https://warpcast.com/compez.eth/0xf44833f8

یه صفحه میارم بالا که سود‌ها و همه چیرو توش بشه دید!
یه گزارش دقیق از فعالیت‌های روی شبکه.

درود!

https://warpcast.com/compez.eth/0xc8e090d8

به‌روز رسانی برچسب‌ها رو انجام شد.
https://warpcast.com/compez.eth/0x7bb61cab
بررسی کنید.

خب به قولش عمل کرد!!! ۱۰۰ هزار دیجن به عنوان پاداش برای انجام این فریم دریافت شد. 😪

https://warpcast.com/compez.eth/0x1c0542ba

سوأل کردین که در مورد وضعیت نمودار دیجن تحلیل بده!

راستش دیجن خیلی وقته بوسهٔ مرگ رو زده! نمودار ماهانش هیچ حرفی از نظر مثبت نداره اما در روزانه هم نسبتاً قابل دیدن هست! هیچ سیگنال امیدوار کننده‌ای توش نمی‌بینم و تنها سیگنال امیدوار کنندش که هیچ تصمیمی در فروشش ندارم اینه که این فاندرش دو روزی هست مارو جمع کرده تو یه گروه و سعی داره یجور پروژه رو نجات بده، خود این سیگنال خوبی هست!

خودمم کلی لاک دارم و توی دره چی رو بفروشم؟ 👀کلی هم توی ضرر هستم و شاید فقط با ساخت و ساز بتونم بخشیش رو جبران کنم! این تصمیم خودم هست نسبت به شرایط خودم. اما خب برای شما هم پیشنهاد می‌کنم صبر پیشه کنید البته (DYOR و حرف من رو هیچ‌گاه سند قرار ندیدن)! در بدترین حالت احتمال میدم بازم پایین‌تر رو ببینه اما خب با توجه به صحبت‌هایی که توی گروه توسعهٔ دیجن می‌بینم یه سری ایده‌ها منجر به بهتر شدت وضعیت فعلی می‌تونه بشه و این تشویق‌ها و پاداش‌ها هم با هدف همین هست که از پروژه حمایت بشه.

هرچی باشه یا هر برنامه‌ای شکل بگیره اینجا اطلاع میدم بهتون.

GM

https://warpcast.com/compez.eth/0x5272eaab

صفت assume در استاندارد ۲۳

صفت (attribute) در قالبِ [[assume]] نسخهٔ استاندارد شده‌ای از برخی از ویژگی‌های خاص به کامپایلر که قبلاً موجود بودند است، مانند ()__assume (در MSVC و ICC) و ()__builtin_assume (در Clang) است. با استفاده از آن‌ها، برنامه‌نویس می‌تواند به کامپایلر بگوید که یک عبارت درست خواهد بود بدون اینکه کامپایلر بخواهد آن را ارزیابی کند.

این صفت به کامپایلر دستور می‌دهد تا کد را با این فرض بهینه‌سازی کند که یک عبارت خاص همیشه در یک نقطه خاص از برنامه مقدار true را برمی‌گرداند.

به این ترتیب، کامپایلر می‌تواند کد کارآمدتر و سریع‌تر تولید کند. این می‌تواند مزایای قابل توجهی را در برخی توضیحات با عملکرد بالا و تاخیر کم به ارمغان بیاورد.

نحو (سینتکس) آن به این صورت است:

[[assume( expression )]]

import std;

auto main() ->int {
    
    const auto x = 128;
    if (x > 0) {
        [[assume(x > 0)]];
        const auto res = x * 2;
        std::print("Res : {}", res);
    }
    
}

در این مثال، کامپایلر می‌تواند کد داخل بلوک if را با فرض مثبت بودن x به دلیل صفت assume بهینه‌سازی کند. این ممکن است شامل حذف بررسی‌های مثبت بودن x قبل از عملیات باشد.

نکته‌ها
- عبارتی که با assume استفاده می‌شود باید یک مقدار بولین (قابل تبدیل به bool) را برگرداند.
- خود عبارت لزوماً ارزیابی نمی‌شود، اما کامپایلر ممکن است هنوز هم برخی از تجزیه و تحلیل‌ها را روی آن انجام دهد.
- اگر عبارت در زمان اجرا نادرست باشد، رفتار برنامه نامشخص می‌شود.
- صفت assume فقط می‌تواند برای عبارات null اعمال شود.
- با این حال، استفاده از assume باید با احتیاط انجام شود. استفاده نادرست از آن می‌تواند در صورت عدم صحت فرض در زمان اجرا، منجر به رفتار غیرمنتظره شود.


#cpp20 #cpp23 #attribute #صفت
#چالش #سی‌روزه #روز_ششم

بخش تخصصی دوم (به‌روز رسانی Solidity) مروری بر انواع مرجع

مقادیر انواع مرجع (Reference Types) می‌توانند از طریق چندین نام مختلف تغییر یابند. این را با انواع متغیر‌ها مقایسه کنید که هرگاه متغیری از نوع مقدار استفاده شود، یک کپی مستقل دریافت می‌کند. به همین دلیل، انواع مرجع باید با دقت بیشتری نسبت به انواع متغیر مدیریت شوند. در حال حاضر، انواع مرجع شامل ساختارها (structs)، آرایه‌ها و نگاشت‌ها (mappings) هستند. اگر از یک نوع مرجع استفاده کنید، همیشه باید به صراحت منطقه داده‌ای را که نوع در آن ذخیره می‌شود، ارائه دهید.

بخش memory (که عمر زمانیِ آن محدود به یک فراخوانی تابع external است)، storage (مکانی که متغیرهای وضعیت ذخیره می‌شوند، جایی که عمر زمانی آن محدود به عمر یک قرارداد است) یا calldata (مکان داده‌ای ویژه‌ای که حاوی آرگومان‌های تابع است).

یک انتساب یا تبدیل نوع، که مکان داده را تغییر می‌دهد همیشه دارای عملیات کپی خودکار است، در حالی که واگذاری در همان مکان داده فقط در برخی موارد برای انواع ذخیره‌سازی کپی می‌شوند.


مکان داده‌ها (Data location)

هر نوع مرجعی دارای یک حاشیه‌نگاری اضافی به نام «مکان داده» (data location) است که دربارهٔ مکان ذخیره‌سازی آن اطلاعاتی را ارائه می‌دهد.

سه مکان داده وجود دارد:

۱) حافظه (memory).
۲) ذخیره‌سازی (storage).
۳) داده‌های تماس (calldata)، که یک ناحیه غیر قابل تغییر و غیر دائمی است که آرگومان‌های تابع در آن ذخیره می‌شوند و به طور عمده مانند حافظه عمل می‌کند.

مکان داده‌ها و تخصیص رفتار‌ها
مکان‌های داده‌ها نه تنها به پایداری داده‌ها مربوط می‌شوند، بلکه برای معنایی انتساب‌ها نیز مرتبط هستند:

- اختصاص‌ها بین storage و memory (یا از calldata) همیشه یک کپی مستقل ایجاد می‌کنند.
- اختصاص‌ها از memory به memory تنها مراجع (رفرنس) را ایجاد می‌کنند. این بدان معناست که تغییرات در یک متغیر حافظه، همچنین در تمامی متغیرهای حافظه دیگر که به همان داده اشاره می‌کنند، قابل مشاهده است.
- اختصاص‌ها از storage به یک متغیر محلی ذخیره‌سازی نیز تنها یک مرجع را اختصاص می‌دهند.
- تمامی اختصاص‌های دیگر به storage همیشه کپی می‌شوند. مثال‌هایی برای این حالت، اختصاص به متغیرهای وضعیت یا به اعضای متغیرهای محلی از نوع ساختار ذخیره‌سازی است، حتی اگر متغیر محلی خود فقط یک مرجع باشد.

// SPDX-License-Identifier: GPL-3.0
pragma solidity >=0.5.0 <0.9.0;

contract C {
    // The data location of x is storage.
    // This is the only place where the
    // data location can be omitted.
    uint[] x;

    // The data location of memoryArray is memory.
    function f(uint[] memory memoryArray) public {
        x = memoryArray; // works, copies the whole array to storage
        uint[] storage y = x; // works, assigns a pointer, data location of y is storage
        y[7]; // fine, returns the 8th element
        y.pop(); // fine, modifies x through y
        delete x; // fine, clears the array, also modifies y
        // The following does not work; it would need to create a new temporary /
        // unnamed array in storage, but storage is "statically" allocated:
        // y = memoryArray;
        // Similarly, "delete y" is not valid, as assignments to local variables
        // referencing storage objects can only be made from existing storage objects.
        // It would "reset" the pointer, but there is no sensible location it could point to.
        // For more details see the documentation of the "delete" operator.
        // delete y;
        g(x); // calls g, handing over a reference to x
        h(x); // calls h and creates an independent, temporary copy in memory
    }

    function g(uint[] storage) internal pure {}
    function h(uint[] memory) public pure {}
}

#solidity #web3 #update #ether #اتریوم

پسوند تحت‌الفظی‌ (لیترال‌ها) برای std::size_t در استاندارد ۲۳

بهتر است بدانیم، std::size_t می‌تواند بیشینه اندازه‌ٔ یک شیء نظری (تئوری) از هر نوع (شامل آرایه) را ذخیره کند. یک نوع که اندازه‌اش نمی‌تواند توسط std::size_t نمایان شود، (ill-formed) است. در بسیاری از پلتفرم‌ها (استثنا سیستم‌های با آدرس‌دهی قطعه‌ای است)، std::size_t می‌تواند به طور ایمن مقدار هر اشاره‌گر غیر عضو را ذخیره کند، در این صورت مترادف std::uintptr_t است.

از طرفی معمولاً از std::size_t برای شاخص‌گذاری آرایه و شمارش حلقه‌ها استفاده می‌شود. برنامه‌هایی که از انواع دیگری مانند unsigned int برای شاخص‌گذاری آرایه استفاده می‌کنند، ممکن است در سیستم‌های ۶۴ بیتی، به عنوان مثال، زمانی که شاخص از UINT_MAX بیشتر شود با مشکل روبرو شوند یا اگر بر اعتماد به حسابگری مدولار (Modular Arithmetic) ۳۲ بیتی تکیه کنند.

در این میان قبل از استاندارد ۲۳ هیچ پسوند لیترال اختصاصی برای std::size_t و std::ptrdiff_t وجود نداشت، این موضوع منجر به مشکلاتی مانند عدم خوانایی، عدم قابلیت حمل و خطاهای احتمالی نسبت به معماری‌های مختلف می‌شد.

برای مثال کد زیر که فاقد لیترال اختصاصی است، در سیستم‌های ۳۲ بیتی کامپایل می‌شود، اما در نسخه‌های ۶۴ بیتی ممکن است خطا بدهد:

    std::vector<int> v{0, 1, 2, 3};
    for (auto i = 0, s = v.size(); i < s; ++i) {
        [[maybe_unused]] auto r_v_i = v[i];
        [[maybe_unused]] auto r_i = i;
    }

برای حل این موضوع و پشتیبانی بهتر، استاندارد ۲۳ پسوندهای لیترال جدیدی را برای نوع std::size_t و نوع علامت‌دار مربوطه (ptrdiff_t) معرفی کرده است. این پسوندها به شما امکان می‌دهند تا مقادیر این نوع‌ها را به طور مستقیم در کد خود بنویسید، بدون اینکه نگران محدودیت‌های پلتفرم یا معماری باشید.

مثال زیر نمونه‌ای به همراه لیترال‌های اختصاصی zu مشکل را حل می‌کند:

import std;

auto main() -> int {

    std::vector<int> v {0, 1, 2, 3};
    for (auto i = 0zu; i < v.size(); ++i) {
        std::println("i:{:>2}", v[i]);
    }
}

به طور کلی، این الفاظ تحت‌الفظی اجازه می‌دهند تا مقادیر از نوع عدد صحیح به طور مستقیم در عبارات استفاده شود.
پسوند واقعی برای std::size_t هر ترکیبی از z یا Z با u یا U است (یعنی zu، zU، Zu، ZU، uz، uZ، Uz یا UZ) برای استفاده مجاز هستند.

- پسوند z یا Z برای نوع علامت‌دار std::size_t
- پسوند uz یا zu برای نوع بدون علامت std::size_t
- پسوند t یا T برای نوع علامت‌دار std::ptrdiff_t
- پسوند ut یا tu برای نوع بدون علامت std::ptrdiff_t

import std;

auto main() -> int {

    std::vector<int> v {0, 1, 2, 3};
    for (auto i = 0zu; i < v.size(); ++i) {
        std::println("i:{}", v[i]);
    }
}

ماکروی اختصاصی برای بررسی این ویژگی به صورت زیر است:

#ifdef __cpp_size_t_suffix
//TODO...
#endif

#cpp20 #cpp23 #size_t
#چالش #سی‌روزه #روز_هفتم

بخش تخصصی دوم (به‌روز رسانی Solidity) | توابع bytes.concat و string.concat

در سالیدیتی می‌توانید تعداد دلخواهی از مقادیر string (رشته) را با استفاده از string.concat ادغام کنید. این تابع یک آرایه string memory تکی را که شامل محتوای آرگومان‌ها بدون padding است را برمی‌گرداند. اگر می‌خواهید از پارامترهای دیگری که به صورت ضمنی به رشته قابل تبدیل نیستند استفاده کنید، ابتدا آن‌ها را به string تبدیل کنید.

به طور مشابه، تابع bytes.concat می‌تواند تعداد دلخواهی از مقادیر بایت یا bytes1 ... bytes32 را ادغام کند. این تابع یک آرایه bytes memory تکی را که شامل محتوای آرگومان‌ها بدون پر کردن است را برمی‌گرداند. اگر می‌خواهید از پارامترهای رشته‌ای یا دیگر انواعی که به صورت ضمنی به bytes قابل تبدیل نیستند استفاده کنید، ابتدا آن‌ها را به بایت یا bytes1/…/bytes32 تبدیل کنید.

کد مثال:

// SPDX-License-Identifier: GPL-3.0
pragma solidity ^0.8.12;

contract C {
    string s = "Storage";
    function f(bytes calldata bc, string memory sm, bytes16 b) public view {
        string memory concatString = string.concat(s, string(bc), "Literal", sm);
        assert((bytes(s).length + bc.length + 7 + bytes(sm).length) == bytes(concatString).length);

        bytes memory concatBytes = bytes.concat(bytes(s), bc, bc[:2], "Literal", bytes(sm), b);
        assert((bytes(s).length + bc.length + 2 + 7 + bytes(sm).length + b.length) == concatBytes.length);
    }
}

اگر string.concat یا bytes.concat را بدون آرگومان فراخوانی کنید، یک آرایه خالی برمی‌گردانند.

متغیر concatString این خط یک رشته جدید به نام concatString ایجاد می‌کند که توسط تابع string.concat ساخته می‌شود. این تابع ادغام چند رشته مختلف را انجام می‌دهد. مقادیری که ادغام می‌شوند عبارتند از: مقدار s، مقدار bc (که ابتدا به رشته تبدیل می‌شود)، "Literal" (یک رشته ثابت) و مقدار sm.

#solidity #web3 #update #ether #اتریوم

حوصله ندارم توضیح بدم اما، اگه چیزی روی USDT دارید، تبدیلش کنید به USDC و دیگه هیچ‌وقت به تتر فکر نکنید.
تمام. ✅

عاقبت پروژه‌هایی که به حرف مخاطبشون ارزشی قائل نباشن میشه این.

یک به‌روز رسانی جدید روی ایدهٔ Vault Wars دادم که توی این نسخه دسترسی و داده‌ها با ظاهر و تعامل بهتر در دسترس قرار می‌گیرن.
حالا می‌تونید به آیتم‌های خودتون و سراسری به همراه فیلتر کردن آن‌ها دسترسی داشته باشید.

https://warpcast.com/compez.eth/0xfff0c24e

از دیروز به این طرف ۷۵ تراکنش آزمایشی ثبت شده! ۱۶ ک دیجن ترنسفر شده! ۲۳۰۰ ک سود سازنده‌ها و ۳۴۰۰ ک هم سود مالکان هست که همون ۴۰ به ۶۰ درصد محاسبه می‌شه.

سود توسعه‌دهنده هم باید چیزی حدود ۳۰۰ دیجن باشه که ۵٪ از هر خرید دریافت شده.

خب از توی این ایده یه راه درآمدی به جای تیپ دادن می‌شه پیشنهاد کرد برای شما.
۱) مقداری wdegen داشته باشید، هنر خودتون رو مینت کنید، برای مینتش پولی دریافت نمیشه و در حد گس‌فی هست.
۲) سعی کنید کارتون رو به اشتراک بذارید تا کس دیگه‌ای اون رو Unlock و Claim کنه.
۳) همون لحظه ۱۰۰ دیجن به شما داده میشه و می‌تونید بین خودتون خرید و فروش کنید و ۶۰ به ۴۰ درصد سود بردارید. ۵٪ هم میدین به من صداتونم در نیاد. 😐😄

در این حد می‌تونستم برای دیجن یه حرکت بزنم، آزمایش کنید شاید راه حل مناسبی برای کسانی باشه که سهمیه ندارن یا بن شدن.