دلِ طبیعت بهترین محافظ از آثار تاریخی بوده؛ اون موقع مطمئنم دقیقاً به همین فکر کرده بودن که آثار باید جایی ثبت بشه که دزدیدنی نباشه چون پیش‌بینی این که به غارت خواهند رفت وجود داشته.

هنر نزد ایرانیان است به هر حال...

آنان که از ترس خواری، به خواری تن می‌دهند؛ و این آغاز مرگ شرافت است.

فقط یک احمق می‌تونه از کیف پول متمرکز به عنوان کیف اصلی استفاده کنه.

می‌گن در مستندات هست که اون زمان آمریکا از شاه ایران برای کمک برای کسری بودجه در پروژهٔ آپالو ۱۱ درخواست کرده که منجر به سفر شاه به پایگاه Cape شده.

بعد از انجام مأموریت در آپالو ۱۱، هر دو فضانورد به ایران اومدن و ازشون تقدیر شده.

این هم مستند خود ناسا

https://www.nasa.gov/history/50-years-ago-apollo-11-astronauts-return-from-around-the-world-goodwill-tour

هر انسانی خوبی و بدی‌هایی داره! در اصل مهم کشورم و هویتمه!

اما هیچ‌وقت مرگ بر شاه هم نگفتم! هیچ‌گاه قضاوتش نکردم! ولی بد نیست آدم منصف باشه. چه برای حال زمان چه برای حال گذشته. 😉

الآن چه جایگاهی در جهان داریم و ازمون یاد می‌کنن... در گذشته چه جایگاهی داشتیم.
هزار جور آیهٔ قرآن هم بیاریم رضایت و خشنودی مردم در نهایت مهمه. آیا خوشنودیم؟ شخصاً؟ خیر!

طرف جلوی مقام کشور ما نمی‌تونست به زبونش بیاره بگه بریتانیای کبیر... از ترسش پته پته می‌کرد! همونجا دهنشو گل می‌گرفتن چون روبروی قدرتمند‌ترین کشور وایستاده! الآن هم خیلی راحت میان میزنن تمام فرمانده‌های مملکت رو نابود می‌کنن به مقام اول و آخرتون توهین می‌کنن هم به سر تا پای ملت با ترحم نگاه می‌کنن!

خاک بر سرِ این مدیریتی که در پنجاه سال اخیر، داشتین! هم طبیعت این سرزمین را خشک کردین، هم اعتبارش را، هم شرف و احترام مردمانش را.

این بود اقتداری که برای ایران ساختید!؟ همین یه ذره سر پایی هم که موندیم به لطف ترس از خشم همین مردمه! به پیر به پیغمبر این مردم خیلی وقت پیش نا امید شدن از شماها فکر نکنید چون هستید پس صالحید! نه نیستید! یه جایی، یه زمانی بدجور جواب پس خواهید داد...

خوشبختی امری جمعیه! اگر چه موفقیت و به دست آوردن ثروت و امثالش امر فردیه، اما خوشبختی امر جمعیه!

تا همهٔ اطرافیان تو خوشبخت نباشن، خوشبختی وجود نداره.

تو این وضعیت ما همه بازنده‌ایم.

ما تا همه باهم حالمون خوش‌ نباشه، حال این وطن خوش نمی‌شه…

این حال خوش، حال همگانیه.

شفاف است... اگه بیت همینجا شلوارو بکشه پایین بقیه کوین‌ها زیر شلواری رو هم می‌کشن پایین. 😁😂 DYOR خلاصه... هر چیزی ممکن است.

نمی‌بیند، جهان! روی آرامش را.

عشق کردم با این! 👌
https://www.youtube.com/watch?v=PMHsRmjLZtk


سرزمینی که نامش در تپش قلب هر ایرانی جاری‌ست.
روایت دلتنگی و امید، از کوه‌های خاموش تا دشت‌های بیکران.
جایی که باد، نام وطن را زمزمه می‌کند و زمان در برابر عظمتش می‌ایستد.
بازگشت روشنایی، نشانه‌ی جاودانگی این خاک است — خاکی که با عشق زنده می‌ماند.
هر واژه‌اش، نجوایی‌ست برای ایران؛ برای سرزمینی که حتی در سکوت هم می‌درخشد.
از دل غم، نوری برمی‌خیزد؛ نوری به نام ایران.

گُردآفرید (یا گردآفرید) یکی از شخصیت‌های تاریخی و ادبی ایران است که بیشتر در شاهنامه فردوسی و منابع مربوط به تاریخ ایران باستان ذکر شده است. او معمولاً به عنوان یک زن پهلوان و نجیب‌زاده ایرانی شناخته می‌شود.

وقتی سهراب با سپاه توران به دژ ایران رسید، او زره پوشید و تنها به میدان رفت؛ نه برای جنگ، برای امید.

با عقل و جسارتش، سپاه دشمن را متوقف کرد و نامش را در تاریخ جاودانه ساخت. گردآفرید فقط یک جنگجو نبود، صدای نسل زنانی بود که از میهن، ایمان و آزادی دفاع کردند.

در شاهنامه‌ی فردوسی، او نمونه‌ای از قدرت، زیبایی و اراده‌ی ایرانی است؛ زنی که در دل نبرد، پیام انسانیت داد.

https://www.youtube.com/watch?v=i5gMMIkyXGw

برای دریاچمون! 😢💔

https://www.youtube.com/watch?v=uLcgMzispIw

دریاچه ارومیه، روزگاری بزرگ‌ترین دریاچه‌ٔ شور خاورمیانه و نگین آبی ایران بود؛ پهنه‌ای فیروزه‌ای که جزایر سرسبز و هزاران پرنده‌ٔ مهاجر را در آغوش می‌گرفت. آسمان در آب زلالش می‌درخشید و کوه‌های زاگرس همچون نگهبانان ابدی بر ساحل آن سایه می‌افکندند.

اما امروز، این شکوه باشکوه به تراژدی بدل شده است. تغییرات اقلیمی، سدسازی‌ها و برداشت بی‌رویه‌ٔ آب، دریاچه را به خشکی کشانده؛ جایی که زمانی امواج می‌رقصیدند، اکنون، آن پهنه‌ٔ بی‌کران به زمینی ترک‌خورده بدل شده است.

دریاچه‌ای که زمانی نماد زندگی و زیبایی ایران بود، اکنون خود به نماد اندوه و فراموشی بدل گشته است.