چیزی حدود ۲۰۰ روز فرصت داریم.
بعدش... 🚀

در نهایت، مهم نیست که در سال ۲۰۲۵ چه کارهایی انجام می‌دهیم؛ بلکه مهم است چگونه آن‌ها را انجام می‌دهیم. در سال ۲۰۲۵، ما به اصول خود پایبند خواهیم ماند. این به معنای:

- انجام کارهای درست
- سخت‌کوشی
- حفظ خوش‌بینی
- پیش بردن مرزها با خلاقیت
- قرار دادن تیم بالاتر از فرد
- اگر همه ما به این شیوه عمل کنیم، می‌توانیم سریع‌تر و فراتر پیش برویم.

همهٔ کسانی که مشکلشون حل شده و به من اطلاع دادن شمارهٔ مجازی داشتن.

پس مشکل تا به این لحظه، قابل حل بوده.

چیزی که توی ذهم هست بین بازهٔ ۶ ماه تا ۱ سال گزینهٔ خوبی نخواهد بود! چون ما هدفمون از ایردراپ شناختن پروژه و تبلیغش هست. که به عنوان حمایت توزیع میشه و در مقابل ارزش آفرینی مورد انتظار ماست.

خب برای اینکه تجربهٔ مشابه ریر هم رخ نده، یعنی تا ملت به خودشون بیان نبینن که مهمونی تموم شد... و از طرفی تیم بدبخت نشه! باید میزان توکن قابل توزیع رو با برنامهٔ دقیق‌تری تأمین کنیم و یک آموزش درستی هم در این خصوص بدیم که چرا شما باید سهمیه بگیری و چرا و برای چه کسانی باید پخشش کنی! این به شدت باید شفاف باشه.

این موضوع حل بشه، یک بازهٔ زمانی ۲ تا ۳ ساله رو هم میشه در نظر گرفت که به صوت روزانه یه نونی سر سفره ملت بره بشینه! 😉 اما برای من اولویت کسانی هستن که زحمت می‌کشن و هم برای رشد خودشون هم برای رشد جامعه تلاش می‌کنن.

قسمت جالبش می‌دونی کجاست؟

اینه که اگه بتونم Trust value رو خارج از فارکستر و بدون وابستگی به OpenRank و امثالش تعبیه کنم، در این صورت می‌تونیم انتظار داشته باشیم که روی تلگرام هم امکان تعامل شکل بگیره! و حتی شاید یک ابزار اختصاصی روی اکو سیستم خودمون.

این خیلی واسم اهمیت داره که وابستگی‌ها رو به حداقل ممکن برسونیم! چون موضوع تحریم شدن از سمت کیف‌های خارجی همیشه وجود داره.

هرچند گزینهٔ یک کانال اختصاصی و میزان رتبهٔ کانال می‌تونه گزینهٔ خیلی ساده و شسته رفته‌ای هم باشه!
اما مدیریت خودِ کانال دهن صاف کن خواهد بود! یه بار طعمشو چشیدم کلی فحش بارم شد! پس کار من نیست و باید فکر بهتری کنیم.

نکته) هرکس بتونه راه حل خفن بده بهم، یک میزانی توکن در زمان اجراء بهش میدم که بره عشق کنه نیازی هم به ایردراپ نداشته باشه. 😉

زمان انقضاء ۲۴ ساعت از همین الآن.

گزینه‌های فعلی، تکیه بر فارکستر گزینه‌هایی مانند OpenRank و Spam Label وجود دارن اما هنوز مورد قبول همه نیست! کمی خام هستن.

گزینه‌هایی که خودم روشون کار می‌کنم، Trust Value بر مبنای تراکنش روی بلاک‌چین بیس و توکن اختصاصی خودمون که یک کاربر رو جامعه باید تأیید کنه و یک گواهی اطمینان دریافت می‌کنه با برچسب ویژه مثل Artist، Collector، Developer یا هر چیزی مثل این می‌گیره که می‌تونه تضمین کنه که همیشه واجد شرایط هست.

امروز یه سوألی ازم شد که خب تکلیف کسایی که هیچ تخصص مرتبط با هنر و برنامه‌نویسی ندارن چی میشه؟ پاسخش رو قبلاً دادم.

https://t.me/compezeth/217

معیار واقعی ثروت ما این است که اگر پولمان را گم کنیم، چقدر می‌ارزیم. 😉

شب شیک 🌙

BM ~ https://warpcast.com/compez.eth/0x6f9bc6a4

https://warpcast.com/compez.eth/0xe0644c92

✨ چرا توسعه‌دهندگان اکنون از همیشه مهم‌تر هستند

ما زیرساخت‌ها را داریم — اما آنچه به شدت به آن نیاز داریم، رابط‌های کاربری پایدار و سازگار با توسعه‌دهندگان است، به‌ویژه برای کسانی که از دنیای وب ۲ می‌آیند.

اگر می‌خواهیم پذیرش واقعی داشته باشیم، باید توسعه‌دهندگان را با ابزارهایی که زبان آن‌ها را می‌فهمند، توانمند کنیم.

تصور کنید این را: هر تراکنشی که توسط یک فروشگاه، یک ربات، یک سیستم مدیریت محتوا، یک اپلیکیشن پیام‌رسان یا حتی یک تحلیلگر تجاری ایجاد شود — همه به‌طور یکپارچه بر روی زنجیره بلاک ادغام می‌شود.

اما برای تحقق این امر، آن پل‌ها هنوز باید ساخته شوند.

به همین دلیل است که توسعه‌دهندگان عاملان اصلی موج بعدی پذیرش بر بستر زنجیره هستند.

https://warpcast.com/compez.eth/0x377bb05b

چالش واقعی ساختن است — نه فقط حرف زدن
در حال حاضر، بزرگ‌ترین چالش ما در اکوسیستم، آگاهی نیست — بلکه اجرای واقعی است.

ما به اندازه‌‌ٔ کافی صحبت، شعار و اصطلاحات فنی در فضای دیجیتال داریم. اما مگر اینکه عمیقاً بر روی ساختن واقعی و مبتنی بر ارزش‌ها تمرکز کنیم، پیشرفت همچنان سطحی خواهد ماند.

و ساختن معنادار نیازمند دو مولفهٔ اساسی است:

ایده‌های ریشه‌دار در نیازهای واقعی — نه فقط هیاهوی مد روز، بلکه استفاده‌های واقعی که مشکل یا روندی را حل کرده یا بهبود می‌بخشند.

اجرا و عمل بی‌وقفه — تبدیل آن ایده‌ها به ابزارها، رابط‌ها، اپلیکیشن‌ها، پروتکل‌ها و زیرساخت‌های ملموس.

بدون این‌ها، هرچقدر هم که درباره‌ی Base یا بلاک‌چین صحبت کنیم، در زندگی واقعی مردم تفاوتی نخواهد داشت — و اینجاست که پذیرش متوقف می‌شود.

"ما به سر و صدا بیشتر نیاز نداریم — ما به سازندگان بیشتری نیاز داریم."

بیایید از تکرار کلمات کلیدی بگذریم و به ساخت تأثیر واقعی بپردازیم.
پس، بیایید آنچه را که جهان واقعاً به آن نیاز دارد بسازیم.

بدترین حرفی که یه مخاطب می‌تونه به فاندر یه پروژه بزنه این هست!
پروژه کیلو چنده!

این باور روی پروژه‌های میم شاید صدق کنه، اما روی پروژه‌های خدماتی عمراً! توضیحش میدم چرا...

مردم وقتی به سود‌های خودشون فکر می‌کنن و همیشه به دنبال ایردراپ‌ها هستن بدون اینکه براشون مهم باشه، ما سازنده‌ها به فکر اینیم که ...

- پروژه چطور باید اجرا بشه! اصلاً ایده چی هست؟! کاربردش کجاست؟!
- پروژه چطور باید توسعه پیدا کنه و چطور هزینه‌های زیرساختیش تأمین بشه!
- خدماتی که میدیم تا چه حدی می‌تونه گسترش پیدا کنه و صد‌ها فکر و خیال دیگه!
- پروژه چطور باید طی بازهٔ مشخصی توکن‌هاش رو آزاد کنه، نحوهٔ توزیعش چطور باشه!
- موضوع توکنومیکس به قدری مهمه که صد بار توی این ماه اخیر من از اول نوشتمش! که برای کمتر کردن احتمالات اشتباه ۱۰ پروژه‌ای که سال‌ها باهاشون درگیر هستم رو زیر رو کردم همشون رو شخم زدم که ببینم ضعفشون و مزیتشون کجاست و چه دلایلی منجر به دامپ شدیدشون شده.
- ده‌ها بار کل مجموعه قرارداد‌های DAO رو توی قرارداد خودم ترکوندم از اول نوشتم! فقط برای اینکه مطمئن باشم مخاطب احساس مالکیت و حق نظر و رأی رو خواهد داشت! فقط برای اینکه هیچطور عذاب وجدان نگیریم که کسی ضرر نکنه این وسط!
و حالا کاری ندارم به محدودیت‌ها و کلی هزینه‌های موجود و صد‌ها مورد دیگه که همه رو باید در نظر بگیریم که نه پروژه شکست بخوره، نه سرمایه‌گذار ضرر کنه! در مقابل تریدر‌ها رو جذب کنه و مخاطب‌های پروژه رو راضی نگه‌داره!

وقتی همه این‌ها رو بذاری یه جا قشنگ متوجه استرس و بار فشاری که روی توسعه سرت میاد میشی... اونجاست که وقتی یه فارمر دهنشو باز می‌کنه می‌گه پروژه کیلو چنده.... همه چیز فارمه... آدم حرصش می‌گیره هم وطن هم باشه جرش میده! خیلی قاطعانه میزنی صافش می‌کنی! چون هیچ شناخت و درکی از فشار‌های روحی روانی و فکری که پشت یه پروژه هست رو نداره! متأسفانه خیلی جاها ما از ندانسته‌های خودمون رنج می‌بریم و چون نمی‌دونیم فکر می‌کنیم درست قضاوت کردیم.

بله، بعضی جاها سازنده‌ها واقعاً در حال سرویس شدن هستن ملت همه فکر می‌کنن که سود‌های کلانی می‌کنن اما این فکر‌ها خیال خامی بیش نیست! توسعه دهنده آخرین نفری هست که می‌تونه سود کنه! اون هم زمانی که وضعیت سرمایه‌گذاریش به یک پایداری ثابت برسه و پروژه موفق باشه! یعنی بعد از یک مدت طولانی در یک پروژه!

این ثابت می‌کنه که چرا کسانی که وفادار هستند باید مورد حمایت قرار بگیرند و چرا کسانی که به فکر سود‌های گذرا و آنی هستند نادیده گرفته بشن! دلیلش اینه که خرید و فروش آنی بدون در نظر گرفتن خود پروژه، مثل گاز دادن و با سرعت بالا حرکت کردن برای رسیدن به مقصد، بدون در نظر گرفتن میزان ظرفیت سوخت بنزین و جایگاه‌هایی که باید بهش برسیم هست!

طبیعیه، شما به مقصد می‌رسی اما دهن پروژه رو صاف کردی فقط به خاطر خودت! پس قطعاً هر پروژه‌ای باشی اگه وفادارش باشی، به همراه تیم تا همیشه هستی! اما نباشی، تو همون ایستگاهی که به مسیرت رسیدی ودای آخر رو می‌خونی. برای همین هم خیلی از واکنش‌های تند از طرف این فاندر‌ها رو من درک می‌کنم! خب سخته آقا جان! طرف جر خوره پروژه ساخته بعد خودش قراره بعد از ۲..۳ سال و یک مدت طولانی بخواد به یک سودی برسه! معلومه که باید واکنش شدید نشون بده به فارمر جماعت! این کاملاً طبعییه.

خوش به حال کسانی که بتونن درکش کنن.

پشت هر پروژه، هزاران جنبهٔ مهندسی و تحلیلی پنهانه؛ که گاهی فقط یک خطای کوچک می‌تونه همه‌چیز رو به نابودی بکشونه!
تمام هزینه‌ها، زمان‌ها، و زحمات یک تیم ممکنه با یک بی‌دقتی به باد بره.

از نظر من، ایردراپ همون‌قدر که می‌تونه موتور رشد یک پروژه باشه، به همون اندازه هم می‌تونه خطرناک بشه—اگر جامعهٔ آگاه و هدف‌مندی پشتش نباشه.

ما امروز بیش از هر زمان دیگه‌ای، به یک فرهنگ آموزشی قوی نیاز داریم؛ فرهنگی که بتونه FOMO رو به‌درستی هدایت کنه و تصمیم‌گیری‌ها رو منطقی‌تر و آگاهانه‌تر کنه.

این دلیلی هست که تیم‌هایی مثل Rare Lab دیگه هیچ فعالیت برای پاداش در جامعه نمی‌کنن! هم دیسکوردش رو جمع کرد هم فارکسترش رو!
چرا؟ چون دید بخش عمده‌ای از مردم فرهنگ تعامل رو ندارند. 😉 پس چه چیزی بهتر از حذف موضوع RareDrop از نقشهٔ توکنومیکس!

۱۵ درصد چیز کمی نیست برای نابودی یک پروژه! اگه درست جا نیفته کل تیم با خاک یکسان میشه.

دلیل اینهمه ریزش ریر هم همین بود. وسلام!

دقت کن... ۱۵٪ در مقابل ۱۴.۵ درصد!
سرمایه گذار مغز خر خورده مگه؟ 😄😉

این مدل از بین ۳۵ مدل اصلاح شده در اومده (Dev).
نظر شما؟

نکته ضعف‌های اساسی که در بحث ایردراپ‌ها وجود داشت:
۱) قفل کردن اجباری توکن برای مدت معین
۲) تصمیمات ناگهانی و اجرا بدون نظرخواهی جامعه

این دو ویژگی در بخش ایردراپ به هیچ وجه وجود نداره. اول اینکه هیچ شرطی برای قفل کردن وجود نداره اما برای هولد کردن چرا!
و دوم اینکه هر تصمیمی گرفته بشه با رأی گیری جامعه به صورت on-chain و ثبت روی شبکهٔ بیس شکل می‌گیره و بعد تصمیم اجراء می‌شه. یعنی جامعه تصمیم می‌گیره، داوری میشه و بعد از رأی آوردن تصمیم اجرا میشه. اینطوری دیگه یک نفر تصمیم. گیرنده نخواهد بود.

این دو مورد رو من اینطور در نظر گرفتم که خطاهای دیجن رو نداشته باشیم و مقداری هم شبیه قانون هولد ریر پیش بریم که اجباری توش نباشه.

البته یک استثناء هم وجود داره، هرکسی که روی بیس NFT و یا کدی رو اجرا و مینت کنه، ممکنه بتونیم براش بدون هولد کردن مقدار مشخصی از توکن، سهمیه بدیم! این رو من باید با جامعه بیس هم یک مشورتی کنم ببینم چی میشه...

به این نگاه کن، در مورد ریر هست!
سرمایه‌گذار‌ها همیشه دنبال نقاط قوت مثل نقطهٔ ستاره صعودی هستن که یه چیزی مثل علامت + (سبز رنگ) در پایین‌ترین نقطهٔ ممکن هست! و معمولاً برعکسش یعنی در قله با رنگ قرمز علامت یک ریزش درست حسابی میده.

جاهایی که فشار فروش میاد فرصت خوبی برای نقد کردن و جاهایی که هماهنگ با نقطه‌های طلائی هست فرصت برای حمایت محسوب میشه.

پر کردن این کپ‌ها خودش داستان‌ها داره... 👀 پیدا کردن این نقاط معمولاً به همراه تأیید برای اشباع فروش و لحظهٔ خوبی برای حمایت هست.