‏دیگر نمی‌خواست دوام بیاورد، خودش را نجات دهد، قوی باشد و ادامه دهد. میلی بی‌پایان به رها کردن داشت؛ به خوابیدن از زندگی؛ پناه بردن به آرامش نیمه تاریک جهان.

@Cotard

لطفا وقتی باهات شوخی ندارم، باهام شوخی نکن. من شاید بهت بخندم و بگم نه بابا اوکیه؛ ولی اوکی نیست. دلم میخواد خفه شی و بس کنی. دلقک هزار چهره.

@Cotard

‏به نظرم قسمت دردناک افسردگی اینه که تو میدونی این حالت عادی نیست و دقیقا یادته قدیم چطوری بودی. الان هرچقدر هم تلاش می‌کنی، نمیتونی دوباره اونجوری باشی.
‏انگار که دنیا رو همیشه رنگی میدیدی و یهو کوررنگی گرفتی.

@Cotard

‏این چیزی که داریم تجربه‌ش می‌کنیم اضطراب و ترسِ گروهیه. انگار که جمعیتی حبس شده تو یک هواپیمای درحال سقوطیم. یا کشتیِ در حال غرق شدن. یا یک ترکیب مسخره‌تری از این دو؛ سوختن در آب، غرق شدن در آتش.

@Cotard

آدم‌ها تغییر می‌کنن، آدم‌ها خیانت می‌کنن، آدم‌ها دروغ می‌گن، آدم‌ها غیبت می‌کنن، آدم‌ها تظاهر می‌کنن، آدم‌ها احساسات‌شون رو از دست می‌دن، آدم‌ها فریب‌کارن، آدم‌ها می‌رن، آدم‌ها همینن، بذار اتفاق بیوفته.

@Cotard

بیشتر از سنمون دیدیم، بیشتر از عمرمون شکستیم، بیشتر از اون که باید، فکر کردیم، حرص خوردیم، تلاش کردیم، ساختیم.
و واقعا دممون گرم.

@Cotard

حس میکنم وسط یه لوپ گیر کردم که؛ غمگین تر از روز قبل، استرس بیشتر، ریزش مو، فراموشی های مکرر و مشکل حافظه، بی حالی و خستگی جسمی زیاد، سردرد های شدید و موجی، افسردگی و فکر کردن بیش از حد، نگرانی، اضطراب، خواب‌آلودگی یا بی خوابی بیش از حد، بی اشتهایی و خشم بیشتر از هر زمان دیگه ای توی من تکرار میشه. دیگه واقعا در تمام ابعاد خسته‌ام، مستاصلم، کوفته‌ام، عاجزم، فگار شدم اما هنوز امید دارم.

@Cotard

‏این روزها همه‌چیز تو حالت تعلیق گیر کرده: نه جنگ، نه صلح.
کتاب نمی‌ره تو ذهن، درس تعطیله، کار حوصله می‌خواد، تصمیم اقتصادی نمی‌تونی بگیری.
همش تو گوشی دنبال یه خبری، ولی فقط حرف‌های ضد و نقیض می‌شنوی.

شهر هم غمگینه؛ چهره‌ها گرفته، دست‌ها خالی، انگار همه‌مون تو کمای جمعی هستیم.

@Cotard

من سخت‌گیر نیستم، ارزش قائلم. برای روانم، برای زندگیم، برای انرژیم و از همه مهم‌تر برای وقتم.

@Cotard

بشکن بزنی بی‌خیال عالم و آدم و زندگیم شدم؛ به مو رسیدم.

@Cotard