این هنرمندِ سوئدی را به تازگی کشفّیده‌ام و اصوات گوتیک‌وار-اش (به‌همراهی ارگ) به شدّت مورد پسندم قرار گرفته. البته گفتارِ این موسیقی‌اش را که آرزوی دیدنِ جانِ عزیزش را پس از پاییز برای فالیدن (سقوط) با یک‌دیگر می‌کند نیز بی‌تأثیر برای موردعلاقه‌ام قرار گرفتن نبوده! (باتوجه به این واقعه که پای بر تهران گذارده و من در تهران نی.)

تبریز، خانه، آشپزخانه، ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۴، ۲۱:۲۴

Verdi: Messa da Requiem: VII. Libera me

(۲۱) رهبرارکستر، به‌ چه مقدار در این اجرا (از بخش پایانی رکوئیم وردی)، توانسته بر لحنِ گفتارِ سرایندگان، تأثیر بگذارد؟

تبریز، خانه، ۱۶ آبان‌ماه ۱۴۰۴، ۱۵:۱۸

(۲۲) یک سراینده، برای آمرزش‌خوانی (مرثیه‌خوانی، رکوئیم‌خوانی)، نیازمند به چه پیش‌زمینه‌هایی است؟

تبریز، خانه، ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۴، ۱۱:۳۲

Young People's Concert: "Bach Transmogrified" / Bernstein · New York Philharmonic
2:25

Transmogrified
نوعی از تبدیل شدن یا حتی دگرگون شدن، به‌مقدار قابل توجه و اغلب با جلوه‌ای عجیب و غریب یا طنزآمیز است.
در این ضبط، فوگِ کوچکِ در سل‌مینورِ باخ، به وسیلهٔ دستگاهی که moog synthesizer می‌نامندش تبدیل شده.

Robert Moog, 1970s

دی‌شب با امرالد که راجع به موگ-سینتیسایزر صحبت می‌کردیم، به یاد آوردم که واحدسالی قبل، هنگامی که با (همین) امرالد در تماشای فیلم‌جستار مرحله پنج از کریس مارکر بودیم، با همچین چهره‌ای از موسیقی باخ برخورد کردم.

در این‌جا امّا، آن‌چیز که توجهم را به شدّت بر خود جلب کرده، تفاوت صدای سینتیسایز شدهٔ ارگ‌کلیسا با پیانوست.
آن‌که قبل‌تر گذاشته‌ام، مربوط به قطعه‌ای برای ارگ (فوگ کوچک در سل‌مینور باخ) است. و دّومی بخشِ گیگِ پارتیتا برای پیانو شمارهٔ یک (در سی‌بمل ماژور) باخ است.
(۲۳) می‌توان گفت صوت سینتینایز شده، به‌نوعی جلوهٔ صوتی از تصویرِ امواج صوتی هر ساز است؟

فایل آرشیوی شمارهٔ ۱۴
کرج، کافه اکتبر، ۲۳ آبان ۱۴۰۲

اپرا، گفته شده که گردآوری‌ای مهیب، هیولا و هوس‌آلود از فرم‌های گوناگون همهٔ هنرها است، که نتیجه و حاصلش، چیزی بسیار دور از یک کار هنری است. عدهٔ دیگر نیز چنین گفته‌اند که اپرا، فرمی بی‌نهایت کامل است، زیرا توانسته است تمام هنرهای گوناگون را پیروزمندانه در کنار هم بگذارد.
دعوت به شنیدن، وینک، ویلیامز

همچنین باید اضافه کنم که این ضبط از اپرای فلوت‌سحرآمیزِ موتسارت، از نظر من، بهترین اجرایی از این اپراست که می‌توانست رخ دهد. طرز قرارگیری گفتار (با لحنِ صحیح) و موسیقی در این اجرا، قابل پرستش است!
و امّا سؤالی که از شنیدن این اپرا مرا سرگشته ساخته، این است که:
(۲۴) چه مقدار آهنگساز، باید بر ادبیات مسلط باشد تا چنین قطعه‌ای را به تحریر برساند؟

تبریز، خانه، ۲۶ آبان‌ماه ۱۴۰۴

امروز مشغول به شنیدنِ پرلود و فوگ شمارهٔ دوازده از کتاب دوّم باخ بودم و لحنِ فریدریخ گولدا را با لحن گلن‌ گولد، در بیان این قطعه مقایسه‌ایدم و چندین سؤال در ذهنم ایجاد شد که:
(۲۵) آیا نباید به مخاطب، در شنیدنِ باخ فرصت بدهیم؟
(۲۶) موسیقی باخ، (به‌سرعت) گذراست یا باید نوازنده در امر فرستندگیِ پیام، به مخاطب، فرصت اندیشیدن بدهد؟
(۲۷) چه‌چیزی گولدا را وادار به چنین آرام نواختنِ باخ (در برابر فرّار بودنِ بیان گولد) کرده؟

تبریز، خانه، اتاق، ۲۷ آبان‌ماه ۱۴۰۴، ۲۲:۰۶

پی‌نوشت: در ضمیمه، اجرا گلن گولد را نیز از این قطعه، ارسال خواهم کرد.