فردا بی‌تو شروع شد
و من همون آدم قبلی نبودم‌‌.

«گفت نمرديم وچه چیزها ديديم. گفتم اى‌کاش مرده بوديم و نمى‌ديديم.»

سیمای من
صدای من نوای من
اشک من توان من
جان من جهان من
بروند و بماند تنها
آزادی تو.

آیندگان می‌خندند که آزادی چه آسان بوده و ما نچشیده مُردیم.

دراز کشیده روی تخت، خاموش
گوش به صدا، سراپا گوش
آزادی زان مست و مدهوش
سرکرده‌است زندگی با نوش
میگذارد تیغی بر زبان
که کند وهم درخشش را فراموش.

راوی

Wish we were together
now I don't know when I will see you

شبی می‌آییم
بی‌نام و بی‌باک
شما فرو می‌ریزید
و ما
می‌مانیم.

و صبح،
وقتی نور
بی‌اجازه وارد می‌شود،
می‌فهمید
ماندن
همیشه
از فرو ریختن
بلندتر بوده است.

شما
با نام‌های بزرگ
و سایه‌های کوتاه،
ما
با دست‌های خالی
و ریشه‌های عمیق.

درهای بسته
زبان بلدند،
و دیوارها
دیر یا زود
اعتراف می‌کنند.

ما می‌مانیم
نه چون شکست‌ناپذیریم،
بلکه چون
یاد گرفته‌ایم
چطور
بعد از هر فروریختن
دوباره
نفس بکشیم.

و اگر باز شبی
بیاییم،
دیگر
آمدن نیست
ادامه‌ی
ماندن است.

نزدیک است برق درخشش
چشم‌هارا ندزدید.

ترقه دیگه چه بازی‌ایه؟
به خودتون بمب وصل کنید.

تو رفته‌ای اما در من زنده‌ای.
ما هرگز نمی‌میریم!

چهل روز شد که ما همگی باهم مرده‌ایم.
برخی بر خاک و برخی در خاک.

در طی کوچه‌های منتهی به دریا، رد خون است.

حالم: