آزادی دقیقا زمانیه که احساس آرامش بکنی.
وقتی که بفهمی الان میتونی بدون فکر کردن به تاوانش هرکاری که دلت بهت میگه رو انجام بدی .
زمانی که به هیچی جز خودت و روحت فکر نمیکنی و ذهنت اونقدر آزاده که انجامش میدی.
مهم نبست چی میشه تو انجامش میدی

تعلق به خود.

کلمه ای که ادعا می کند همه چیز رهاست اما خودش تو را به اسارت می کشد.

انسان ها آزادی را رسیدن به منافع خود می‌بیند،اما آزادی در گرو منافع ما نیست بلکه برای رسیدن به آزادی باید از خیلی چیزها گذشت.

اگر برداشت هرکس از آزادی رو کاری نداشته باشیم و راجع‌به اون چیزی که جامعه از آزادی می‌گه صحبت کنیم، چیزیه که وجود نداره و قرار هم نیست داشته باشه. حتی اگر حکومت هم تو رو کاملاً رها کنه، برای انجام دادن هرکاری، احساس می‌کنم همین‌که در قالب یک انسان به‌دنیا اومدی نمی‌ذاره آزاد باشی؛ درواقع فکر می‌کنم اون شرم، آگاهی یا هرچیزی که انسان رو انسان می‌کنه نمی‌ذاره به آزادی برسه.

و قلبم
در خلاء
تپیدن را آغاز کرد.

رفته است و مهرش از دلم نمی‌رود.
ای ستاره‌ها! چه شد که او‌ مرا نخواست؟
ای ستاره‌ها، ستاره‌ها، ستاره‌ها!
پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

خواستم گریزی به شب بزنم طرد شدم.
پا بر مهتاب گذارم دور شدم.
بر آب راه روم آتش شدم.
خواستم رقصان شوم مرگ شدم.
خواستم خنده کنم غم شدم. غم شدم.

The more I learn about people, the more I like my dog.

زمزمه‌وارانه نجوا کرد: آن شب دوری که بر دریا میدویدی و خورشید را پشت سر میگذاشتی دیدمت. گویی جزو طردشدگان کافر کلیسا بودی که از سنگسار فرار میکرد. شاید هم یک موسی بدون عصا. نیازی به حدس و گمان نبود. طبیعت. تو طبیعت بودی.

راوی

صبر کن. بنویسم؟ چرا بنویسم؟ چه سود؟ همه‌اش دیوانگیست. دیوانگی!

در طوفان دریای شب بر شبنم ستاره رقصیدم
گل را بوییدم بر ماه خوابیدم
اما تو را در انتهای شب ندیدم.

اما در آستانه میوه دادن درختی که جوانی‌ را به پایش ریخته بود و در آن هنگام که حیات علمی و اجتماعی‌اش فرارسیده بود؛ ناگهان منقلب شد.
شهر و گیرودار شهر را رها کرد و همه چشم‌هارا منتظر گذاشت و به دهی آمد که هرگز در انتظار آمدن چون او کسی نبود.

تحیر

آنچه از فرد یک هنرمند میسازد، لحظاتی است که خودش را فراتر از بشر حس میکند!