✮✮

دیگر چیزی اهمیت ندارم.
تنها می‌ دانم روزی حاضر بودم برایت بمیرم و حال حتی نمی‌خواهم نامت را بشنوم.

شوکتِ دستانِ دلم را
در پیِ تو یافته‌ام من
هیبتِ شاهانِ ستم را
در نگاهِ تو یافته‌ام من

گر در این صحرای خشک
جرعه‌ای آبی بیابم
شُویم با آن لبانم را
تا به نرمی ببوسمت من

راوی برای پ.

شادی تنها همین است
که دلت نخواهد جای دیگری باشی
کار دیگری انجام بدهی
آدم دیگری شوی
و من به اختصار
شاد نیستم.

‎
یه شعری بگو برای اینکه بالاخره همه چیز درست میشه راوی:)

این یکی از قدیمی‌ترین شعرهای من هست که به گمانم هیچ‌وقت منتشرش نکردم.
برای تویی که امید داری روزی همه چیز درست بشه.

اگر امشب دلت از غصه پُر شد
اگر راهت پر از سنگ و خطر شد
نگو این شب برایت جاودان است
که خورشید از پسِ شب در سفر شد

سحر می‌آید و خورشید خندان
زند بر شیشه‌های شب چراغان
تمام ابرها آخر کنارند
و می‌خندد دوباره صبحِ باران

اگر امروز دنیا سخت می‌گیرد
اگر قلبت هنوز از درد می‌میرد
بدان هر شب، سحر را در پیِ خویش
به سوی روشنایی راه می‌گیرد

پس آرامم بمان، ای دل، که فردا
رسد خورشید، روشن‌تر ز رویا
همین شب گرچه پایانش نه پیداست
ولی هر شب رسد یک روز، به فردا

راوی

New post on ig.

هرچه مرا بیشتر شناختی؛ کمتر دوست داشتی.

بخوابیم یا بریم اسکیت؟

دلم برات تنگ شده.
این حس
دوطرفه نیست؟

هیچ چیز به زعم من شیرین‌تر از مرگی نیست که در خواب رخ می‌دهد. بی‌آنکی فرایند مردن را تجربه کنی، در آغوش مرگ کشیده می‌شوی…
دیگر نه غصه‌ی طرد و ترک شدن را میخوری و نه حسرت نداشتن و نرسیدن و نشدن‌ها را…

دیلی من :>>

خودم دیگر مُرده بودم؛
چگونه می‌توانستم انسان دیگری را
نجات دهم؟

آنچه قسمت تو نیست هزاران بار ناامیدت می‌کند تا در نهایت بفهمی باید رهایش کنی.

عزیز از دست رفته‌ام
حالا هر آسمانی، کمی شبیه به توست.