مشکل این جاست که غم چیزی نیست که به من «چسبیده» باشه یا روی دوشم «سنگینی» کنه. من در نقطه‌ای از زندگی هستم که غم، تبدیل به بخشی از من شده. مثل دست، پا یا چشم. عضوی از تنم. که اگر نباشه، انگار چیزی در من، کَمه.

این روزها چی هدیه گرفتی؟

She believed in me and was proud of me.
Dear N.

چقدر رها هستم.

من عاشق چَشمت شدم.

نه باهوشم
نه بیهوشم
نه گریانم نه خاموشم
همین دانم که میسوزم
همین دانم که میپوشم
پریشانم، پریشانم
چه میگویم؟
نمیدانم
ز سودای تو حیرانم
چرا کردی فراموشم؟

-سیمین بهبهانی

چرا کردی فراموشم؟

داشتم میرفتم اداره. کنار در مجبور شدم شال سر کنم. خانومه رد شد گفت "نکن دخترم همینطوری خوشگلی.

ملامت می‌کنندم دوستان در عشق و حق دارند
تو بیزار از منی، اما مگر من دست بردارم؟

چشم به‌هم بزنی خاطره‌ها عوض میشن.

گفت ما جذب آدم‌‌هایی میشیم که باهاشون غم مشترک داریم.

گفت منظوری ندارم، منتها منظور داشت
با کلامش زخم میزد، در نگاهش شور داشت
طعنه های دوستان بسیار دردآور ترند
از نمک پرورده باید زخم هارا دور داشت.

چقدر شعر عجیبیه. چند بار خوندمش؟ حسابش از دستم دررفته.

دیر آمدی. منتظرت بودم..

فکرنمیکردم سزای عشق این باشه.

امروز نشستم حساب کردم چقدر خرج کردم؟ پول رو نمیگم. چقدر احساسات خرج کردم؟ نمی‌دونستم اشک‌هامو چطور حساب کنم. چند قطره یا چند لیوان؟ یا چند شب؟ یا دلتنگیامو چطور حساب کنم. چند بار قلبم خاموش شد یا چند بار مشت‌هام سفت؟ نور آفتاب به چشمم می‌خورد و حواسمو پرت می‌کرد. حساب کار از دستم در میرفت. چندبار سیاه‌پوش شدم؟ چندبار چشم بر زمین دوختم؟ چندبار زیر این نور کور شدم؟ چقدر خودم رو خرج کردم؟ آفتاب تو میدونی؟