درهای بسته
زبان بلدند،
و دیوارها
دیر یا زود
اعتراف می‌کنند.

ما می‌مانیم
نه چون شکست‌ناپذیریم،
بلکه چون
یاد گرفته‌ایم
چطور
بعد از هر فروریختن
دوباره
نفس بکشیم.

و اگر باز شبی
بیاییم،
دیگر
آمدن نیست
ادامه‌ی
ماندن است.

نزدیک است برق درخشش
چشم‌هارا ندزدید.

ترقه دیگه چه بازی‌ایه؟
به خودتون بمب وصل کنید.

تو رفته‌ای اما در من زنده‌ای.
ما هرگز نمی‌میریم!

چهل روز شد که ما همگی باهم مرده‌ایم.
برخی بر خاک و برخی در خاک.

در طی کوچه‌های منتهی به دریا، رد خون است.

حالم:

بیا از ترسیدن نترسیم.

چقدر متاثر.

چهار اسفند چهارصدوچهار. سالن خلیج‌فارس دانشکده زبان دانشگاه تهران. یادبود رها بهلولی‌پور. دانشجوی ورودی چهارصدوسه زبان و ادبیات ایتالیایی. جاویدنام نوزده‌دی.

زیرا که مردگان این سال
عاشق‌ترین زنده‌ها بودند.

شاملو

زیرا که خون تو
جاری بر خاک
آدمی نو زاد
ز بی‌پروایی تو.

سینه‌ها گریان
چشم‌ها نالان
دست‌ها لرزان
ز بی‌پروایی تو.

نور آزادی از دور
میپیچد بر خشم
میبلعد زهر چشم
ز بی‌پروایی تو.

دستان سرد این غریبه‌ها برای شلیک آماده‌اند.

صبح میشه این شب
باز میشه این در
صبر داشته باش.