طی این مدت بارها شده دوستان آشنایان زنگ می‌زنن از رشته‌ها و تخصص‌های مختلف بهم می‌گن آقا به ما برنامه‌نویسی یاد بده حداقل بتونیم زنده بمونیم! ملت فکر می‌کنن ما برنامه‌نویسا واقعاً تو قطعی نت داریم پول پارو می‌کنیم؟

بهشون می‌گم آخه لامصب من خودم شصت روزه بیکارم بعد تو دنبال برنامه‌نویسی چی هستی آخه من نمی‌دونم برای کی می‌خوای چیرو بنویسی 😒 کار کجا بود چی میگی برا خودت توهم زدی؟!

نخند بچه نیشت بازه همش... 😐 ما توجنگیم تو می‌خندی 😐 بچه پر رووو...

ولی نه بخندین... تنها درمانیه که حداقل جلوی افسردگی رو می‌گیره...
از هیچی به هر نحوی هم که شده بخندین دیگه اینم که نباید بگیرن ازمون... 😎😄 ولی حین خنده یادمون نره که چه بلایی سر هم وطن‌ها آوردن و خیلی‌ها دیگه بین ما نیستن...

نظرسنجی سالانه توسعه‌دهندگان ++C در سال ۲۰۲۶ با عنوان «لایت»

هر ساله، ما از جامعه جهانی ++C نظرسنجی می‌کنیم تا کمیته استانداردهای ++C و فروشندگان ابزار را مطلع کنیم. این نظرسنجی حدود ۱۰ دقیقه طول می‌کشد و همه سوالات اختیاری هستند. بازخورد شما به شکل‌گیری آیندهٔ ++C و ابزارهای آن کمک می‌کند. متشکرم!

https://standardcpp.typeform.com/2026-dev-survey

راست می‌گن‌ها... اگه ما پیروزیم چرا همه بیکار و ورشکسته شدیم؟!
هان؟ خرزشیا بیایین جواب بدین بینم 😐 البته شماها بیکار نیستید عین خیالتونم نیست وضعیت چیه تا جیره هست نفهمی هم انتها ندارد.

یکم دیگه بگذره روی موجِ ابر تورم باشید حالتونو می‌پرسم...

امروز یه چیزی که جالب بود واسم این بود که به شمارهٔ مامانم پیامک دادن که سیم‌کارت شما شامل اینترنت پرو می‌باشد پرداخت کنید و ...

مامان من نه کارش نه نیازش در اون حدی هست که بخواد سراغ اینو بگیره ولی موضوع رو دریابید... چرا به مامانا پیامک میدن؟! خیلی تمیز دارن یه قشری رو هدف قرار میدن که یجوری اون پول زورو بگیرن حتی با فریب افراد ساده‌لوح‌تر از جامعه.

فرض بگیریم از ۳۰ میلیون جانفدا (که حتی این واژه رو هم کش رفتن) که به قول شما این عدده؛ که حالا از نظر من حتی ۱ هزارمش هم نیست و سوتی‌هایی دادین که مشخص شده چی به چیه! حالا فرض بگیریم واقعاً همینه که شما می‌گید ۳۰ میلیون نفر! بعد فرض بگیریم ۱۰٪ این جامعه اگه نفری ۲ میلیون به شما حروم‌لقمه‌ها بدن چی میشه؟

3,000,000 * 2,000,000
= 6,000,000,000,000

می‌شه ۶ تریلیون تومان (شش هزار میلیارد تومان) حالا فهمیدی جریان چیه یا هنوزم واقعاً فکر کردی به خاطر نفوذ دشمنه که اینترنت رو به روت قطع کردن... 😌 دقت کن من فقط طبق ادعای خودشون از ۳۰ میلیون نفر فقط ۱۰٪ اش یعنی ۳ میلیون نفرو حساب کردم.

بماند مملکت ۹۱ میلیونی...
به هر حال مردم برای مملکت جنگی و ویران شده باید هزینه بپردازند که اینا فقط یه گوشه کناری از صد‌ها و هزاران کثافت‌کاریه که خواهیم دید.

هعی که من چقدر دوستان ساده‌لوحی دارم!
بعضی‌ها همچین منتظرن اینترنت به حالت عادی (در بهترین حالت فیلترنت) برگرده که انگار خودشون قطعش کردن که اینهمه امیدوارن!

یکم به گذشته فکر کنید... و واقع‌بین باشید طی این سال‌ها چه چیزی به قبل از حالت اخیرش برگشته که این باشه دومیش؟ چه چیزی بهتر شده و بدتر نشده؟

از وقتی که آپارات شده جایگزین یوتیوب، از وقتی که اینستا و تلگرام فیلتر شدن و این آت‌آشغال‌های روبیکا یا بله شدن جایگزین اینا... و کلی مورد دیگه؛ با این حال واقعاً فکر می‌کنید اینترنت طبقاتی آشغال جایگزین همون فیلترنت نمی‌شه؟! واقعاً که دل خوشی دارید از اینا انگار همینقدر ساده‌اید!

از سال‌ها پیش این طرح برنامه‌ریزی شده بود و در مجلس هم تصویب شده اما بهانه‌ای برای اجرا کردنش نداشتن که بهانش رو هم پیدا کردن. اگه اینطور نبود توی این مدت چرا حتی یه بار در موردش صحبت نکردن! هنوز هم متوجه نیستن بعضی‌ها اینا به نفع مردم هیچ‌وقت هیچ کاری نکردن که این باشه دومیش، جاش بیفته از همین اکسیژنی که تنفس می‌کنیم هم پول می‌گیرین؛ این ایدئولوژی اینطوری کار می‌کنه ای خوش خیال...

هیچ‌جای دنیا اینترنتِ معمولی دغدغهٔ روزمرهٔ مردم نیست. کسی وقتی سیستمش رو روشن می‌کنه، اول نمی‌ره وضعیت اینترنت رو بررسی کنه؛ مگر اینکه واقعاً یک مشکل فنی پیش اومده باشه.

آدم‌ها مستقیم می‌رن سراغ کارشون چه کار حرفه‌ای، چه کسب‌وکار، چه سرگرمی.
اما اینجا شرایط برعکسه. روی هر دستگاه چندین ابزار دور زدن محدودیت نصب شده و بخش بزرگی از زمان آدم‌ها صرف درگیری با همین موضوع میشه. این فقط یک مشکل روزمره نیست؛ یک الگوی بلندمدته که بی‌سروصدا شکل گرفته و ادامه پیدا کرده، طوری که حتی متوجه نشدیم چطور سال‌ها گذشته و هنوز در همون نقطه‌ایم.

دلیلش به نحوهٔ کار مغز برمی‌گرده. مغز وقتی با یک الگوی تکراری روبه‌رو میشه، اون رو به‌عنوان «وضعیت عادی» می‌پذیره. هرچه این تکرار بیشتر باشه، پردازش اون ساده‌تر و فشرده‌تر میشه تقریباً مثل یک کش که دسترسی رو سریع‌تر می‌کنه.

اما نتیجهٔ این فشرده‌سازی چیه؟ از بین رفتن حس گذر زمان.
وقتی تجربه‌های جدید کم میشه و روزها شبیه هم میشن، مغز دیگه چیزی برای ثبت متمایز نداره. زمان در ذهن فشرده میشه. برای همین یک ساعت ممکنه مثل چند ثانیه بگذره، یک روز در حد چند ساعت حس بشه، و ناگهان متوجه میشی ماه‌ها و حتی سال‌ها گذشته‌ بدون اینکه واقعاً «حسش» کرده باشی.

و این پدر سگ‌های بی‌همه چیز استاد این کار‌ها هستن؛ یعنی قشنگ به هر چیزی که نگاه کنی مردم بهش عادت کردن و نسبت بهش دیگه اعتراضی ندارن همینه و اینطور می‌شه که چند صباحی بعد حتی یادمون خواهد رفت که اینترنت قطعه!!! مثل همهٔ مسائل دیگه که هیچ کارزاری هیچ اعتراضی و هیچ واکنشی نسبت بهشون نتیجه‌ای نداشت... آخرینشم که دیدیم اعتراض برابر است با مرگ! 😉

هرچیزی که به فهرست دغدغه‌هات اضافه بشه، وقتی بازخواستی شکل نگیره و نتیجه‌ای نداشته باشه به مرور زمان به یک انباشته‌ای از چیز‌های کم رنگ شده تبدیل می‌شه و شما دیگه اهمیتی برای مقابله باهاش نخواهی داد.

هیچ کاری رو بی دلیل و بدون تصمیم انجام ندادن و نمیدن؛ پشت همهٔ این‌ها برنامه‌ریزی از قبل وجود داشته و داره. اینطوریه که می‌گیم ملت بردهٔ حکومت است.

برای همین هم هست مسأله به این بزرگی رو مثل هزاران مسائل دیگه توی رسانه‌های داخلی بی اهمیت جلوه میدن. انگار که اصلاً هیچ مشکلی وجود نداشته. :) همه چیز گل و بل‌بل است.