سال‌ها پیش گفتم اگه غالب بر هوش مصنوعی نشید، خیلی راحت حذف خواهید شد.

من امروز آزمایش‌هایی رو انجام دادم در قالب قرارداد‌هایی که با عامل هوش مصنوعی می‌نویسم متوجه موضوعی شدم که توضیحش برام سخته!

فقط می‌تونم بگم خیلی طول نمی‌کشه مدیران، متخصص‌ها و همهٔ کسانی که مدعی هستن توی کارشون، اگه غالب بر هوش مصنوعی نباشن، بردهٔ AI خواهند شد و تمام کسبه‌هایی که در سطح پایین‌تر می‌تونن جایگزین نسخه‌ای از نرم‌افزار بشن، حذف خواهند شد.

قبلاً هم گفتم شما توسط افراد باهوش‌تر حذف خواهید شد!!! اصلاً سیاست عجیب غریبی پشت این سیستم هست که با زبون خوش عذر خیلی‌ها رو بخوان. دنیا نیاز به بهینگی داره نه مفت خوری!

دیر نیست اون روزی که خیلی‌ها فقط مصرف کننده خواهند شد و این یک فاصلهٔ عجیبی بین افرادی که تونستن غالب بر این ابزار‌ها بشن رو ایجاد خواهد کرد.

توصیهٔ من اینه اگه هنوز هم جدیش نگرفتین، روزی فقط چند ساعت براش وقت بذارید تا در آینده حرفی برای گفتن داشته باشید.

و نکتهٔ مهم‌تر که باید به آن توجه کرد!

وقتی هزینه، زمان و دشواری تولید به‌شدت کاهش پیدا کند، فقط با افزایش بهره‌وری مواجه نمی‌شویم؛ بلکه احتمالاً با اشباع عظیمی از محصولات، خدمات، نرم‌افزارها و محتواهای اسپم‌وار روبه‌رو خواهیم شد.

محصولاتی که شاید از نظر فنی «ساخته شده‌اند»، اما مسئله‌ای واقعی را حل نمی‌کنند، هویت مشخصی ندارند، کیفیتشان قابل اتکا نیست و تنها برای پرکردن بازار، جذب توجه یا کسب درآمد سریع تولید شده‌اند.

در چنین شرایطی، حجم تولید به‌شدت افزایش پیدا می‌کند، اما ارزش واقعی الزاماً بیشتر نمی‌شود.

نتیجه می‌تواند بازاری مملو از محصولات مشابه، نسخه‌های کپی‌شده، ایده‌های تکراری، محتوای بی‌کیفیت و خروجی‌هایی باشد که تشخیص محصول واقعی از زبالهٔ دیجیتال را دشوار می‌کنند.

این اشباع می‌تواند به کاهش ارزش کار، رقابت مخرب، تورم عرضه و بی‌اعتمادشدن کاربران نسبت به محصولات جدید منجر شود.

در چنین جهانی، مسئله دیگر فقط «توانایی ساختن» نیست؛ چون تقریباً همه می‌توانند چیزی تولید کنند.
ارزش واقعی متعلق به کسانی خواهد بود که بتوانند:

مسئلهٔ درست را پیدا کنند، سیستم طراحی کنند، کیفیت را تشخیص دهند، تصمیم بگیرند، مسئولیت خروجی را بپذیرند و عامل‌های هوش مصنوعی را تحت فرمان خود نگه دارند.

در مقابل، بخش بزرگی از جامعه ممکن است صرفاً به مصرف‌کنندهٔ خروجی سیستم‌هایی تبدیل شود که دیگران طراحی و کنترل کرده‌اند.

این اتفاق می‌تواند فاصله‌ای عجیب میان کسانی ایجاد کند که بر این ابزارها مسلط شده‌اند و کسانی که فقط از آن‌ها استفاده می‌کنند؛ فاصله‌ای نه فقط در درآمد، بلکه در قدرت تصمیم‌گیری، تولید، مالکیت و اثرگذاری.

خب صفحهٔ ویکی سی++ رو هم مقداری به روز رسانی کردیم رفت.

https://fa.wikipedia.org/wiki/C%2B%2B

چند بار تلاش کردم قبلاً نمی‌دونم اونجا ناظر نفهمش کیه چند بار من هرچی ویرایش می‌کنم به الاغ می‌گم سی++ یک زبان سطح بالاست مثل نفهما می‌گه نه سطح پایینه! طوری هم غلط گیری می‌کنه واسه من انگار که مثلاً خدای سی++ نشسته اونجا. نادون من به اندازهٔ سنت فقط ساختار این زبان رو خوندم کالبد شکافی کردم تخصصم اینه اصلاً.

دهنمو سرویس کردین تا من به شما حالی کنم که درستش چیه.
دیگه از کار گروه رسمی خودش که بالاتر نیستین وقتی می‌گن سطح بالا یعنی سطح بالا چرا بحث می‌کنی با من.

مهم‌ترین اصل در این باره این بحث هست:

Zero-cost Abstraction

انتزاع بدون هزینه!

یعنی برنامه‌نویس می‌تواند کدی خواناتر، امن‌تر و سطح‌بالا بنویسد، بدون اینکه مجبور باشد هزینهٔ اجرایی اضافه‌ای نسبت به کد سطح‌پایین و دستی پرداخت کند.

یعنی این زبان اجازه می‌دهد سطح‌بالا فکر کنیم، اما با کارایی سطح‌پایین اجرا کنیم.

به همین سادگی! دیگه فهمیدن این سخت نیست، همین تفکر رو شما نمی‌تونی در مورد C داشته باشی اینارو باید تفاوتش رو متوجه باشی تا بتونی به یه زبان بگی سطح بالاست یا سطح پایینه.

سطح متوسط یا سطح میانی نداریم اصلاً غلطه این تعریف. 😐 یه زبان یا سطح بالاست یا سطح پایینه تمام شد رفت.

به این می‌گن ماستوووو! غذای ما فقیر فقراست 🥴

ز خود پنهان شدی، سر درکشیدی
ببستی چشم تا خود را نبینی

— مولوی

Resident Evil, Spain! 🙃

همینطوری داشتم روی یه نسخهٔ کامپوننت از ArcStepSlider روی صفحهٔ لغزان برای وب کار می‌کردم که گفتم یه نسخه هم برای پروژه‌های ++C ازش بسازیم.

در این مثال کنترل اصلی Shape و Repeater هستن که تحت PathAngleArc کار می‌کنن؛ فایل‌های QML از این کامپوننت رو بررسی کنید، این نسخه از صفحه‌کلید، ماوس و صفحه لمسی پشتیبانی می‌کنه.

#QML #QtQuick #CPP #ArcStepSlider #UI #Controls

یه زمانی تقریباً ۱۵ سال پیش وقتی من تازه سی++ رو یاد می‌گرفتم با C++Win32 CLI و ATL آشنا شده بودم که همه چیز روی محور یک ساختار مزخرفی از قوائد مایکروسافت پیش میرفت! کار هرکسی هم نبود حتی نزدیکش بشه به قدری ساختار برنامه‌نویسی روی اون فناوری‌ها وحشتناک بود.

اون موقع مجموعه مایکروسافت آفیس یکی از بهترین طراحی‌های ممکن در نرم‌افزار‌های تجاری رو داشت. اما پشت اون طراحی یک پیچیدگی وحشتناک با API‌های فوق سطح پایین نهفته بود که هرطور نگاه می‌کردی می‌گفتی باید دیوانه باشی که برای ساخت یه منوی ساده هزاران خط سطح پایین باید بنویسی. برای همین هیچ‌وقت سراغش نرفتم تا اینکه با Qt آشنا شدم!

یعنی اگه همهٔ فریم‌ورک‌های طراحی رو جمع کنی یه طرف، Qt Quick یه تنه حریف همشون هست.👌

تجربهٔ من می‌گه باید دیوانه باشی اگه بخوای چیزی رو طراحی کنی در زمینهٔ IoT یا دسکتاپ یا موبایل، بری سمت فناوری‌های تحت وب!

وقتی Qt Quick هست بقیه موارد مزخرفی بیش نیستن.
دلیلش رو هم بارها گفتم، معماری و روش رندر روی این فناوری مستقیم با GPU درگیره نه صرفاً DOM و لایهٔ سطحی از مرورگر.

هیچ فریم‌ورکی به گرد پای Qt نمی‌رسه.
حقیقتاً که Cute هست این، در واقع عسلِ لامصب عسسسله! :))

جالبه نمی‌دونستم مراکش نظام حکومت پادشاهی مشروطه داره! زبانشون عربیه و دینشون اسلام!

حقیقتاً وقتی تصورش می‌کنم که در اون زمان در سطح جهالت اون زمان ایران چطور همهٔ اون حجم از وحشی‌گری رو توی خودش حل کرده مو به تنم سیخ میشه. چه‌ها که نکشیده این سرزمین...

فقط می‌خوام ببینم این بریتانیای کبیر که گوز گوز می‌کرد چطور قراره وحشی‌ها رو توی خودش حل کنه. 😉 اینا وقتی مقابل بزرگ مرد حرف از بریتانیای کبیر میزدن رُک بهشون می‌گفت شما وقتی از درخت بالا می‌رفتین ما تمدن داشتیم زر زر نکنید برای ما!

درکش سخت نیست که چرا اینهمه مخالف ایران با شکوه هستن چون می‌دونن ایران ضعیف با شرایط فعلی تنها گزینه‌ایه که اجازه میده این‌ها تمدنشون رو حفظ کنند.

به هر حال نوشِ جانتان، گوارای وجودتان. 👌🏼 خواهیم دید چه می‌شود.
شماها باید بیای اینجا درس پاس بدی شاید بتونی تمدنت رو حفظ کنی، عجب قدرت پاسخی داره کائنات و حقیقتاً زمان بزرگترین قاضیست.

من تقریباً به تمام فیلم‌های زامبی‌گونه نگاه کردم همشون آموزندن! حداقل باید ۱۰ سال TWD رو دیده باشی که بفهمی این‌ها همش سیاسته!

کسی که بخواد چیزی رو انتقال بده باید خودش ناقل باشه تا بتونه بقیه رو هم آلوده کنه.

به تمام ویدیو‌هایی که بیرون میاد دقت کنی حتی یه جنس دختر یا زن یا پیر نمی‌بینی! اینا بی دلیل نیست 😂 چرا همشون پسرن و جوون؟! خدا به دادتون برسه فقط پشت این حرکت خیلی چیز‌ها نهفتست که حالا نمی‌تونم در موردش به وضوح صحبت کنم. 😁

بای 😂

اکثر مثال‌ها و مخازنی که از سمت خودم معرفی می‌کنم، یعنی خودم نویسندهٔ اون‌ها هستم، بر مبنای Rule of Zero و Rule of Five طراحی شده‌اند.

سیر تا پیازشان هم پر از نکات آموزشی است برای کسی که واقعاً بخواهد معماری را با ++C یاد بگیرد.

خلاصهٔ این دو قانون اینه،‌Rule of Zero می‌گوید تا می‌توانی مدیریت مستقیم منابع را از کلاس‌ها حذف کن و Rule of Five می‌گوید اگر مجبور شدی خودت مالک یک منبع باشی، رفتار مالکیت آن را به شانس و پیش‌فرض‌های کامپایلر نسپار.

از نظر فنی این مباحث در سطح فوق پیشرفته قرار می‌گیره که در آموزش‌های جدیدم در مرجع آی‌او‌استریم بهشون مفصل خواهم پرداخت. 😎

من معتقدم یکی از مهم‌ترین مباحث در این زبان معناشناسی انتقال (Move Semantics) هستش؛ چیزی که به ظاهر بسیار سادست اما درک این که چه زمانی باید ازش استفاده کنی به شدت بستگی به تجربه و عمق شناختی شما نسبت به مالکیت و مدیریت حافظه داره که شاید روی برنامه‌های ساده به چشم نیاد اما جزئیات مدیریت منابع در نهایت همان چیزی هستند که مشخص می‌کنند نرم‌افزار شما بعد از چند ساعت و چند روز کار مداوم همچنان سالم می‌ماند، یا آرام‌آرام منابع سیستم را می‌بلعد و در نهایت کل تجربهٔ کاربر را خراب می‌کند.

گرونی شده مثل اون گربه‌ای که هرطور بیفته چهار دست و پا میرسه به زمین.
لعنت به ریشتون بیاد حروم‌زاده‌ها.

اگر یک نابینا از تو بخواهد آسمان را توصیف کنی، آنگاه خواهی فهمید که هیچوقت بلد نبوده‌ای صحبت کنی.