دو هفته هست کتاب “آنها به اسب‌ها شلیک می‌کنند” رو تموم کردم اما فکر کنم درواقع اون، من رو تموم کرده (هنوز درگیرشم کاملاً تاکسیک.)

تو از تلاش‌های بی‌وقفه من برای یافتن نخ‌های اتصال به زندگی خبر داشتی
پس چرا آخرین نخ را بریدی؟

تو حق داری بعد از تمام آنچه بر تو گذشته، دیگر آدم سابق نباشی.

اگر قرار نبود بمانی
چرا چیزی را درونم روشن کردی؟

وانگهی کاش می‌دانستی
چقدر از خودت را در تلاش برای دوست داشته‌شدن جا گذاشته‌ای.

گم‌شده‌ام. نگاهت را از من برداشتی؟

نجات دهنده، من رو کرد تو گور.

گمونم دارم به خودم علاقه‌مند میشم. موهام رو خودم کوتاه می‌کنم. لاک تیره می‌زنم. ولخرجی نمی‌کنم و بیشتر به فردا و کمتر به دیروز فکر می‌کنم. کتاب می‌خونم و زیر کلماتی که من رو یاد تو می‌اندازه؛ خط می‌کشم. از چایی‌ها عکس می‌گیرم و کتابی که تمام سطرهایش خط‌کشی‌شده‌اند رو زیر بالشتم قایم می‌کنم. نصف شب به بعد اسکیت می‌کنم و هرموقع خسته شدم؛ شعر می‌نویسم. درباره تو با ماه صحبت می‌کنم و تماماً پذیرفتم که آدم روز و نور نیستم. کم حرف می‌زنم و تلاش می‌کنم اخم نکنم یا احساساتمو بزارم تو جیب پشتیم. درگیر آدم‌ها نمی‌شم و تو هیچ نمی‌تونی تصور کنی؛ ماه دیشب چقدر شبیه تو شده بود.
فهمیدی تو؟

چیزی که درونم روشن‌ کرده‌ بودی
امشب باد زد و خاموش شد.

چکار باید کرد؟

جدیداً با خودم می‌گم
دارم چیکار می‌کنم؟ چرا یک لحظه به آینده امیدوار شدم؟ و می‌خوابم.

عجله، همیشه عجله..
کدام گوری میخواهم بروم؟

New post on ig.

‎
به سراغ من اگر می‌آیید،
پشت هیچستانم.
پشت هیچستان جایی است.
پشت هیچستان، رگ‌های هوا، پر قاصدهایی است
که خبر می‌آرند، از گل واشده‌ی دورترین بوته‌ی خاک.
روی شن‌ها هم، نقش‌های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح
به سر تپه‌ی معراج شقایق رفتند.
پشت هیچستان، چتر خواهش باز است:
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،
زنگ باران به صدا می‌آید.
آدم این‌جا تنهاست
و در این تنهایی، سایه‌ی نارونی تا ابدیت جاری است.
به سراغ من اگر می‌آیید،
نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من.

_سهراب سپهری

تو این سایت اسمتونو سرچ کنید
بهتون آهنگ + نامه میده!