‌ ‌ ‌‌‌ ‌
یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم

پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت
"پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم"

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر
عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم

هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم

-شهریار.

صحبت از ماندن یک عمر بماند به کنار
قدر نوشیدن یک چای بمانی کافیست

از یاد نبر من را.

آرام باش عزیزِ من
آرام باش..
حکایت دریاست زندگی!
گاهی درخشش آفتاب،
برق و بوی نمک، ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می‌رویم
چشم‌های مان را می‌بندیم
همه جا تاریکی‌ست

آرام باش عزیز من
آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم
و تلالو آفتاب را می‌بینیم
زیر بوته ای از برف، که این دفعه
درست از جایی که تو دوست داری،
طالع می‌شود.

نه قصاب ماهر میکند پوست
نه هر نون و نمک خور میشود دوست!

۱۱ آبان ۴۰۲.
فارغ‌التحصیلی. فرزانگان یک تهران.

تو موجب شدی حس کنم؛ زنده‌ام.

آبی تر از انم که بی رنگ بمیرم
از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم
من امده بودم که تا مرز رسیدن
همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

و تو؟ باارزش‌ترینی.

تو ماه بودی
و نمی‌دانی
بوسیدنت
چه‌ساده..
داشت مرا قد بلند میکرد!

امروز صبح داشت می‌خندید.
حتی چشماش.
با تک‌خنده‌ای نگاهی کرد و گفت “یادت میاد گفته بودم، همه آدم‌های من با یک باد پر می‌کشن؟ دیدی چیشد؟”
چایی مونده‌ش رو سر کشید.
سرد شده بود.