و بر مبنای تجربه و قوائد علمی مدل‌های هوش مصنوعی می‌گم اولین دستور، مهم‌ترین دستور برای یک عامل هوش مصنوعی هست.

اصلاً مهم نیست چند صفحه باهاش چت کنی یا پرامپت بنویسی! اولین پرامپت مهم‌ترین پرامپته! برای همین باید خیلی دقت کنی و از این رو توسعهٔ مدل و به‌روز رسانی یک سری md برای حفظ چنین تعاملی مهم‌ترین موضوعه.

اینطوری هم توکن کمتر مصرف می‌کنی، هم هوش مصنوعی به صراحت متوجه می‌شه که قوائد چه چیزی هستن. بدون این تعالیم قوی‌ترین هوش مصنوعی هم بدن بهت خروجی شما یک اسپاگتیه! 😉 چون به قول لینوز ما معتقدیم:

talk is cheap, show me your code

پس باید عامل رو وادار کنی مفت حرف نزنه! باید قوائد رو طوری که شما بهش می‌گی رعایت کنه.

😏 بریم به ۱۵ سال پیش.

یه‌ پرنده‌ وقتی روی‌ شاخه‌ می‌شینه
از ‌شکستن‌ شاخه‌ ترسی‌ نداره!

چون ‌اعتمادش‌ به‌ شاخه‌ نیست
بلکه‌ به‌ بالهاشه.

خودتو‌ باور‌ داشته‌ باش! بی‌منت.😉
شب شیک.

طرف می‌گه متوسط حقوق یک برنامه‌نویس پایتون ۳۰۰ هزار دلار در ساله یعنی یه چیزی معادل ۶۰ میلیارد تومن در ایران. بعد می‌گه من فلانی هستم که در طول این دوره به همراه شما هستم که صفر تا صدش رو فقط با ۹۸۰ هزار تومن به شما آموزش میدم.

فقط کافیه عدد ۳ رو زیر پستم بنویسید.


شما از این ادعا چه برداشتی می‌کنی؟ :)) طرف می‌گه ۴ تا مدرک دارم با ۶۰ میلیارد درآمد در سال بعد برا ۹۸۰ تومن میاد واسه من آموزش بده!

صرفاً قابل توجه بالاترین درآمد توی برنامه‌نویسی چیزی حدود ۱۸۰ الی ۲۴۰ هزار دلار در سال برای بالاترین درجهٔ توسعه‌دهندهٔ سی++ هست اونم در آمریکا بعد چطوری تو با پایتون زپرتی ۳۰۰ هزار دلار در میاری بعدشم میای برای خرید پکیجت تو اینستاگرام منت ایرانی‌ها رو می‌کشی؟

یعنی هنوز هم اینا فکر می‌کنن با چرند گویی می‌تونن نظر کسی رو جلب کنن؟ البته که همینطوره زیر پستاش خیلیارو دیدم طرف نوشته آیا من می‌تونم توی ۶ ماه به این سطح برسم؟ 😂

کراک می‌زنید شیشه می‌زنید؟ صنعتی سنتی می‌زنید چی می‌زنید؟

اون حالا هیچ اونایی که زیر پستش نوشتن تورو خدا بهمون آموزش بده جالب‌ترن! :)))))) یعنی تو بتونی تو ۶ ماه به این سطح برسی بعد ۳۰۰ هزارتا در سال در بیاری من عین خر میرم وسط خیابون جلو دوربین عر عر می‌کنم واست می‌ذارمش توی یوتیوب اعتراف می‌کنم همه چیرو. ابله‌های نادون دزد دغل‌های دو هزاری 😐 هر بچه فسقلی شده برا ما منجی میلیارد دلاری اونم با یاد دادن پایتون. واقعاً یعنی به جایی رسیدن از نادونی و نداری ملت قشنگ پول در میارن اینا. ملت بدبختم ساده‌لوح فکر می‌کنه اینی که می‌گه راسته تو تصورش می‌گه پس منم یاد بگیرم زیر شیش ماه ۶۰ میلیارد قراره پول در بیارم پس حله دیگه... آ باریکلا... بابا پایتون سرو تهش چیه که با همین مراجعی که تو اینترنت هست می‌تونی یاد بگیری! اصل داستان اصلاً زبان برنامه‌نویسی نیست ارتباطات و موقعیتیه که شما باید داشته باشی بندهٔ خدا... آی ساده لوح طرف تو آمریکا داره عشق و حالشو می‌کنه بعد تو ایران پول در میاره. تبلیغات رو به نرخ اونور منتشر می‌کنه ولی تورشو اینور پهن کرده! ساده نباشید.

البته می‌دونی باور این چیزا از نظر ما شاید مسخره باشه اما از نظر اونی که معتقده زمین تخته و ایران گل و بل‌بل و ما پیروز میدان هستیم کار سختی نیست... بیایید قبول کنیم که ماها مشکل داریم نمی‌تونیم درکش کنیم. یه جایی باید قبول کنی به هر حال که نمی‌فهمی دیگه. من که پذیرفتم نمی‌فهمم والا... کاش یکم بلد بودم یه ذره مهارتی چیزی داشتم... 😔

نتیجهٔ بها دادن به فارمر‌ها می‌شه این که هرطور‌ هم زحمت بکشی نمی‌تونی پروژه رو نجاتش بدی.

الان تنها مزیت فارکستر فقط پروتکلشه! عملا از نظر من نابود شده و دلیلش هم اینه که عادت رواج دادن هایپ شدن و هایپ کردن و فارم کردن شده بود تنها روش تعاملیش.

خب حالا درستش کنید ببینم! تهش همین میشه که از این دست به اون دست کنی که فقط پروتکل رو نجات بدی.

در حال حاضر تنها مزیت فارکستر ویژگی‌ها و کاربرد‌های فنیش هست نه چیز دیگری و این یعنی نیاز به تغییر مسیر داره.

اینجاست که به اصطلاح باید pivot کنی. 😉

خلاصه حرفش اینه:

ما نتوانستیم Farcaster را به مرحله بعدی که نیاز داشت برسانیم. نمی‌خواهیم پروژه را رها کنیم، بلکه دنبال تیمی هستیم که بهتر بتواند یک شبکه اجتماعی غیرمتمرکز را در مقیاس بزرگ‌تر اداره کند.

اصولاً دوست دارم امیدواری بدم، انگیزه بدم و تشویق کنم اما در این یک مورد حقیقتی که می‌گم شاید تلخ باشه:

به عنوان کسی که جعبه‌ابزاری پر از ابزار‌های حرفه‌ای دارم و تا حد بسیاری توشون در بالا‌ترین سطح اشراف دارم می‌گم بهتون که یاد گرفتن و یا تسلط کامل داشتن به برنامه‌نویسی، عامل اصلی موفقیت نیست، در کیفیت و ادعا تأثیر داره اما در موفقیت نه.

زبان‌های برنامه‌نویسی، فناوری‌ها و موارد مرتبط باهاشون صرفاً یک ابزاری در داخل جعبه ابزار هستن.

نباید اینطوری پیش بری که اگه ابزار رو ازت گرفتن، فردا نتونی ادامه بدی. :)

معماری یاد بگیرید، مهندسی یاد بگیرید؛ هنر یاد بگیرید؛ خلاقیت داشته باشید و در کنار همهٔ این‌ها یک جعبه ابزار خوب تدارک ببینید که توش ابزار‌های کاربردی و مهمی هست.

هیچ‌وقت هم به یک ابزار اکتفا نکنید.

مثل اینه که بخوای نقاشی بکشی اما از قلم‌های مختلفی هم بتونی استفاده کنی! مهم توانایی کشف و حل مسألست.

از نظر من: حل مسأله، درست فکر کردن، اصول برنامه‌نویسی، ساختمان داده و الگوریتم، طراحی نرم‌افزار، معماری و مهندسی سیستم؛ و بعد ابزارها و فناوری‌های گوناگون.

یعنی یادگیری یک زبان برنامه‌نویسی در آخرین مرحلست!

در واقع درستش اینه:

نخست «چطور فکر کردن»، سپس «چطور ساختن»، و در نهایت «با چه ابزاری ساختن». 😊

به این جعبه‌ابزارتون هوش مصنوعی رو هم باید اضافه کنید.
یعنی نحوهٔ سوأل پرسیدن و چطور فکر کردن در مقابل هوش مصنوعی به شدت مهمه چون عامل هوش مصنوعی تکرار کنندهٔ الگوست و ممکن نیست همیشه پاسخی مناسب با نوع مسأله مطرح شده رو ارائه کنه. از نظر سطحی شاید قابل قبول باشه اما از نظر باطنی و تکنیکی خیر.

به این فکر کن قبلاً با گوگل و تحقیقات از مقالات و کتاب‌ها کلی زمان صرف می‌کردیم تا یه چیزی رو درک کنیم، حالا از AI باید استفاده کنی تا سریع‌تر به یک جمع‌بندی برسی. پس یاد گرفتن کار با AI هم به همون اندازه که می‌پرسیم کدوم زبان برنامه‌نویسی رو یاد بگیرم هم مهمه.

همیشه نحوهٔ طرح مسأله و روش حل آن چالش به حساب میاد.

اینا در ابتدای کار لازمه، در نهایت صورت مسأله که مطرح شد، راه و روش حل اون برنامه‌ریزی شد در نهایت میای سمت اینکه حالا با چه ابزاری بسازشم. بانک اطلاعاتی رو چی و چطور در نظر بگیرم، معماریم چی باشه و ... اینجاست که تازه شروع میشه ابزار با ابزار چه تفاوتی داره و چرا مثلاً من از PHP باید استفاده کنم، چرا باید از ++C یا Python استفاده کنم.

در سطح حل مسأله ممکنه تفاوت چندانی نداشته باشه، اما در سطح میدانی ابزار‌ها و فناوری‌هایی که شما استفاده می‌کنی به شدت موثر خواهند بود.

این دوستمون سوأل‌های خوبی می‌پرسه.

با توجه به بازار کار ایران، فناوری و زبان‌های برنامه‌نویسی؟ 😄 راستشو بگم یا پیشنهاد واهی بدم؟

من واقعیت میدانی رو می‌بینم کاری ندارم با آمار ارقام.
واقعیت اینه توی این مملکت برای من ثابت شده هیچ ارزشی به این صنف قائل نیستند.

اما اگه می‌خوای خیلی سریع موفق بشی و مثل ما سال‌ها جون نکنی که تهش هم همش زور بزنی و باز هم نشه... ببینی عمرت تموم شد و هیچ کوفتی نشدی برو دنبال این کار‌ها:

دزدی، توهم‌فروشی، گنده‌گویی، گنده‌گوزی، مفت‌خوری، چای خوری، بی‌عدالتی، بی‌شرفی، بی‌وجدانی.

اینارو داشته باشی خیلی زود هم به پول می‌رسی هم موفق میشی همه هم بهت می‌گن به به چه آدم موفق و همه چیز فهمی.

در این صورت زیاد هم مهم نیست مسیر سختی انتخاب کنی، حتی HTML ساده رو یاد بگیری می‌ذارنت روی چشم‌هاشون.

اما اگه در سطح جهانی و درست حسابی فکر کنی، باز هم نمی‌تونم در یک پست ساده بگم چی یاد بگیر چون گستردست! زمینه یکی دو تا نیست! از حوزهٔ وب گرفته تا حوزهٔ موبایل، دسکتاپ، اینترنت اشیاء و ... همه اینا بستگی داره شما کدومشو بخوای! هر مسیری یک نسخهٔ اختصاصی داره و نمیشه یه نسخه برای همشون پیچید.

و یک حقیقت دیگه اینه که من اگه علاقه نداشتم الآن صد بار این حوزه رو ترک کرده بودم. اما چون علاقه دارم و دقیقاً شاخه‌ایه که از بچگی آرزوشو داشتم پس تا عمر دارم تلاش خواهم کرد. من سر رشته تو کار‌های دیگه‌ای هم دارم مثل الکترونیک، مثل مکانیک، مثل کشاورزی... اما علاقم همینیه که هست.

شما اگه علاقه ندارید و از روی نیاز یا ناچاری و وضعیت اقتصادی می‌خوای بری سمتش، سخت در اشتباهی. اون توهم برنامه‌نویسی شغل پولداریه رو نکنن تو پاچتون! اون برا کشور‌های جهان اولیه نه این خراب شده که آخوند همه چیزشو حروم کرده حتی یه اینترنت سگی رو هم زیاد می‌بینه واسه مردم. پس اگه مثل ۲۰ سال پیش ما مثل جهان اولی‌ها فکر می‌کنید سخت در اشتباهید؛ اینجا نمیشه با فناوری جهان اولی ادای جهان اولی‌ها رو در آورد... پشیمون خواهید شد مثل ما بعد ۲۰ سال تلاش و آرزو خواهید دید که اونی نبود که فکرشو می‌کردی و وقتی به این نتیجه برسی دیگه نمی‌تونی برگردی زحمات چند سالتو نادیده بگیری پس تا تهش مجبوری جر با جر بشی و بری جلو هرطور که شده.

پس مسیرت رو از همون ابتدا درست بچین؛ تحمل کردن سختی بلندی‌های این مسیر اصلاً راحت نیست باید خیلی چیز‌ها رو به جون بخری. یا باید ایرانی فکر کنی یا باید جهانی فکر کنی و در حالت دوم حتی یک روز خوش نخواهی داشت باید عذاب بکشی تا به نتیجه برسی.

منم بلد نیستم الکی تعریف کنم بگم بیا یاد بگیر پول پارو می‌کنی... نه جانم ما پکیج فروش نیستیم طرف با یه پکیج پایتون وعدهٔ میلیون دلاری میده به ملت. شغل هرکس همونیه که مدعیش هست. پکیج فروش درآمدش از فروش همون پکیجه... هیچ‌وقت هم واقعیت رو بهتون نمی‌گن چون نونش تو همون دروغ‌هاست.

بله خب، شما نمی‌تونی از کسی یا کسانی که مصرف‌گرا هستن، و از خودشون هیچ چیزی نساختن فوقش با چهارتا تغییر یا سفارشی کردن یا دست به دست کردن یک ابزار یا یک جنس انتظار داشته باشی بیاد به تخصص شما ارزش و بها بده! باید با آدم‌ها و یا مجموعه‌ها و تیم‌های درست ارتباط بگیری.

در کشور ما اینطوریه همه شدن دلال، بنگاه‌چی یا همون املاکی! به همه چیز به چشم معامله نگاه می‌کنن چون ساختار کثیف نظام سرمایه‌داری و روش ادارهٔ اصناف این شکلیه! هرکی هرکیه! تخصص معنا نداره، هیچ کس در جای خودش نیست هرکی پول داشت یا موقعیت داشت ادعاش میشه و نتیجه کارهاشونم که مشخصه یه مشت مزخرفات تحویل جامعه میدن.

درضمن اگه یه جایی یه برنامه‌نویس (صرفاً یک برنامه‌نویس) با شما مصاحبه کرد، در اون مصاحبه هیچ‌وقت شرکت نکنید؛ چون تصمیم‌های درست رو یک مهندس ارشد یا طراح ارشد می‌گیره نه یه برنامه‌نویس.

برنامه‌نویسی فقط یکی از ده‌ها و صد‌ها مهارت از حوزهٔ مهندسیه و به تنهایی دلیل بر صلاحیت داشتن در نظر دادن راجع به مهارت‌های دیگران در یک مجموعه نمی‌شه. 😉 این اشتباه رو هیچ‌وقت نکنید و هرموقع همچین چیزی دیدین بهش بگین برو بذار بزرگترت بیاد. 👋🏼

طوری شده هرکی یه ورد‌پرس نصب کردن یاد گرفته شده برای ما برنامه‌نویس! بابا سال‌ها باید درسشو بخونی... صفحه کلید رو ازت بگیرم ببینم اصلاً حرفی برای گفتن داری؟ می‌تونی پشت تلفن یه مشکل حاد یک مجموعه رو حل کنی؟ فقط با نظر دادن؟

مملکتی که هیچ نظارت‌کننده‌ای توش نباشه هرکی هرکی باشه همینطوریه دیگه هر کی که ماوس به دست شد می‌شه متخصص و برای بقیه هم نسخه می‌پیچه. معیار بلد بودن معیار حالی بودن شده ورد‌پرس! این چجورشه دیگه؟! حتی تو خود وب هم این اصلاً مهم نیست!😒 یه اسکریپت بلاگینگ در سطح کاربری که هیچ ربطی به مهندسی کامپیوتر و نرم‌افزار نداره.

همچین کسی وقتی از شما سوأل می‌کنه برگرد من شرط می‌بندم حتی در خصوص اینکه PHP چطوری کار می‌کنه رو هم نمی‌دونه! چون فقط باهاش کد نوشته نمی‌دونه که پی‌اچ‌پی چطوری یک دستور رو به شبه دستورات تفسیر شدهٔ کامپیوتر تبدیل می‌کنه و به چه شیوه‌ای و در چند مرحله... مصاحبه می‌کنی بیا مهندسی مصاحبه کن شرو ور چرا می‌پرسی ازم.

خاطره‌ای دارم مرتبط، یه روز یه نفر در یک شرکت مهم صنعتی تهران با پیشنهاد یکی از آشنا‌ها مجبورش کردن با من مصاحبه کرد، حرفش یادم نمیره... برگشت گفت فلانی آخه نمیشه که اینطوری! طرف تخصصش نرم‌افزاره بعد من بیام یه سوألی بپرسم که شاید حتی در تخصصش نیاز به استفاده نبوده! رزومش هست، نمونه‌کار‌هاش هست... قطعاً تجربیاتی داره که ممکنه در زمینهٔ کاری ما به چشم نیاد ولی طرف به خاطرش سال‌ها عمرشو گذاشته!

این بحث تموم شد بعدش از طرف پرسیدم گفتم ببخشید شما تخصصت چیه؟ برگشت گفت من مهندس ارشد شبکم و تو آمریکا درسشو خوندم.

ببین درک طرف رو! اون موقع من ۲۳/۲۴ سالم بود ازش این درس رو گرفتم که مصاحبه کردن اصول داره درکش انقدر زیاد بود که می‌دونست ممکنه من در تخصص اون تجربه‌ای مفید نداشته باشم اما حرف در تخصص و حوزهٔ کاری خودم زیاد دارم با مصاحبه‌ای که کرد نه اجازه داد من خجالت بکشم نه اجازه داد خودش زیر سوأل بره.

بعد طرف چهار خط کد نوشته شده واسه ما استاد.
تازه به دوران رسیده‌های کله پوک.

مورد مصاحبه‌ای زیاد داشتم... ولی مزخرف‌ترینشون این بود و کلی براش خندم گرفت، یکی از این اپراتور‌های دزد بود... یه روزی یه بنده خدایی پیشنهادی داد و مصاحبه‌ای کرد باهامون.

شروع کرده تو مصاحبه از اینکه گوشت میدیم‌، پول میدیم، نمی‌دونم کوپن خرید و فلان میدیم... از هرچیزی سوأل کردن جز مهارت‌هایی که دارم!

در نهایت بعد از مصاحبه منو رد کرده دلیلشو بعد‌ها متوجه شدم:

می‌گفت چون زبان ترکی رو زدی ۱۰۰٪ ولی زبان فارسی رو زدی ۹۰٪ رد شدی. 😂 خب مصاحبه اگه مصاحبهٔ نرم‌افزاری بود چه ربطی به زبان نوشتاری یا مصاحبهٔ من داره! بیا در مورد تخصصم بپرس در مورد برنامه‌نویسی بپرس طوری جوابتو بدم که نتونی چطور سوأل بپرسی آخرشم پیشنهاد بدم بیایی سر کلاس‌هام چهارتا چیز اصولی یاد بگیری!

تازه به فارسی باهات صحبت کردم حتی بهتر از خودت که فارسی واست زبان مادریه! ولی بهت برخورده چون توی رزومه زدم ترکی زبان مادریمه و با افتخار ۱۰۰٪ بهش مسلطم! تازه نگم اینکه نماز می‌خونم یا نمی‌خونم هم براشون مهم بود... اصلاً فرض بگیریم من مسلمون هم نباشم! باید همون لحظه رد بشم چون مثل شما نیستم؟! خب اینا همش به خاطر اون استدلال شخماتیکی هست که مملکت رو زیر گرفته فکر می‌کنن خودشون آدمن فقط نتیجشم میشه همین کیفیت خدماتی که میدین! هرچی مسئوله همشون بی‌سواد و همشون با پیشونی‌های سوخته شدن مملکت دار و هیچ چیزی بدتر از این نیست که یه مشت عنتر واسه تو بشن مسئول آدم رو اذیت نمی‌کنه.

اینارو باید در نظر بگیرید خلاصه، بازار کار بخش‌های بالاتر بخوای توی این مملکت حرف بزنی باید بشی یکی عین خودشون! برای همین گفتم اون معیار‌هارو باید داشته باشی. باید فقط چایی بخوری، تسبیح به دست، پشت دو هزاری باشی و یقه بسته! پیشونیتم داغ کنی صبح تا شب جلوی چشم اینها دولا سه لا شی... دقت کن جلوی چشم این‌ها و اگرنه خدا قبول نمی‌کنه. 😁میری جهنم! اونارم جهنمی می‌کنی. اینا حقایق مسخره‌ایه که من دیدم شنیدم تجربه کردم هست واقعیت اینطوریه مگر اینکه بری سمت شرکت‌ها و تیم‌هایی که خصوصی و نیمه خصوصی که به دانش بها میدن نه به یه مشت افکار خرزشی پسند.

در نهایت توصیم اینه کسب‌و‌کار خودتو راه‌اندازی کن؛ بابتش جون بکنی خیلی بهتره تا اینکه یه عمر دولا سه‌لا بشی جلوی یه مشت نفهم.

البته حداقل ۱.۴ میلیون! از تمام توکن‌هایی که با فارکستر رشد کردن بعد همشون دزدی یا محو شدن کدومش باقی مونده؟ تقریباً هیچ‌کدوم! جالبم اینه اکثرشون توکن‌هاشون رو توزیع کردن و چیزی برای پیش روی ندارن.

شانسی که ما آوردیم رو من از بد شانسی به خوش شانسی تغییر میدم! معتقدم این بلاها باید سرم میومد از قطعی ۸۰ روزه گرفته تا کلی مشکلات دیگه! چند روز قبل از جنگ قرار بود ۳۰ میلیون توکن رو برای ایردراپ و سیستم تیپینگ توزیع کنم که خدارو شکر ارتباطم با اینترنت قطع شد. 😐 همهٔ داده‌ها همشون موجوده و قطعاً مقداری که وعده داده شده توزیع خواهد شد.

جنگ شد و در نهایت کل بازار به فنا رفت حالا با توجه به این افت و خیز‌ها و وضعیت شخمی فارکستر خیلی خوبه که توکن توزیع نشده! اگه توزیعش کرده بودیم الآن کنترل کردنش سخت و به شدت از دست من خارج بود. موفقیت یه یک توکن تا وقتی تضمین میشه که توکن از دست فاندرش بیرون نرفته باشه و بتونه برای برنامه‌‌های آتیش توکن برای توزیع داشته باشه.

ما مثل پروژه‌های دیگه نه ایردراپی اجرا کردیم و نه ریخت و پاشی صورت گرفته. پس ۹۵٪ من هنوز معتقدم که همه چیز خوب خواهد شد فقط تلاش... تا وقتی که تلاش می‌کنی و زمین نخوردی یعنی هنوز بازنده نیستی.

توی هر پروژه‌ای اینطویه؛ باید توکن برای توزیع داشته باشی و ما از ۲۵۶ میلیون فقط چند میلیون جزئی توی استخر داریم و ۲ میلیون برای پیش‌از ایردراپ دادیم که بعضی‌ها همرو فروختن. اصلاً کاری نداره که چند هزار دلار اضافه واردش کنم توکن به طرز عجیبی پامپ می‌کنه! ولی هدفم این نیست... باید پروژه‌ها اجرایی بشه.

خزانه پر از توکن برای توزیع هست؛ اما به موقع و با دلایل قانع کننده توزیعشون خواهم کرد.

یه چیز جالب توی پروفایل فارکسترم متوجه شدم...

من وقتی ۴۵ هزار نفر دنبال کننده داشتم؛ اریک ۹۲ هزار نفر دنبال کننده داشت و پیچی میچی ۶۵ هزار نفر اشتباه نکنم! یا حتی بیشتر! ولی در مورد خودم مطمئم سقفش ۴۵/۴۶ هزار تا بود.

الآن با توجه به تعداد حساب‌های غیر فعال حساب من به ۱۸ هزار نفر رسیده و حساب اریک به ۲۱ هزار نفر و حساب پیچی به ۲۰ هزار نفر! یعنی بعد اینهمه نینار اسکور و فیلترینگ حساب من ۶۰٪ ریزش داشته حساب اریک ۷۷ و پیچی ۶۹ درصد!

جالب است!!! یعنی یه ذره وقت کنم یه چیزی اونجا بترکونم عجیب بالقوه هست...😏

هیچ‌کس به کمک تو نمیاد؛ همه وقتی میان که خودت از پسش بر اومدی! 😎