هنوز گمان‌داری جهنم، دشتی سوزناک است که آتش هرآن شعله می‌کشد؟
جهنم اینجاست. زندگی میان احمق‌ها.

تاب آور! جز خویشتن چه کسی راه غم را در زیر اشک خواهد دانست؟ تاب آور که در بین عظمتی از خشم‌ها تنهاییم.
“راوی”

با هم که بودیم نیازی به کلمات نبود. با هم که بودیم فریاد چشمانمان گوش ملتی را عقیم می‌کرد.

“راوی”

دیشب نشستم خودم را قضاوت کردم دیدم، یک آدم مهربانی نبوده ام، من سخت، خشن و بیزار سخته شده بودم شاید اینطور نبودم تا اندازه ای هم زندگی و روزگار مرا اینطور کرد!

“راوی”

بعد از ساعت‌ها در آیینه بودن گفت “ته چهره‌ام به غم می‌ماند”

به کجا می‌رویم؟
دست در دست
من امید بستم
به آن سراب حقیقت
که آزاد شویم

به چه می‌نگریم؟
سر تا سر
من گره زدم
برگ‌های سرو را
تا پیدا شویم

به چه دل‌خوشیم؟
گور به گور
من دوخته‌ام
سرهارا بر سینه
تا آزاد شویم.

“راوی”

همین که میلیاردها سال باید بگذرد و نسل‌های زیادی بر این کره خاکی بیایند و بروند تا اثری از ژن‌ این خائنان باقی نماند.
باقی نماند؟ نمیدانم! این پدرسوخته‌ها قصد رفتن ندارند.

“راوی”

مرگ مهم نیست
تو مرگ را خواهی داشت،
ببین برای چه می‌میری؟

با سرسنگینی گفتم”
فنجان از قطره‌ای پر نمی‌شود و انسان با یک کلمه عصبانی نمی‌شود.
همه‌چیز حاصل انباشته‌شدن است.

مثل من موهاش کوتاهه.

نشسته‌ام در انتظار
در انتظار یک صدا
صدای جای پای تو
صدای خنده‌های تو
بنشین کنارم ای‌صبا
بنشین ، نوازش کن مرا
بنشین و از شبت بگو
از شب‌های بی طلوع

#برداشت دو

آزادی

آزادی همیشه برام یادآور پرنده بوده
پرنده ای که توی قفس نگه داری شده و الان داره توی آسمون پر میزنه
تا معنی حبس شدن رو نفهمیده باشه نمیتونه لذت آزادی رو بچشه.
رهایی بدون دغدغه و ترس حرکت کردن
جوری که طبیعت فرد باشه

شخصی تر از چیزیه که فکر میکنیم
گسترده تر از چیزی که فکر میکنیم
فقط نپوشیدن روسری به اجبار نیست
حتا فقط ازادی بیان نیست
گاهی یک حرکت یا یک کلمه اس
خیلی چیز ها رفتار و حرفامون از نیازمون به ازادیه و خودمون نمیفهمیم