امشب دیگه نتونستم تحمل کنم چون بی‌اختیار به صندلی خالی گفتم “بابا کیف لازم دارم.”

سردرد بدی دارم.
در این زندگی، چیزی نیافتم.

چیز زیادی نمی‌خوام
حتی کیف هم نمی‌خوام
فقط بابامو میخوام که این کیف رو برام بخره
یا حتی نخره
بگه بزار برای بعد
ولی بگه.

چه رذل شدم که همچین حرف‌هایی رو اینجا می‌زنم. به چه حقارتی افتادم.

خیلی خسته‌ام.
قول بده یک روز چشمام رو ببوسی.

همه اینها برایم ضربه سختی بود.
اما خب چه‌ میشد کرد؟
راه خودم را ادامه دادم؛ در میان دگرگونی‌های جهان و خودم هم دگرگون شدم.

گفتی دوستت دارم و مرگ من به تعویق ‌افتاد.

به راوی خوش‌آمدید!
می‌تونید من رو از اینجا پیدا کنید⭐️