تو گذر نکردی. چرا وانمود میکنی؟

سیگار گوشه لب، نشان از چه دارد؟
موی پریشان، درون ویران، چشمان گریان
نشان از چه دارد؟
مگر نمیبینی؟
مگر نمی‌دانی؟
مرا ببین
فقط تو
تو
مرا ببین
مرا ببین که گر تو نبینی؛ دگر منی نیست.
مرا ببین که چشمان تو
آواز نظم بر ویرانگری‌ست.
مرا ببین
که خاکسترم
هنوز گرم است
مرا ببین
که این دود
تنها بهانه‌ای‌ست
نقشه‌ایست گر آسمان را گریستی
بیابی
مرا ببین
پیش از آنکه این آخرین جرعه‌ی دود
در هوا گم شود
مرا ببین
همین یک‌بار
همان‌طور که بودم
مرا ببین
که من
در نگاه تو
از نو
آغاز می‌شوم.

راوی

از این به بعد میخوام عکس‌هایی از گالریم بزارم و خاطره‌هاشو تعریف کنم.

این روز کیمیا از اسپانیا برگشته بود و برام خورشت اناردون آورده بود و من و سوگند داشتیم یکی از کارهایی که وقتی نبود انجام دادم رو میپوشوندیم. هوا بارونی بود اما دست‌های من گرم‌تر از بچه‌ها بود. کیمیا غیبت هم‌اتاقیشو میکرد من هم تایید میکردم و سوگند ادامه میداد. جلوی سردر دانشگاه برای اولین بار عکس گرفتم و بدو بدو برگشتم خوابگاه که اناردون بخورم.

پرسیدم
چگونه خود را ببخشم؟

شمس پاسخ داد
تو آدمی را محاکمه میکنی که دیگر وجود ندارد.
او تاوان داد تا تو امروز آگاه باشی.

بپذیر که او تنها یک رهگذر بود.

شما هرجا باشید
حتی جلسات علمی یا روان‌درمانی
بهتون میگن خودت رو بشناس. به خودشناسی برس.
"خود" به چه معنی هست؟ انسان خود نداره.
از یک طرف شما پدر و مادرتون, ملیت, مذهب, ژنتیک و حتی محیطی که در اون رشد پیدا میکنید رو خودتون انتخاب نمیکند که تمام این عوامل باعث ایجاد "خود" میشه.
از طرف دیگه این "ایگو" یا "خود" (هرچیزی که اسمشو میزارید) نتیجه درونی سازی چیزهایی هست که محیط و آدم‌های اطرافم از قبل وجود داشتن و خودم انتخابشون نکردم.
ما میتونیم راجع به "انسان" مطالعاتی داشته باشیم که میرسیم به انسان‌شناسی نه خودشناسی چون ماهیت این اجزا در هر فردی, یکی هست که میشه به مطالعه‌ش پرداخت.
پس ما میتونیم به دنبال چیزهای مشترکی که بین انسان وجود دارن رو مطالعه کنیم که به روابط و سبک زندگیمون کمک میکنه اما هیچ مطالعات و شناختی تحت "خود" وجود نداره.
خب چی اهمیت داره؟ اگر خودشناسی رو بیخیال بشیم به چی میرسیم؟
به جای درون‌کاوی, برون کاوی بکنید یعنی به جای خودشناسی به دنبال زندگی شناسی برید و این چیزیه که مارو به انسان بودن میرسونه.


چکیده‌ای از کتاب لاکان از شون هومر

به خواست یکی از شما.

بخوان
بخوان که خواندن من تویی.

بیا و بمان.
من آنقدر هم غم‌زده به‌نظر نمی‌رسم. می‌رسم؟

در کسی به‌ دنبال آن بودم اما غم من، غریب‌تر از چیزی بود که دوست‌ داشته شود.

در خاک منطق کدام گل میروید؟

این آهنگ یکی از موردعلاقه‌ها هست. دوست داشتم در بیو اکانتم قرار بدم اما چنان خواستار کسی نیستم که استخوان‌هایم به درد بیاد.
Could I let go of having your love?

من آدم نيمه راه نبودم، براى ساختن و ماندن تا جايى كه جان داشتم جنگیدم. اما يک جاى مسير مى‌فهمى كه دوست داشتن، اگر به قيمت محو شدن «خودت» تمام شود، دیگر عشق نيست؛ یک قربانى شدن بى‌دليل است.
چقدر خسته كننده است كه مدام يادآورى کنی هستی، ارزشمندى و سهمی از اين جهان دارى. رها كردن در چنین لحظاتی، نه از سرِ بى رحمى، بلكه از سرِ احترام به تمام آن روزهايى است كه با تمام وجود پاى او ايستادى:
«من کسی كه دوستش داشتم را رها كردم، اتفاقاً آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد هميشه در حال تلاش كردن براى اين باشم كه بگویم "من وجود دارم" ترجيح مى‌دهم فراموش شوم.»

برای تو

#معرفی #کتاب
کتاب زوال بشری | اوسامو دازای

«زوال بشری» داستان یوزو اوباست؛ مردی که از کودکی احساس می‌کند با دیگران فرق دارد و نمی‌تواند با جامعه ارتباط برقرار کند. او برای پنهان کردن تنهایی و ترسش، نقش آدمی شوخ و بی‌خیال را بازی می‌کند، اما به‌تدریج به الکل، مواد و روابط ناسالم کشیده می‌شود. در نهایت، یوزو بیشتر و بیشتر از خودش و جامعه فاصله می‌گیرد و احساس می‌کند دیگر «انسان» نیست.

اگه می‌خوای با تاریک‌ترین بخشِ تنهایی انسان روبه‌رو بشی، «زوال بشری» رو بخون.

فایل کتاب زوال بشری

راوی