عروسک چوبی فندق‌شکن برای ماکادمیا.

تو به اندازه غم هایی که پنهون میکنی زیبایی

-حالت چطوره؟
+ای, نفس میکشم.
-نفس نکش. فریاد بکش!

دیدی تو؟ دیگر مثل قبل مهم نیست. مثل گذشته اهمیت نمی‌دهم. مثل دیروز حساس نیستم. چه شد؟ چه گفت؟ چه رفت؟ چه مُرد؟ هرچه شد همچو هاله‌ای مبهم گذشت.

.

جگری بر سر نیزه دارد
فرزندی در بر کفن دارد
شیون و مویه‌اش آشنا
یک شهر با او غم مشترک دارد.

راوی

رد شد و گفت "من اگر جای تو بودم؛ حتما.."
دقیقا! درست است! خوب خوب می‌دانی! جای من نیستی هیچگاه نبودی. تو چه میدانی از غمی که قدعلم می‌کند و تو را بر زانوهایت می‌نشاند و آنهارا با کلوخه‌های داغ می‌برد و هیچ نمی‌ماند جز ردی از خون من؟

جهان چرخید و باد رقصید و آتش رویید
تاک خشکید و ماه پوستم را گزید و چشمان من در انتظار بودنت پوسید.

پدرم اعتبار من بود
اعتبارش هست اما خودش نه.

بیچاره من که ندارمت.

غم بودم و مرگ
بوسه بودی تو
اشک بودم و شک
روشنی بودی تو
من بودم و تو
سپر بودی تو.

راوی

مهم نیست چقدر بگذره
سر هر کلاسی که درباره مرگ صحبت کنند
یاد تو میوفتم.
یاد تو میوفتم؟
یاد تو هست
همیشه هست
اما بزرگ و بزرگ‌تر میشه.

کلاس صد

تبر زنید؛ آتش کنید؛ ریشه کَنید
آنچه میان من و خاک است
از جنس وطن است.

تاریخ امروز ۱۰/۱۰ مثل تو.

فردا روز پدره.
سال پیش همین موقع برات لباس خریدم و هیچ‌وقت نتونستی بپوشی. چه دور.

فردا روز پدره
اگر هنوز کنارتونن سفت بغلشون کنید.

کاشکی این دیوار خراب شه، من و تو باهم بمیریم.