهایی ، حماقت ، نیاز به شادی و مقدار کمی قدرت تفکر و تعقل

‏از چه به خود میبالد؟
انسان که لقاحش یک اشتباه
ولادتش یک رنج
و زندگی اش یک ملال است
و محکوم به مرگ می باشد!

- آرتور شوپنهاور

ضعیف‌ ،‌ سود‌جو ، غیرقابل اعتماد ، بی‌رحم ، در بعضی موارد کثیف ترین موجود ، افراط گر ، نابلد در عشق به هر چیزی .

ما قوی‌تریم. اگر زنده بمونیم.

هنوز گمان‌داری جهنم، دشتی سوزناک است که آتش هرآن شعله می‌کشد؟
جهنم اینجاست. زندگی میان احمق‌ها.

تاب آور! جز خویشتن چه کسی راه غم را در زیر اشک خواهد دانست؟ تاب آور که در بین عظمتی از خشم‌ها تنهاییم.
“راوی”

با هم که بودیم نیازی به کلمات نبود. با هم که بودیم فریاد چشمانمان گوش ملتی را عقیم می‌کرد.

“راوی”

دیشب نشستم خودم را قضاوت کردم دیدم، یک آدم مهربانی نبوده ام، من سخت، خشن و بیزار سخته شده بودم شاید اینطور نبودم تا اندازه ای هم زندگی و روزگار مرا اینطور کرد!

“راوی”

بعد از ساعت‌ها در آیینه بودن گفت “ته چهره‌ام به غم می‌ماند”

به کجا می‌رویم؟
دست در دست
من امید بستم
به آن سراب حقیقت
که آزاد شویم

به چه می‌نگریم؟
سر تا سر
من گره زدم
برگ‌های سرو را
تا پیدا شویم

به چه دل‌خوشیم؟
گور به گور
من دوخته‌ام
سرهارا بر سینه
تا آزاد شویم.

“راوی”