انگار عادت کردم همه‌چیز رو تنهایی تحمل کنم، بخندم و بگم چیزی نیست؛ در حالی که خودمم نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونم این‌طوری ادامه بدم

خسته‌ام از ذهنی که حتی توی سکوت هم دست از سرم برنمی‌داره، از فکرایی که تمومی ندارن و از خودم که همیشه مجبورم وانمود کنم حالم خوبه.

من از اون آدمام که چیزی نمی‌گن، چیزی نمی‌خوان و همه‌چیز رو توی خودشون می‌ریزن؛ تا وقتی که حتی خودشونم نمی‌فهمن دقیقاً چی داره اذیتشون می‌کنه.

کاش می‌شد برای چند ساعت هم که شده، از فکرای خودم فاصله بگیرم؛ نه گذشته‌ای باشه که مرورش کنم، نه آینده‌ای که نگرانش باشم، فقط من باشم و یه ذهن آروم.

مث تو نیستم،
سر برد تو می‌بندم:)

حتی خونوادت هم وقتی کمتر میبیننت بهت بیشتر احترام میزارن، چون صمیمیت زیاد احترام رو کم میکنه.

‏غم انقدر گستاخ بود که حتی دنبال خانم هایده راه می‌افتاد، ما سگ کی باشیم.

حق با هیدن بود ؛
«نمی‌ارزه ، نمی‌ارزه ، بمونی تَش تو با یه قلبه شکسته»

حالا ما کسخل بازی در میاریم میگذره میره
ولی عجب ک ی ری خورد تو جوونیمون.

بچها هیچیتون نیست
فقط پول ندارین
قسمتای قشنگ زندگی پولیه.

عزیزم من خیلی خوب بلدم بزنم زیر میزی که خودم چیدمش پس مثل آدم رفتار کن.

تنها روتین پوستیم کندن پوست لبمه.

از سلامت روانم ،
فقط یه سلام مونده.