:) تمام شد رفت.
حتی کدکس رو باز هم نکردم من! فقط با خود ChatGPT چنین خروجی مهندسی شده‌ای گرفتم.

دلیلش؟ جیزی نیست جز آگاهانه آموزش دادن.
برای همین می‌گم وقتی خودت متخصص باشی می‌دونی چی قراره بسازی! پس همون رو به کمک ابزار، فقط سریع‌تر انجامش میدی.

بدون هیچ خطایی و پاسخ هم دقیقاً چیزی هست که می‌خواستم.

بعد طرف میاد برا ما می‌گه کامنت بنویس بهت بگم چطوری اکانت کلاد بگیری! چطوری پرامپت بنویسی! جمع کنید بابا یه مشت بی‌سواد در پیت که حتی با ai هم بلد نیستن کار کنن شدن تولید کنندهٔ محتوای شخماتیک فارسی!

همین مثال رو بده به AI و همون مخزنی که داده بودم رو برای پروژه‌های سی++ تعریف کن. حتی می‌تونی برای پایتون و هر پروژهٔ دیگه‌ای از همین الگو‌ها یاد بگیری یکی برای خودت بنویسی (به شرطی که به معماری و ساختار اون زبان اشراف داشته باشی).

با همین روشی که گفتم تو حتی به محدودیت هم نمی‌خوری که هیچ تازه کلی هم چیز میز یاد می‌گیری. تازه اگه بخوای همین روش رو برای کلاد و کدکس پیاده کنی صد‌ها برابر جواب بهتر می‌گیری. اما باید دانش داشته باشی بدون دانش تو از کجا می‌خوای بدونی این پرامپت‌هایی که میدی چی باید باشه اصلاً؟!

راهش و روشش اینه که باید کتاب بخونی! باید یاد بگیری! باید مغزتو به کار بگیری و اگرنه هوش مصنوعی فقط حماقتت رو شتاب میده. 😊

لقمه حرام نسلی است که چشمش به دنبال دزدی است.
دستش در جیب دیگران، و قلبش خالی از شرم.

نطفه تنها آغاز است، اما آنچه نسل را می‌سازد نان و نیتی است که به سفره می‌آید...

انسانی که احترام به دیگران را تنها از سر عادت یا تکلیف رعایت می‌کند، در نهایت فقط دوستدار هم‌کیشان و هم‌فکران خویش است و نه غیر!

انسانِ عاشق اما، همهٔ مخلوقات جهان را شایستهٔ مهر می‌داند؛ زیرا یقین دارد خدای یگانه در انحصار هیچ قوم، قبیله، ملت یا آیینی نیست.

ما آدمیان در ظاهر به خدا ایمان داریم، اما در باطن از یکدیگر می‌ترسیم؛ غافل از اینکه ریشهٔ بسیاری از مرزها، فاصله‌ها، دشمنی‌ها و جنگ‌ها، همین ترس انسان از انسان است.

و از حقیقتی تلخ‌تر نیز غافلیم:
که تحقیر، نخستین گام در مسیر انسان‌زدایی است؛ و انسان‌زدایی، مقدمهٔ جنایت است.

شب شیک.

مزخرف‌ترین سوألی که از من می‌پرسید.
اگه طی این مدت هنوز نشناختین بهتره بعد اینم نشناسید.

اینم برای بار هزارم بخونید؛ مطمئنم یک بارم نخوندین بازم می‌گم برید بخونید.

https://github.com/genyleap/white-paper

این رو بکنید توی گوش چپ و راستتون.
کل بازار وب ۳ به فنای سگ رفته! این از این.

دوم، من اینجا اینهمه تایپ می‌کنم لامصبا شما فکر کردین من نشستم دارم کیک نوشابه می‌خورم؟ حتی یه بار کاغذ سفید این زهره‌ماری رو نخوندین اسمتونو گذاشتین هولدر توکن؟

هزار بار در مورد برنامه‌ها صحبت کردم، ده هزاربار توضیح دادم دارید می‌بینید هم از زار و زندگی افتادم کل زمانم سر این زهره‌ماریه بعد شما این حرفارو میزنی انگار که با گلوله میزنی وسط شعور من.

بابا مگه من به شما گفتم بیایید پول بذارید توی توکن میلیاردر بشید؟ اون کاغذ سفیدهٔ عن رو یه بار بخونید از اول تا اخرشو بخونید اینهمه رو اعصاب لعنتی من سوهان نکشید چپ و راست هر روز یکی می‌نویسه امیدی به توکن هست!؟!؟

نه نیست! گور بابای توکن و هفت جد و آبادش که من باشم.
مسخره بازیه به نظرتون؟ توی فارکستر یا کل وب ۳ یه توکن نشون بده بهم ببینم فاندرش نشسته چهارتا چیز بسازه واسش؟ اصلاً‌ مسیر یا نقشهٔ توسعه هم دارن واسش؟

برای همین چیزاست من هیچ‌وقت ترید رو آموزش نمیدم! چون طرف ۱ دلار پول می‌ذاره سریع انتظار داره همونجا سودشو بکشه بیرون! آقا جان از من که سرتر نیستی کل زار و زندگیم رو ریختم پایه توکن شونصد درصد تو ضررم بعد فکر می‌کنی هیچ کاری شکل نمی‌گیره؟

من تو ایرانم‌ها... پشت کلی تحریم با کلی بدبختی! حواست هست؟ آفرین یکم بخون در جریان پروژه باش! این پیام‌هایی هم که مدام در مورد توکن و پروژه‌ها شات میدم می‌نویسم سرگرمی نیست من دارم روی اینا کار می‌کنم هرچند شما حتی ذره‌ای بهش اهمیت نمیدین به فکر اینید که سریع یه پامپی چیزی ببینید سودتونو بردارید و الفرار! 😉👋🏼

من قبلاً گفتم بازم می‌گم این توکن، سیستم اقتصادی کسب و کاری هست که من کار می‌کنم. انقدر روش تلاش خواهم کرد که اولین نفر به خودم سود بده! همون روز اول هم گفتم برنامهٔ ۴ ساله دارم برای مشغولیت و باد شکم گرفتن نیست. تک به تک این کار‌ها همشون نیاز به زمان داره!

از طرفی هر توکنی بود هر فاندری به جای من بود با این بلایی که سرش اومده جنگ و کوفت و قطعیو فلان و بهمان صد بار فرار کرده بود کل استخر رو هم خالی کرده بود و مهم هم نبود که هولدر چی میگه! چون هدف منه یه چیز دیگست ولی از این عصابی می‌شم که اسمتونو گذاشتین هولدر ولی حتی یه بار هم اون WP رو نخوندین.

خب این غلطه! اشتباهه! شما توی بازار‌های مالی باید کاغذ سفیده رو بخونید. توی هر پروژه‌ای که برید! صد بار آموزش دادیم این چیزارو ولی نمی‌دونم اون تفکر فارم لعنتی کی توی این خراب شده تموم میشه.

حالا شما اگه منتظری میلیاردر بشی اینجا آدرسش نیست، از من به شما‌ها خیلی رسیده! یه جای دیگه باید بری فارم کنی. 😉

یه واقعیتی رو بدون رو دربایستی هم بنویسم اینجا و من باید این اصلاحش کنم چون خودم واجب‌تر از همتونم ولی تا به امروز این کارو نکردم، بیشتر باید وقت بذارم برای خودم نه پروژه! منم باید مثل شما ۹۰٪ وقتم رسیدن و عشق و حال کردن خودم باشه! نه اینکه از ۲۴ ساعت ۲۸ ساعت فقط بشینم روی پروژه‌ها و کار‌هایی که توی این مملکت خراب مونده هیچ‌کدومشون جواب نمیده.

کل پروژه از دست رفته! مُردهٔ مطلق هست.

مُرده بدونیدش.

ولی اینم بدونید من کسی نیستم که تسلیم بشم برای یه مشت خرزشیو چپول و زبون نفهمی که این همه بلا سر ما آوردن که هرچی می‌کشیم از کثافت‌کاری‌های اینا می‌کشیم. همون ۸۰ روز قطعی با چند ماه فشار جنگی کاملاً روشن بود که هیچ کسب و کاری نمی‌تونه زنده بیرون بیاد.

ولی با این حال، من دارم تلاش می‌کنم.
حالا شما هرطور برداشت می‌کنی آزادی! امید تا زمانی هست که پیش بری! نا امیدی زمانی شکل می‌گیره که بیخیال بشی.

آیا من بیخیال چیزی شدم؟ اگه شدم حق دارید همچین فکر‌هایی بکنید! اگه نشدم به جای این انرژی‌های منفی که هر روز وارد می‌کنید چهارتا مشارکت کنید. توکن غیرمتمرکز یعنی چی؟ یعنی مال همست! نه مال یه نفر! که یکی تلاش کنه بقیه بخورن! از این خبرا نیست عزیز من همه باید جون بکنیم.

حقایق رو هم باید ببینیم.

طی همین سال‌های اخیر و اتفاقاتی که پشت سر هم توی این کشور افتاده، هرکسی رو که من در حوزهٔ نرم‌افزار و استارتاپی می‌شناسم همشون فرار کردن رفتن از کشور! چی فکر کردین شما؟ ما داریم روی جنازه‌هایی کار می‌کنیم که بوی گندش حتی نمی‌ذاره حرکت کنی. این مدلیه! خیلی از این جاویدنام‌ها که جونشونو از دست دادن مهندس نرم‌افزار بودن! امید یه پروژه یا یه شرکت بودن! امید یه خانواده و یه نسل بودن!

هر دوست و آشنایی که داشتم، هرکسی که می‌شناختم طی این سال‌ها همشون یا گذاشتن رفتن! یا موندن و از شدت افسردگی هیچ امیدی برای ادامه دادن ندارن.

بعد ما نشستیم بین هزاران نفر یه تنه پیش میریم که مثلاً مبادا تغییر شغل بدیم چون کل جوونیمو به پای امید و رویاهام گذاشتم اونم توی مملکتی که غیر ممکنه بتونی توش پیشرفت کنی مگر اینکه دزد باشی!

من به شکست و نا امیدی کافرم عزیز من اینو توی من هیچ‌وقت نگرد، پیداش نمی‌کنی! کافر مطلقم به این چیزا.

حتی تصورش هم سخته اگه بگم وضعیت فناوری این کشور تو چه مرحله‌ای قرار گرفته ولی نمی‌گیم بیان نمی‌کنیم که دیگران رو نا امید نکنیم شاید یه چاره‌ای پیدا بشه یا وضعیت یه ذره بهتر شه.

حقیقتش اینه این مملکت مُرده! حوزهٔ فناوریش از بین رفته! عقل سلیم می‌گه ولش کن بیخیال! ولی خب من ولش نکردم هنوز :)