چیز زیادی نمی‌خوام
حتی کیف هم نمی‌خوام
فقط بابامو میخوام که این کیف رو برام بخره
یا حتی نخره
بگه بزار برای بعد
ولی بگه.

چه رذل شدم که همچین حرف‌هایی رو اینجا می‌زنم. به چه حقارتی افتادم.

خیلی خسته‌ام.
قول بده یک روز چشمام رو ببوسی.

همه اینها برایم ضربه سختی بود.
اما خب چه‌ میشد کرد؟
راه خودم را ادامه دادم؛ در میان دگرگونی‌های جهان و خودم هم دگرگون شدم.

گفتی دوستت دارم و مرگ من به تعویق ‌افتاد.

دیگران رهگذر بودند و تو؟
تو ساکن این خانه‌ای.
- ناشناس

بگو
دوستم‌ داری
تا
زیباتر
شوَم!

اما من رنجور نبودم
تو واقعا رَنجم می‌دادی.

بریم کنسرت بُمرانی؟

در کتاب خداحافظ گاری کوپر؛ رومِن به تمثیل بسیار جالبی نوشته "مردم ما، یعنی همه‌ی ما، همه‌مان اسیرِ تصویرها هستیم. ما خودمان نیستیم، ما همانی هستیم که دیگران فکر می‌کنند."

مردم درباره شما چطور فکر می‌کنند؟
ناشناس