به آینه چشم دوختم
کسی نیامد
شعری سرودم
آشکار شدی
و من وارد آینه شدم
گلی از انتظار
در سینه‌ام فشرد
از رعشه‌ی اضطراب تو
دستم لرزید
آیینه شکست
چهل تکه شدیم
همچو برگی از درخت افتادیم
باد
دستان گلگونم را نوازش می‌کند
مگر نه اینکه این هوای خوش‌آیند
از درختان تو می‌آید؟

"راوی"

بوی گیسوانت را در بادهای مرگ چشیدم.

یادم آمد بوی گیسوانت برای زنده شدن کافی بود.

هرآنچه در پی آنی, آنی.

از خودم برای تحمل این زندگی متاسفم. امیدوارم روزی من رو ببخشه.

کاش خطی بودی که می‌توانستم بخوانم
رازی که می‌توانستم بدانم
کاش فراتر از مرزها و در اعماق ترس‌ها
جایی میان آغوشت منتظرم بودی
کاش کمی در تب، با تبسمی برلب
میان هیاهو و بی‌خوابی‌ها
مرا طلب می‌کردی؛
کاش اگر آخرش نرسیدن بود، شروعش ندیدن بود
مهم نیست من می‌مردم
یا در آرزوی کسی همچو تو غصه می‌خوردم
حال درمیان این صندلی‌های خالی می‌نشینم
به صحنه خیره می‌شوم و هیچ را تماشا می‌کنم
فکر نه، فقط نگاه می‌کنم
در سرم چیزی رشته افکارم را می‌برد
صدای تو، خنده‌هایمان..

“راوی”

خب شب‌بخیر.

شما برو نگاه کن. آدم‌های جاهل و خرافی زندگی آسوده‌تری از من و تو دارند.

وقتی جهالت از تن و بدنت بریزه, چشم و گوشات رو کور میکنه.

فکر را پَر بدهید
و نترسید که از سقف عقیده برود بالاتر
فکر باید بپرد
برسد تا سر کوه تردید
و ببیند که میان افق باورها
کفر و ایمان چه به هم نزدیکند
"فکر اگر پَر بکشد"
جای این توپ و تفنگ، این‌همه جنگ
سینه‌ها دشت محبت گردد
دستها مزرع گل‌های قشنگ
"فکر اگر پر بکشد"
هیچ‌کس کافر و ننگ و نجس و مشرک نیست
همه پاکیم و رها...

از کجا می‌‌آید اندوه؟

سرود‌های حلقه.
فرزانگان یک. تهران. شروع ۱۳۴۷
ضبط آمفی‌تئاتر مریم میرزاخانی