برگرد
همان جا که رفته‌ای؛ هنوز ایستاده‌ام.

جز من اگرت عاشق و شيداست, بگو
ور ميل دلت به جانب ماست، بگو

مولانا

نامت از ساق‌هايم شروع می‌شود
از دلم عبور مى كند
و دهانم رابه آتش مى‌كشد
چطور مى‌تواند مرگ
از تو
تتها گودالی را پر كند؟

غم و اندوه مرا ناچیز نشمار.
که من نیز رنج‌ها بسیار چشیده‌ام‌.

لایق دوست داشته شدن هستی؟

حتی اگر روزی حرفی برای صحبت نداشتیم؛ برام آهنگ بفرست. باشه؟

این غم دیواری بین من و آدم‌هاست

پشت این چهاردیواری به انتظار نشستم
یک نفر رد بشه و بهم برسه.

نمی‌خواهم نجاتم بده نه!
به اندازه حرفی، فنجان چایی سردی بمونه کافیست.

نمیدانم! شاید تا ابد به یادت ماندم.

پروردگارا
از گناهانم بگذر
همان‌گونه که از آرزو‌هایم گذشتی.

خواب‌هایم بوی تن تو را می‌دهند
نکند آن دورترها
نیمه‌شب
در آغوشم می‌گیری؟

در دنیای قلم‌ها، زیباترم.

و خدایی که تو را ببخشد
هرگز نمی‌تواند خدای من باشد.

اعلام پیروزی می‌کنم.

امروز در خواب میدیدم که چقدر علاقه دارم زودتر بمیرم و این مرگ یک بحث رمانتیسم‌ شده برای من بود که دلیلی بسیار منطقی براش داشتم. زندگی خیلی طولانیه که این یک مرحله از زندگیه. مثل دوران جنینی و کسی چه می‌دونه ما پیش از این دوره نیز مرحله دیگری داشتیم یا خیر؟ خب. بهتره از این مرحله زودتر عبور کنیم تا متوجه بشیم!
اینطور نیست؟